गुरुवार, ३१ डिसेंबर, २०२०

दत्त प्रभावळ


दत्त प्रभावळ
+******


निवले हे डोळे 
शांत झाले मन 
श्री दत्त चरण 
पाहूनिया ॥१॥

रम्य प्रभावळ
सद्बक्ती प्रेमळ
सुखची केवळ
मांडलेले ॥२॥

केले देवराये
किती हे कौतुक 
मिरवि एकेक 
अलंकारे ॥३॥

भक्तिला निमित्त
सारे उपचार
दत्त अंगिकार 
होईस्तो रे॥४॥

मग देव भक्त  
आणिक देव्हारा 
उरे व्यवहारा 
कुणा दुज्या ॥५॥

विक्रांत दत्ताचा 
विनवि दत्ताला 
दावि रे आतला 
भाव शुद्ध॥६॥ 

*********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

बुधवार, ३० डिसेंबर, २०२०

दत्ताचे घर

दत्ताचे घर
*******::
फार फार दूरवर
दत्ता तुझे घर आहे 
थकलेले पाय माझे 
डोळ्यात काहूर आहे ॥

येशील का नेशील का 
मन चिंतातुर आहे 
विझलेले त्राण सारे
गालावर पूर आहे ॥

सगुणाचे गीत गाण्या
जीवन आतुर आहे 
निर्गुणात हरविण्या
जीवी हुरहुर आहे॥

घेतलास भार माझा
फक्त तू आधार आहे
तुझे प्रेम हेच सार
बाकीचा व्यापार आहे॥

तू म्हटले तर देवा
मी इथे गाणार आहे
येऊनिया परी कधी 
कानी सांगणार आहे ॥

मान्य आहे तशी काही 
माझी मोठी भक्ती नाही 
शब्दांचा हा जोड धंदा 
फारसा बाजार नाही ॥

खरे खोटे शब्द जरी
तुच तो दातार आहे 
लिहण्याची आटआटी
तुझा कारभार आहे

रोज पाहे रांग जरी
आलो कुठवर आहे
पहीलीच पायरी नि
शेवटी नंबर आहे ॥


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, २८ डिसेंबर, २०२०

डॉ.मंगेश प्रभुळकर

(हे चित्र स्केच डॉ.संजय कदम यांनी काढलेले आहे)
डॉ.मंगेश प्रभुळकर 
***********
मी मंगेशला पाहिले 
अपना हॉस्टेलमधील 
आमच्या बॅचच्या 
सर्वात ऍक्टिव्ह ग्रुप मध्ये 
हा उंच व शिडशिडित व हसरा मुलगा 
मराठीचा अन त्यातही काव्यप्रेमी असेल 
तसेच
एखादा ऋषी असेल किंवा  होईल 
असे मला तेव्हा वाटत नव्हते 

मंगेशला मी खरतर 
फेसबुक आणि व्हाट्सअप वर 
जास्त ओळखू लागलो 
त्याची माझ्या मनातील ही प्रतिमा 
केवळ आभासी नाही 
हे माझेच मला 
हळूहळू पटतही गेले

मंगेश हा निसर्ग व पक्षी 
यात रमणारा माणूस 
आणि निसर्गाचा 
सर्वात मोठा गुणधर्म आहे 
तो म्हणजे अकृत्रिमता 
हा विलक्षण गुण 
मला मंगेश मध्ये सदैव दिसतो 

अंतर्बाह्य  मोकळेपणा 
आपलेपणा मित्रता 
हे त्याच्यामध्ये भरलेले गुण 
त्याच्या पोस्टमधे सदैव दिसून येतात 

पक्षी निरीक्षण करता करता 
मन एकाग्र होते 
आसन स्थिर होते 
आणि सूक्ष्म रंग-तरंग व
हालचाली टिपता टिपता 
एकतानता धारणेच्या पायरीवर 
कधी जाते कळत नाही 

तसे आसन व धारणा 
निसर्गाच्या कुशीत 
सहज साध्य झाल्यावर 
ध्यानाचे व ज्ञानाचे दरवाजे 
केवळ उघडणेच बाकी असते 

ही अवस्था ऋषीची असते 
म्हणूनच मी मंगेशला वनऋषी म्हणतो.
आणि अशा ऋषीला माझे लाखो सलाम  
मंगेश hats off to you .

******
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

वसुंधरा

वसुंधरा
*******

ही वसुंधरा कोणाची ..?
आपल्या  गोर्‍या कातडीचा
गर्व करणार्‍या
युरोपियन लोकांची
का काळ्या शरीराच्या 
गुलामीचा अपमान साहीलेल्या
आफ्रिकन जीवाची?

पित वर्णाच्या बारीक डोळ्यांच्या 
जगावर हुकुमत करू इच्छणार्‍या
चिनी जपानी कोरिअन लोकांची 
की त्या ताम्रपर्णी गडद डोळ्यांच्या 
गुढ गंभीर आत्ममग्न
मध्य आशियन लोकांची .?

वा कधीही ही आपले बेट 
सोडून न गेलेल्या 
अंदमान निकोबार मधील 
त्या आदिवासींची अन
ऑस्ट्रेलियामधील मूळ जीवांची 
घनदाट जंगलात वा
सुदूर वाळवंटात 
राहणाऱ्या कष्टमय जीवन जगणाऱ्या 
आणि येथेच संपून जाणाऱ्या 
त्या अनाम वंशाची.?

ही वसुंधरा कोणाची . .?
शिस्ती मध्ये जाऊन 
नीट नेटके बसून 
मोठमोठ्या चर्चमध्ये 
प्रार्थना करणाऱ्या ख्रिश्चन लोकांची 
का तांड्या तांड्या मध्ये जमून 
भर रस्त्यामध्ये  आसन घालून
रांगा लावून नमाज पढणाऱ्या 
धर्मवेड्या मुसलमानांची 
वा मोठमोठ्याने टाळमृदुंगाच्या नादात 
स्वतःला हरवून जाणाऱ्या हिंदूंची 
का हातामध्ये मेणबत्ती आणि उदबत्ती घेऊन 
शांतमूर्ती गौतम बुद्धापुढे 
नतमस्तक होणाऱ्या बौद्धांची .
अथवा धर्माला अफूची गोळी म्हणून 
धर्म नाकारणार्‍या आणि 
माणुसकीलाच देव मानणाऱ्या  
पण सत्तेवर स्थापन होताच 
त्याच माणसांना 
सहजच मारून टाकणार्‍या 
साम्यवाद्यांची  ?

हि वसुंधरा कोणाची ?
मोठमोठ्या इमारती 
सुंदर महाल 
देखण्या हवेल्या बांधून 
सुख संपन्नतेने  जगणाऱ्या 
सारे उपभोग घेत राहणाऱ्या 
धनिकांची 
का बकाल अस्ताव्यस्त पसरलेल्या 
झोपडपट्ट्यातील 
केवळ निद्रेसाठी
वितभर जागेत मुरकुंडी करून 
पडणाऱ्या गरीबाची.?

ही वसुंधरा कुणाची ?
हिरव्यागार वृक्षावर बसणार्‍या 
आणि आकाशात स्वछंद विहार करणाऱ्या गोजीरवाण्या पाखरांची  
हिरव्या कुरणावर फिरणार्‍या चरणार्‍या हरणांची  
गाईंची मेढ्यांची बकर्‍यांची 
अन भेदक डोळे आणि अस्तित्व म्हणजेच जरब असणार्‍या वाघांची सिंहाची  ?

ही वसुंधरा कुणाची 
तीन चतुर्थांश पणें व्यापलेल्या पाण्याची 
त्यात असलेल्या अजस्त्र जलचराची 
शार्क डॉल्फिन देवमाशांची 
की इवलाल्या जेलीफिश झिंगे कालव्यांची खेकड्यांची.
की त्या अजस्त्र जहाजे व विशाल जाळ्यांनी 
त्यांच्यावर आक्रमण करत त्यांना पकडत
टण टणाने मासेमारी करणाऱ्या 
श्रीमंत मासेमारी कंपन्यांची?

ही वसुंधरा कोणाची ?
जागा मिळेल तेथेच रुजू पाहणार्‍या 
पाणी मिळेल तेथे वाढणाऱ्या 
झाडांची झुडपांची वृक्षांची 
फुलणाऱ्या सजवणाऱ्या सुगंध देणाऱ्या 
वेलींची 
का या सार्‍यांची अमानुषपणे 
कत्तल करून येथे 
मोठी शहरी उभाणाऱ्या बिल्डरची
त्यात राहणार्‍या माणसाची  ?

खरेच कुणाची आहे हि वसुंधरा?
तुम्ही मला सांगाल
ही वसुंधरा दोघांचीही आहे !
पण असे म्हणणे म्हणजे 
प्रश्न टाळणे नाही काय ?

होय ही गोष्ट खरी आहे की 
प्रत्येकाला ही वसुंधरा 
आपलीच आहे असे वाटते  
पण जर ही वसुंधरा सर्वांचीच असेल
तर मग 
इथे हा भेदभाव हा विरोधाभास 
हा संघर्ष  हे असहाय जीवनमरण 
हि युद्ध हे मृत्यूचे तांडव  
हे दैन्य हे शोषण  हि पराधिनता 
का आहे ?

एक जीव दुसऱ्या जीवाला का गांजतो ?
एक जण दुसर्‍याला का लुबाडतो  ?
एक मासा दुसर्‍या माशाला का खातो ?

ती असामान्य  सूक्ष्म तरल 
विश्व निर्माण करणारी प्रज्ञा 
तिला काय गरज होती 
हे असे विश्व निर्माण करायची  ?

कदाचित हे असेही नसेल का?
कि ही वसुंधरा कुणाचीच नसेल !
लाखो वर्ष या पृथ्वीतलावर 
राहणार्‍या डायनोसॉरलाही वाटत असेल की वसुंधरा त्याचीच आहे !
तसेच  काही कदाचित  
आपल्या बाबतही होत नसेल काय  ?
*******
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शनिवार, २६ डिसेंबर, २०२०

डॉक्टर राजेंद्र गायकवाड श्रद्धांजली

डॉक्टर राजेंद्र गायकवाड श्रद्धांजली
***************************

 खूप मित्र मिळवतो 
आपण आपल्या जीवनात
काही मित्र असतात 
सतत किंवा बराच काळ 
आपल्या अवतीभवती वावरत
आपण त्यांच्यात मिसळतो 
हसतो खेळतो बोलतो 
पण काही कारणाने 
अचानक ते मित्र दूर जातात 
पुढे कधी कधी महिने अन महिने 
वर्ष अन वर्ष त्यांची भेट होत नाही 
कधीकधी  उडत-उडत 
खबर येतात त्यांच्याबद्दल 
कुणी बोलतो 
त्याचे असं झालं तसं झालं रब
त्याला मुलगा झाला 
त्याला मुलगी झाली 
त्याच्या मुलाचे लग्न झाले 
आता तर नातू झाला आहे 
वगैरे वगैरे . . 

जरी तो आपल्या जीवनात  
या क्षणी नसला तरी 
तो कुठेतरी आहे आणि सुखात आहे 
आनंदात आहे 
एवढे आपल्याला पुरेसे असते

पण अचानक एखादी बातमी येते 
आणि आपल्याला कळते 
तो मित्र आपल्यात राहिला नाही 
तेव्हा ही खबर 
एखाद्या बाणासारखी हृदयात 
खोलवर रुतत जाते

आज सकाळी 
अशीच एक बातमी आली 
डॉक्टर राजू गायकवाड गेला 
अविश्वसनीय बातमी होती 
खरी वाटत नव्हती
मग खात्री करून घेतली 
मन विषादाने आणि दुःखाने भरून गेले 
सदैव हसतमुख असलेला 
आपल्या जगात 
आणि आपल्या सुखात 
रंगलेला हा मित्र 
त्याने विचारपुर्वक ठरवलेल्या 
जगण्याच्या चाकोरीतच जगत होता 
एक आखीव-रेखीव नेटके जीवन 
सुखी समाधानी जीवन 

त्याचे घर त्याची नोकरी 
त्याचा दवाखाना त्याचा संसार 
सुखाने राहत होता तो
दृष्ट लागू नये असे त्याचे जीवन  

आणि कोरोनाच्या 
या लाटेत या तडाख्यात 
ध्यानीमनी नसताना तो सापडला 
तसा तर तो योद्धाच होता 
व्हेंटिलेटरवर जाऊन जिंकून
परत आला होता पण 
ते घाव खूप खोलवर गेले होते 
अन त्या घावांमध्येच 
त्याचे श्वास हरवुन गेले .

मला खरंतर काहीच माहिती नव्हती 
हे सगळे घडले तरीही 
आणि कळली ती फक्त 
शेवटची बातमी 

राजुला एक सवय होती 
दुसऱ्याला अंदाज करायला लावायची 
अन अचानक रहस्य उद्घाटन करून 
त्याला चकित करायची
दुसऱ्याचे आश्चर्याचे भाव टिपण्यात 
त्याला आनंद वाटायचा 
मग तो हसायचा तो मिश्कीलपणे 
अगदी मनापासून 
कधी कधी खोडकरपणे 
प्रश्नही टाकायचा समोरच्याला 

पण यावेळी त्यांने  प्रश्न टाकला नाही 
अंदाज करायला लावले नाही 
काही काहीच कळले नाही 
आजारपण नाही 
दुखणे नाही
नंतरचे भोगणे नाही 
काहीच सांगितले नाही 
एक धक्का दिला 
अविश्वसनीय 
आणि तो निघून गेला 

राजूची स्वतःचे एक तत्त्वज्ञान होते 
लो प्रोफाईल मध्ये राहायचे 
कुणाच्या डोळ्यात न येण्याचे 
आपले जीवन आनंदाने जगायचे 
आपली कर्तबगारी हुशारी 
इंग्रजी भाषेवरील प्रभुत्व 
आपले चातुर्य ओळखी 
त्याने जणू ठेवल्या होत्या 
मनाच्या आतल्या कप्प्यात 

या महानगरात 
नोकरीच्या धांदलीत 
दोन लोहमार्गाच्या भोवती असलेल्या 
दोन वेगळ्या जगात 
आम्ही पडलो होतो आणि दुरावलो 
पण कधी आठवण झाली 
तर तो हसरा मिश्किल 
चेहरा समोर यायचा 
मदतीस सदैव तत्पर असलेला 
त्याचा स्वभाव आठवायचा 
हा मित्र जिथे असेल तिथे 
नक्की सुखात असणार 
मनातून पूर्णपणे ठाऊक असायचे 
खरतर
पण सुखाला ही दृष्ट लागते 
हे माहीत  होते 
कधी पाहिले नव्हते 
ते पाहिले.
************

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शुक्रवार, २५ डिसेंबर, २०२०

आकाशीचा बाप .

आकाशीचा बाप माझा 
प्रभू गुरुदत्त आहे 
नका देऊ बायबल 
माझ्यात मी मस्त आहे ॥

तुम्ही काय हरविले 
तुम्हाला ती जाण नाही 
बदलून देव घेणे 
हे शहाणपण नाही 

बायबली काय आहे 
अरे मी ते वाचले रे 
भक्तीच ती श्रेष्ठ आहे 
अंती हेच मांडलेले 

अद्वैताचे भान  परी 
त्याच मुळीसुद्धा नाही 
येशु मेरी विना त्यांचे 
पान ते हलत नाही 

स्वीकारले तुम्ही तया 
काही कसे करूनही 
तयामध्ये फारसा मी 
आता पडणार नाही 

ख्रिस्त कुठे प्रचाराचे 
वाचला न बोलतांना 
जाळे लावा भक्तासाठी 
असे किंवा सांगतांना ॥

आम्हासवे खेळ असा
येऊनिया खेळू नका  
फसवून धनाने त्या
धर्मभ्रष्ट करू नका ॥


गुरुवार, २४ डिसेंबर, २०२०

ज्ञानदेवी माय

 

ज्ञानदेवी माय

***********

तुज पांडुरंगा मा

गावे ते काय 

ज्ञानदेवी माय 

दिलीस तू  ॥


यया सुखा पुढे 

अवघे थोकडे 

याहून चोखडे 

जगी नाही ॥


माय सांभाळते  

माय दटावते 

माय जोजावते 

जीवनात ॥


जरी मी उनाड 

अभ्यासा वाचून  

खेळून मळून 

घरा येई ॥


 न्हावून माखून 

भक्तीच्या शब्दांत 

ज्ञानाचे अमृत 

पाजवते  ॥


विक्रांत नाठाळ 

खेळतो शब्दांत 

अर्थ तो पोटात 

उतरे ना ॥


परी भरविता 

थकत  ती नाही  

पुन्हा देतं राही 

मुखी घास  ॥


**********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

मंगळवार, २२ डिसेंबर, २०२०

दत्त बाजार

दत्त बाजार
********

दत्त्ता तुझ्या बाजारात 
किती हा झगझगाट  
कणकण उजळला 
सारे दंग प्रकाशात  ॥

प्रत्येकाला हवे आहे 
मिरवणे सजवणे  
भरले वा रिते खिसे 
वांच्छा मनी सारे घेणे  ॥ 

इथे मी तो कशाला रे 
आलो काय बघायला 
जे न हवे कधी मला l
कारे दावी डोळीयाला ॥

तुझे नाम तुझे ध्यान
हरवावे देहभान
याहूनी ते अधिक न 
मागितले दयाघन ॥

उठो हा बाजार आता 
देहातला मनातला  
विक्रांता या सुख देई 
चित्ती रहा वसलेला ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

कळणे

कळणे
******

आता फक्त 
काही वर्ष 
कदाचित महिणे 
सांगता येत नाही पण 
फक्त दिवसही 
असतील उरले जगायला !

दूरवर असलेल्या गाव 
जसा जसा जवळ
येऊ लागतो 
आणि गाडीतील सामानाची 
आवराआवर सुरू होते 
तसं काहीसं झालं आहे  .

खरंतर पन्नाशीनंतर 
प्रत्येक वर्ष 
प्रत्येक दिवस 
हा बोनस असतो 
नाही का  ?

आता तर आपण 
मोकळं व्हायचं असतं 
सार्‍या  पाशातून 
मोहातून आसक्तीतून  
पण  हा गुंता 
काही केल्या सुटतच नाही  

बऱ्याचवेळा मी 
मलाच विचारतो 
अरे जे पाहिजे होते 
ते सारे मिळालं ना 
अजून काय पाहिजे  

तर मग ही अतृप्ती का ?
ही बोच का ?
ही अस्वस्थता का  ?

मग मीच मला सांगतो 
अरे जगलो ते खरं आहे 
पण का जगलो ?
हे कळले नाही  !

माझा प्रश्न 
जगण्याचा नाही 
माझी चिंता 
मरण्याची नाही 
माझा फक्त एकच  
प्रश्न आहे 
एकच इच्छा आहे 
एकच आकांक्षा आहे 
आणि ती म्हणजे 
हे कळण्याची !

बस 
हे कळणे माझ्यासाठी 
प्राधान्याची गोष्ट 
होऊन बसली आहे 
कदाचित या कळल्यामुळे 
माझ्या बाह्य जीवनात 
फारसा फरक पडणार नाही 
पण हे कळणेच  
माझ्या जीवनाचे ईप्सित आहे 
हे मात्र नक्कीच !

आणि हे कळणे 
जोपर्यंत जीवनात अवतरत नाही 
तोपर्यंत जीवन हे अपूर्णच राहिल.


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, २१ डिसेंबर, २०२०

मरण

झाकलिया घटीचा दिवा । नेणिजे काय झाला केधवा । यारीती जो पांडवा । देह ठेवी ...ज्ञानेश्वरी

मरण
*****
असे हवे रे
सुंदर मरण  
ज्यात ओघळून 
जाईल जीवन

असे असावे 
सहज मरण  
अट्टाहासावीन 
जगणे अजून

हळूच जावे 
कोणी फुंकून
ज्योत इवली 
सायासाविन 

होती ज्योत हे
कळल्या वाचून
घन तिमिरात  
जावी बुडून

काही तडफड 
झाल्या वाचून
वलय जावे
विलय होवून 

जसा उमटून
जातो हरवून
शब्द नभात
उरल्यावाचून

उरते स्मृति का
कुण्या फुलाची
खुण राहती
वा मृग सरीची 

हे आनंदाने
गाणे सजले
आनंदात च
व्हावे सरले 

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********


 

शुक्रवार, १८ डिसेंबर, २०२०

ज्ञानदेव माय


 ज्ञानदेव माय
**********
नाही डोक्यावर 
पडला तो हात 
ज्याने हा विक्रांत 
नाही होय  ॥१॥
बहुत ऐकली 
कोणाची ती कीर्ती 
स्वाधीन ती शक्ती 
जया असे ॥२॥
परी दगडास 
मिळाली ना स्फूर्ती 
मिटली ना वृत्ती 
देहातील ॥३॥
म्हणतात कोणी 
बीज रे पेरले 
होय उगवले 
एके दिनी ॥४॥
घडो ते घडणे
कुणाला कळणे 
जीव तहानेने 
व्याकूळला ॥५॥
बसली पंगत 
उपाशी विक्रांत 
तोंडावर हात 
ठेवलेला ॥६॥
ज्ञानदेव माय 
झडकरी येत 
घास या मुखात 
घालना ग॥७॥
हट्टी या बालका 
नको रागावूस 
सोडून देवूस 
गर्दीमध्ये ॥८॥
शोध ग मजला 
धरी ग हाताला 
घेऊन घराला 
जाय पुन्हा ॥९॥
********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

गुरुवार, १७ डिसेंबर, २०२०

कोरना काळातील कविता



कोरना काळातील कविता 
(कोरोनाकाळात बरेच निर्बंध होते लिहायला म्हणून ही कविता प्रकाशित करायचे राहिली होती  )
****
मरतात जन 
धडाड येऊन 
श्वास अडकून 
कळल्यावाचून ॥

येतसे मरण 
होय आक्रंदन 
पीईपी कुणास
प्लास्टिक कफन ॥

येतात सयंत्रे 
मागणी वाचून 
जागा न ठेवाया 
राहती पडून ॥

नवीन सामग्री 
नवीन कॉन्ट्रॅक्ट  
संधीसाधू च्या 
अवघे खिशात ॥

जयाची पॉलिसी 
तया मिळे जागा
इतरांचे माथी
नशिबाने भोगा 

भरे प्रायव्हेट 
हॉस्पिटल ऐसे
चार गोळ्या खात
रिते झाले खिसे 

भितीचे सावट 
कुणा भांडवल 
भुके मरू गेले
कुणी ते कंगाल

रडतात मुले 
बायका रडती 
धास्तीत पळती  
शेजारी दडती 

कोण लावतोय 
बाजी ती जीवाची 
झोकून स्वतः घे 
काळजी जगाची 

आणि कुणी घेतो 
श्रेय ते फुकट 
वशिला लावून 
ट्रॉफीच्या सकट 

मरण तांडव
जगाने पाहिले
कुणाच्या स्वार्थाने 
हाताने ओढले

लागण होऊन 
जगले वाचले 
पुढे तयासाठी
काय ते ठेवले 

सांगेन काळ ते 
तोवर प्रार्थना 
जगता सांभाळा 
दत्त दयाघना


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

मंगळवार, १५ डिसेंबर, २०२०

दत्त दर्शन


दत्त दर्शन (व्हिडिओ वर)
*******
पाहियला दत्त 
डोळा मी भरून 
घडले दर्शन 
तंत्रज्ञाने ॥
जाहले दर्शन 
सुखावले मन 
सुयोग जुळून 
आला आज ॥
पाहिला कृष्णा-
माईचा प्रवाह 
शुचिर्भूत देह 
जणू झाला ॥
तोच आवडता 
सुंदरसा घाट 
मंडपाचा थाट
मनोहर ॥
गुरुदेव मूर्ती 
पादुका वरती 
सुख जागवती 
ह्रदयात ॥
गौराईचे प्रेम 
ठेवून स्मरण 
दिली घडवून 
भेट ऐसी ॥
विक्रांत देतसे 
धन्यवाद साचे 
आशिष दत्ताचे 
सदा तुज ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, १४ डिसेंबर, २०२०

वाट

वाट
****

काय माझे मन 
कळेना तुजला 
विसरून मला 
गेलीस का ॥
शोधतो मी वाट 
येण्या तुझ्याकडे 
परी ना सापडे 
काही केल्या ॥
रोज तुझे स्वप्न 
पाहतो मी डोळा 
भेटीचा सोहळा 
कल्पनेत ॥
थकलेले तन 
विझलेले मन 
जगण्याचा शीण
कणोकणी ॥
बांधलेले पाय 
संसार चक्रात 
कर्म कचाट्यात 
जणूकाही ॥
बोलाव गं माय 
मज माहेराला 
तुझिया कुशीला 
आसावलो ॥
विक्रांत मानस 
विरक्त विराण
चैन तुजविण 
मुळी नाही ॥


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, १३ डिसेंबर, २०२०

ज्ञानदेव चित्ती


ज्ञानदेव चित्ती 
***********
ज्ञानदेव चित्ती 
ज्ञानदेव वृत्ती 
ज्ञानदेव श्रुती 
भरुनिया ॥१॥

ज्ञानदेव मति 
ज्ञानदेव धृति
ज्ञानदेव कृती 
होऊनिया ॥२॥

ऐसे ज्ञानदेवे 
मज वेटाळले 
रावुळ हे झाले 
अंतरंग ॥३॥

घेणे-देणे सारे 
मावळून प्रीती 
हरवू पाहती 
तया तेजी ॥४॥

विक्रांत नावाची 
जड ही उपाधी 
आहे या जगती 
तया प्रेमे ॥५॥

************

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शनिवार, १२ डिसेंबर, २०२०

मौन जाग

मौन जाग
*******

सारे काही पाहिलेले
जाणिवेत उरलेले 
मौन मनी उमलून
जग सरो स्वप्नातले 

निखळशी मौन जाग
क्षणांमध्ये ओतलेली 
अंधारल्या नभातून 
उषा व्हावी फुटलेली 

उगीचच विचार हे 
फुटकळ वाहतात 
त्याचं त्याचं चाकोरीत 
नवे भासमान होती  

आपसूक अंत तया
तरंग  विलय व्हावा 
घनदाट मौन डोह 
शांत नितळ  उरावा

काहीतरी होण्याचा हा
क्षोभ ही मिटून जावा
उगमाशी जाउनिया 
मौन मोड अंकुरावा


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शुक्रवार, ११ डिसेंबर, २०२०

वृक्ष

वृक्ष
****

कृपेचे सिंचन 
करी ज्ञानदेवा 
सोनियाचा व्हावा 
वृक्ष माझा ॥१॥

आकाशाचा माथा 
चुंबण्यास जावे 
कैलास पाहावे 
डोळाभर ॥२॥

पानोपानी तुझी 
अक्षरे उतरो 
अंतरात भरो 
प्रेम भाव ॥३॥

चैतन्य वर्षाव 
प्रकाशाचा स्तंभ 
व्हावे अंग अंग 
उमलून ॥४॥

देई कोवळीक
तांबूस मृदुल 
उन्मेषाचे खुळ 
लागोनिया॥५॥

दत्त त्रिकुटात 
माय हृदयात 
आदेश विक्रांत 
कणोकणी ॥६
****

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********
**********

सोमवार, ७ डिसेंबर, २०२०

चित्र

चित्र

****

हरवली चित्र काही 
नवी काही उमटली 
विस्मृतीत डंख गेले 
घाव काही नवे गात्री

मन वेडे असेच हे 
सुखासाठी लाचावले 
आणि कुण्या कटाक्षाने 
उगाची घायाळ झाले 

तीच धाव ठाव जरी 
तेच पांढरे रिंगण 
तोच अंत अर्थहीन 
पण अधीर जीवन 

काळजात खोलवर 
एक उदास दालन 
पेटलेले दीप मंद 
घन दाटलेले मौन

झंकारती सुर काही
रव येता कानावरी 
निःशब्दश्या कल्लोळाचे 
प्रश्न उमटती  उरी


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, ६ डिसेंबर, २०२०

एक आकाश

 निळे आकाश
***********

एक निळे आकाश उघडले 
अन अंधारातील पाखरांना 
जाळ्यात जखडलेल्या पंखांना 
जगण्याचे मर्म कळले 

सोडवत नव्हते संस्कार 
हजारो वर्षांचे 
सोडवत नव्हते पाश
मानलेल्या गुलामीचे 
पण कळून चुकले होते 
आता नाही 
तर कधीच नाही 

सूर्य तळपत होता 
शब्द परजत होता 
प्रकाशाचा अर्थ 
गवसत होता 
कणाकणात दाटलेला 
तम  निवळत होता 

खरेतर त्यांना द्यायचा होता 
पर्याय नसलेला पर्याय 
कुठलीही दिशा 
न दाखवणारी वाट 
कुठलाही फलक 
नसलेले देवालय 

पण आधाराची 
सवय असलेले आम्ही 
आम्हाला ते शक्य नव्हते 
निराधार होऊन 
सारे काही सोडून 
पंख पसरून 
स्वतःला देणे सोडून 
वार्‍याच्या झोतावर
म्हणून मग त्यांनी 
हाती दिला एक 
सहज तोडता येणार दोर 
अत्त दीप म्हणत 
भिरकवता येणारा 
प्रत्येक आधार
एक पर्याय म्हणून 

पण आता  
मुक्तपणे उडतांना 
स्वतंत्र  श्वास घेताना 
एक भय  आहे मनात
या पर्यायी दोरीची
एक शृंखला
एक पाश होऊ नये 
कधी भविष्यात 
आमच्याकडून 

********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

गुरुवार, ३ डिसेंबर, २०२०

गाभाऱ्यात राज्य.

गाभाऱ्यात राज्य
**************
सरले हे शब्द 
सरली ही पूजा 
केला गाजावाजा 
भक्तीचा मी ॥

जाहले लिहून 
जगाला सांगुन 
गाणी उधळून 
सभोवार ॥

जाहला आनंद 
काही लिहण्यात 
काही भोगण्यात 
भाव मनी ॥

परी सारे होते 
आत्म संमोहन 
जणू दिवा स्वप्न 
रंजक ते ॥

वारांगना प्रीत 
केली खंडीभर 
डोळा लाभावर 
ठेऊनिया ॥

आता मज नको 
भीतीची ती भक्ती 
याचनेची रिती 
दांभिक ती॥

विक्रांत उन्हात 
बसे अंगणात 
असो गाभाऱ्यात 
राज्य तुझे॥
*******
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

बुधवार, २ डिसेंबर, २०२०

दिवा मातीचा

दिवा मातीचा
*****
दिवा मातीचा मातीचा 
एका पेटल्या मातीचा
एक लहरी फुंकर 
म्हणे आजचा उद्याचा

 नको उगा फडफडू 
ज्ञान अंधाराला सांगू 
चार पाऊले अंतर 
कुण्या पांथस्थाला दावू 

कुणी येईल उबेला 
तया सांगावे वेड्याला 
घेई पेटवून टेंभा
मग लाव शेकोटीला

दिवा जळतो म्हणून 
जगा प्रकाश मिळतो 
तया प्रकाशात परी 
अहं तयाचा नसतो 

तसे जळावे अंतरी 
दैन्य जगाचे पाहुनी 
स्नेह करुणा वातीनी 
जगा जावे उजळूनी

हेचि मागतो मी दत्ता 
हेचि दान दे विक्रांता 
ऐसी करुणा दे चित्ता 
द्यावे सहज जगता

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, ३० नोव्हेंबर, २०२०

ती रेवा


कधी  एकदा 
आडवाटेने
पथि चालता 
वाट चुकता ॥

जरा हासरी 
जरा लाजरी 
एक गुजरी 
मला भेटली ॥

चेहऱ्यावरी 
होता घुंगट 
काना मध्ये 
डुल डोलत ॥

ओठावरती 
नव्हती लाली 
रंग लावला 
अथवा गाली.॥

मधुर बोल 
कानी पडले
प्रसन्नतेचे 
मळे फुलले ॥

निर्मळ हासू
निर्मळ डोळे
जणू करुणा
डोह भरले  ॥

हात रापले
कष्टा मधले 
पायतन ही 
नच घातले ॥

दुःख नव्हते 
नव्हती व्यथा 
सजल्या होत्या 
अवघ्या वाटा ॥

जरा बोलली 
वाट दावली 
वळणा वरी 
निघून गेली ॥

काय असे ही 
माय नर्मदा 
उगा वाटले 
माझिया चित्ता ॥

असो नसो वा 
रेवा माय ती 
प्रसन्न मुग्ध 
कृपाच होती 

गाता अष्टक 
गाता आरती 
मनी उमटे
तिचीच मूर्ती 
**********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शनिवार, २८ नोव्हेंबर, २०२०

मोह




मोह
**
तुझा मोह मला दे रे 
माझा मोह तुला घे रे 
बहरल्या रानातला 
गंध देही भिणू दे रे 

जाणतो न नीट तुला
भाव काही बांधलेला
ओढ मग ही कशाची 
मज हवे कळायला 

माझे स्वप्न निळे निळे
क्षितिजाला टेकलेले 
प्रकाशाच्या लहरीत 
तीरावर नाचणारे 

सांभाळले आजवरी 
हवे तर मिटू दे रे 
लाटातून फुटणारे 
फेन फुगे फुटू दे रे 

भेटले जे जन्मभरी 
देहावरी मिरवले 
देह आता तुला घे रे 
व्याज नको उरू दे रे 

येणे जाणे घेणे देणे 
शब्द सारे धड्यातले 
नभाच्या या कागदाला 
शब्द कोरा कळू दे रे


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शुक्रवार, २७ नोव्हेंबर, २०२०

झेलणारा दत्त

झेलणारा दत्त .
***********
राजा बोले दळ हाले 
कणखर मान डोले 
सारे ठाव बोललेले 
ज्ञान थोर भार झाले 

नवे काही नसुनिया 
सुरामध्ये  सूर चाले
होय होय हेच खरे
होयबाचे झाड डोले

तेच सूर तोच ताल 
घोटलेले तेच बोल 
चढताच वर पट्टी 
कानाखाली दिसे ओल 

हो रे बाबा हेच जिणे
पोटासाठी प्यादा होणे 
तुझा मान तुझे भान 
रद्दीमध्ये गुंडाळणे 

डोईवर छत्र नको 
हुजुरे ते मित्र नको 
रंगुनिया लाख गेले 
त्यात तुझे चित्र नको 

आतमध्ये बसलेला 
त्याच्यासाठी मान डोल 
गादीवर बसल्याचे
उद्या होय शून्य मोल  

सारे काही जाणुनिया
कारे तुझ्या पायी दोरी 
विक्राता रे उडी मारी 
दत्त झेले हातावरी 


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

गुरुवार, २६ नोव्हेंबर, २०२०

गिरणार याद

गिरनार याद
*********

गिरनार वारा 
उनाड भरारा 
पाऊस पसारा 
मनामध्ये ॥

गिरनार धुके
दृश्याचा पडदा 
दत्ताला शोधता 
खेळ खेळे॥

गिरनार झाडे
जणू की तपस्वी
जिवंत मनस्वी
भाग्यवान॥

गिरनार पशू
उ:शाप भोगती
कर्म मुक्त होती
आपोआप ॥

गिरनार माती 
भक्ताचिया भाळी
भस्माची लावली 
त्रिपुटीच .॥

गिरनार साधू 
सगे सोयरे ते
अग्नी तत्व तेथे 
देही नांदे ॥

गिरनार मनी 
विक्रांत हा जनी
कृपेची वाहणी 
तरी होय ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, २२ नोव्हेंबर, २०२०

वही

वही
*****

माझ्या कवितेची ही वही 
आता भरत आलेली आहे 
या वहीची बरीच पाने ही 
आताशा सुटत चालली आहे.

खरं तर खूप काही लिहायची 
ती उर्मी ही आता विरत आली आहे 

जरी अजूनही सवयीने 
काही शब्द मनी रुंजी घालतात 
काही यमके काही कल्पनाही 
आतून रुजून सजून बाहेर येतात 

तेही एक ऋतुचक्रच आहे
मन असे तोवर चालूच राहणार 
आपण आपल्या सुखदुःखात 
गोल गोल गिरक्या घेत बसणार 

माझी वही ही नाही तुकोबाची 
नाही नामदेव ज्ञाना चोखोबाची
म्हणूनच आकाशाला भिडलेली 
स्वप्ने नाहीत मुळीच तिची 

माझी हि वही  रेघोट्यांची 
डोंगर सूर्य झाडे आणि नदीची 
माझ्यापुरती माझ्या जगाची 
जुळल्या मळल्या सुटल्या शब्दांची 

जर कदाचित उद्या तुला 
माझी वही सापडली तर 
अन वरचे पान काढून तू जर 
चिटकवले तुझे पान त्यावर 

काहीच फरक नाही पडणार 
ती वही तुझीच असणार 
आणि कदाचित लिहिलीस तू 
स्वतःचीच काही रेखीव अक्षर 
तरी ती वही माझीही असणार 

म्हणूनच हे शब्द ही अक्षरे या कविता 
मी माझ्या मानल्याच नाही आजवर 

फक्त या वहीला होणारा
या पेनाचा स्पर्श 
त्या संवेदना त्यातील जिवंतपणा 
मला कळतो समजतो 

या क्षणात त्या चांदण्यात 
तिच्या अस्तित्वाचा अर्थ 
आणि प्रश्नार्थ
तिच्या सवेत माझ्यातही उमटत असतो.

मंगळवार, १७ नोव्हेंबर, २०२०

दत्ताचिये पायी


दत्ताचिये पायी 
***********
मान-अपमान 
सुख-समाधान 
टाकले वाहून 
दत्ताचिये पायी ॥
 
झाली उठाठेव 
सारा काथ्याकुट 
कारणा सकट 
दत्ताचिये पायी ॥

सुखाचे आसन
भोगाचे दालन
कर्तव्यपालन 
दत्ताचिये पायी ॥
 
जगलो जीवन 
कारणा वाचून 
कारणे पुसून 
दत्ताचिये पायी ॥

असलेल्या खंता
हरवल्या चिंता 
पुरा झालो रिता 
दत्ताचिये पायी  ॥

जाहलो मोकळा 
पाहतोय डोळा 
जीव हा रंगला 
दत्ताचिये पायी ॥

नावाचा विक्रांत 
जगरहाटीला 
फुगा फुटलेला
दत्ताचिये पायी ॥

***==***
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
 

दत्त दिवाळी

दत्त स्मरण दिवाळी 
दत्त भजन दिवाळी 
दत्त नमन दिवाळी 
माझी नित्य रे चालली ॥

दत्त पूजेने मानस 
घडे अभ्यंग ते स्नान 
दत्त कृपेचे प्रेमाचे 
नित्य लावतो उटण ॥

दत्त नामाचा फराळ 
सांगू किती रुचकर 
जीभ लाचावते सदा 
माझे अथांग उदर ॥

दत्त घोषात घुमती 
देही फटाके फुटती 
आत प्रकाश लाटांनी 
सप्त लोक उजळती 

मन रेषेत चालते 
जणू आखली रांगोळी 
वांच्छा मंगल पवित्र 
कणा-कणात उजळी ॥

चाले औक्षण सप्रेम 
जीवा कडून शिवाचे 
तनमन धनासवे 
झाले अर्पण सार्‍याचे ॥ 

ओळ दिव्यांची अंतरी 
ऐसी विक्रांत लागली 
दत्त पूजन आनंद 
घडे मंगल दिवाळी ॥


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, १५ नोव्हेंबर, २०२०

ती माणसं

ती माणसं
*******
होय माणसं सगळी
आपलीच  आहेत ती 
उरात झेंडा द्वेषाचा 
का वाहत आहेत ती ॥

होय माणसं सगळी
चांगलीच आहेत ती 
लेवून संस्कृती भिन्न
का वेगळी आहेत ती ॥

पांघरणे गाफिलता
अतिमूर्खता आहे ती
मित्रात काफिर पाहू 
का लागली आहेत ती ॥

वाचलेस नच का रे
इतिहासी व्रण किती
धर्माध संगिन नग्न
का वाहती आहेत ती ॥

झाले ते ही बरेच कि
डोळे आहे उघडती 
अजुनही किती आया 
भगिनी ते पळवती ॥

महावृक्षावरी माझ्या
घाव सांग झेलू किती 
शोषती ते संपन्नता 
वार अनंत करती ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शुक्रवार, १३ नोव्हेंबर, २०२०

दत्त आषाढ

दाटला आषाढ 
पुन्हा अंतरात 
उघडला दत्त 
कृपा मेघ॥

सरले आर्जव 
चातकाची आस 
मृगजळ ध्यास
तृषार्थाचा ॥

सावरली लाज 
येऊनिया आज 
करूणेचा साज 
लेवविला ॥

आता  मी निवांत
जाणीवेच्या आत
बसतो पाहत
दत्ता तुज ॥

विक्रांत कृपेचा 
कण हा पातला  
क्षण प्रकाशला 
दत्त रुपी ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

मंगळवार, १० नोव्हेंबर, २०२०

सुखावलो दत्ता

सुखावलो दत्ता
**********
सुखावलो दत्ता 
तुझ्या पदी येता 
काही नको आता 
इच्छा देऊ ॥

सुखाचा सागर 
मीनला आभाळी 
प्रेमाची उकळी 
सप्त लोकी ॥

जाहलो उमाळा 
कृष्णेचा खळाळा
आनंद हो डोळा 
दृष्टी सवे ॥

दृश्य अदृश्याचा
सरला खकाना
सुटल्या वाहणा
संकल्पाच्या ॥

आता न मी माझा 
जसा न तू तुझा 
प्रेमाचिया काजा 
पान्हा फुटे ॥

विक्रांत विराट 
नुरे जळमट
प्रकाश कोंदाट
घेरुनिया ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, ९ नोव्हेंबर, २०२०

प्रेम मुर्खता


प्रेम मुर्खता 
******
प्रेम कळावे कळावे 
ऐसे लाखदा वाटले 
माथा आपटला धोंडी 
डोके फुटोनिया गेले 

प्रेम भेटावे भेटावे 
जगभर मी शोधले 
हिंडहिंडोनिया यारो 
गोळे पायात या आले 

प्रेम असते कसले 
कोण खातो रे कशाशी 
गोष्टी ऐकल्या पक्वांन्नी 
जग पाहिले उपाशी 

प्रेम असते फुलांचे 
प्रेम चंद्र तारकांचे 
प्रेम काश्मीर उटीचे
धुंदी भिनल्या गात्रांचे 

असे म्हणतात कुणी 
असे लिहतात कुणी 
मज वाटते आहेत
सारे आत्मसंमोहनी 

जन्म घालणे प्रजेला 
पुढे चालणे वंशाला 
ऐश्या साध्या घटनेचा 
क्लिष्ट गुंता कुणी केला 

चव असते वेगळी 
हर एक स्वभावाची 
तया कशाला ती द्यावी 
उपाधी ती रे प्रेमाची

प्रेम मूर्खांचा बाजार 
फक्त ढोंगी व्यवहार 
नाही ताप वा औषध 
बिना कामाचा आजार 

प्रेम आठवत कुणी 
राधा कृष्णाला भजती 
प्रेमी पाघळत कुणी 
लैला मजनूला गाती 

साऱ्या गोष्टी या पांचट 
सुक्या तोंडी चघळती 
रंभा मेनकेच्या स्वप्नी 
जे का विश्वामित्र होती 

सोडा सोडा बाता या हो 
लक्ष धंद्याकडे द्या हो 
जग अर्धे हे रे वेडे 
नीट डोळ्यांनी पहा हो..

****
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, ८ नोव्हेंबर, २०२०

गिरनार वाट


गिरनार वाट
********

गिरनार वाटेला
पडावी पाऊले 
ह्रदय  भरले
घेवुनिया ॥

मनाचे जन्माचे
तुटावे संशय 
वेदना विलय 
नामी होत ॥
 
मिळावे आशिष 
साधूंचे भक्तांचे 
दृश्य-अदृश्याचे 
माथ्यावर

भरावी ओंजळ 
आपली इवली 
पुण्य साठवली 
अगणित 

प्रत्येक पुनवी
चंद्रमणी होत 
जावे हरवत
दत्त रुपी 

विक्रांत भाग्याचा 
नमीली पायरी
रिघला शिखरी
तया कृपे

दत्त सांभाळता 
झाला स्विकारता
पथी चालविता
पतिताला ॥
***************
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शनिवार, ७ नोव्हेंबर, २०२०

इवले बिंदुले

इवले बिंदुले
नभी उमटले 
तम मावळले 
अज्ञानाचे ॥१

प्रकाश प्रकाश 
डोळियांच्या आत 
बघण्याची वात 
पाजळली॥२

मी पण एकटे 
उरे दशांगुळे 
निर्वाती संभाळे
आपणाला ॥३

गेली यायायात 
विरे व्याकुळता 
सलणारी व्यथा 
शुन्यी लीन ॥४

नसण्याची गाथा 
झाली सर्वव्यापी 
विक्रांत नुरली 
सांगावया ॥५

सिद्ध सदा दत्त 
उपाधी रहित
जाणिवे सहित 
कळो आला ॥६
****
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com

शुक्रवार, ६ नोव्हेंबर, २०२०

विहीर

विहीर
***

तुझी सुखाची विहीर 
काळया चिऱ्यात बांधली 
पाणी भरून शेंदून 
भिंत ओली चिंब झाली॥

रोज मारून चकरा 
नाही  रांजण भरत
तुझे दुःखाचे रहाट 
फिरे कण्हत गंजत ॥

किती पडल्या रडल्या 
किती बुद्ध्याच सांडल्या 
जन्म उपसणे सारा 
अंती झिजल्या बादल्या .॥
 
तुझी कथा विहरीची 
खोल कातळ पाण्याची 
जाणे घडो वा न घडो
घडा बांधल्या दोरीची ॥

काय सांगू सई बाई 
पाणी भरता तू घरी
तुझ्या स्नेहाच्या ओलीने
सुख तराराते दारी ॥

तुझ्या काचल्या हाताने
जीवा जीवपण येते
तुझ्या सर्वस्व शिंपणी
जग हिरवे हे होते.॥

कुणा कळावी हि माया 
तुझ्या अंतरी दाटली
कष्ट काबाडली काया 
प्रेमे घरात झिजली ॥

***
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com

गुरुवार, ५ नोव्हेंबर, २०२०

एक कविता

एक कविता
********
एक कविता 
मला माझ्यातच 
दिसते आहे आता 
पण ती कविता 
मला लिहिता येत नाही आता
माझ्यातील ही कविता 
आकाशातील शब्दासारखी 
आकाशात गुरफटलेली 
श्रवणाचे कान तिला 
भेटत नाहीत आता 

तिला न भेटत 
स्पर्श लेखणीचे  
शुभ्र पानाचे 
उद्गार वाहवाचे

तरिही ती असते 
नटून-थटून 
आपलेपणात 
आपलेच अस्तित्व 
सहज सजवत 
खरतर
ती कविता 
मीच असतो 
माझ्याशिवाय 
मला वाचत .

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, १ नोव्हेंबर, २०२०

दत्त दरवेश


दत्त दरवेश
*********

दत्त होत दरवेशी 
मज नाचवी जगात 
खेळ दाखवी हसवी 
दोरी घालून नाकात 

उड्या मारवी सुखाने
दुःखे लोळवी मातीत 
कधी लढाई खोटीच 
छाती उगा बडवीत 

जशी वेसन हलते 
तसे शरीर वाकते 
अशा अगम्य खेळात 
पशुपण विसरते 

कुणी म्हणती तयास 
क्रूर किती दरवेश 
कुणी करती कौतुक 
त्याचा पाहून आवेश 

मज कळे शरणता 
पाहे अहंता मरता 
मनी सुखावतो किती 
देव सांभाळे विक्रांता.

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शनिवार, ३१ ऑक्टोबर, २०२०

बासरी

बासरी
******
माझिया देहाची 
होऊन बासरी 
वसू दे रे मज 
तुझिया अधरी ॥

तुझिया श्वासाच्या 
मधुर फुंकरी 
रितेपणा भरो 
स्वर्गीय लहरी ॥

आणिक काहीच 
मजला नको रे  
तुझिया रुपास
जीव हा जडो रे

तसा तर वेत 
हा आहे इवला 
पोकळ केवळ 
छिद्रांनी भरला 

फुंकता प्राण तू
होईल जागता 
माझे मी पण हे
मज ये जाणता 

तुझीच कृपा ती
केवळ कान्हाई 
आणेल मजला 
तुझ्याकडे  माई 

एकाच श्वासाचा 
दे एकच स्वर 
एकाच स्पर्शाचा 
दे स्वर्गीय वर 

होईल सार्थक 
मग या जन्माचे 
अनाथ अनाम 
पोकळ वेळूचे 
*******

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https:// Kavitesathikavita.blogspot.com

शुक्रवार, ३० ऑक्टोबर, २०२०

कोजागिरीला!!


कोजागिरीला
***********

उलटून रात्र गेली 
माझे नेत्र आहे जागे 
अजून जागणे का रे 
माझे होत नाही जागे 

झरतो नभात चंद्र 
बघ थेंब अमृताचे 
झेलतो मी देहावरी 
का होत नाही रे माझे

हि आकाश  व्यापलेली 
उज्वल शुभ्र वेदना 
तिमिरास दे उठाव 
ती तुझीच रे कामना 

मी मागतो न तुजला 
उत्सव या गात्रातला 
हा देह मिटून जावा 
होत चांदण्याचा शेला

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

सोमवार, २६ ऑक्टोबर, २०२०

माझे शब्द

शब्द 
********

माझिया शब्दांशी
करून लगट 
धरेल संगत 
काय कुणी ॥

शब्द नव्हे प्राण 
झाले अवतीर्ण 
सार ते घेऊन 
जीवनाचे ॥

लिहिले कशाला 
नकळे कुणाला 
मग आकाशाला 
दान दिले॥

ठेवी बा जपून 
तुझ्यात कोरून 
येई परतून
देई तेव्हा ॥

किंवा कुठे कुणी 
भेटता लायक 
शब्दांचा नायक 
मिठी दे रे ॥

विक्रांत शब्दांचा 
धनको रत्नांचा 
आतुर हातांचा 
वाटण्याला॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
कविते पलिकडल्या कविता 
**********

शनिवार, २४ ऑक्टोबर, २०२०

माझी माक्याची आई

माझी माक्याची आई 
****************
माया पिकल्या स्पर्शाचे 
गीत काळजात वाजे 
सुरकुतल्या हाताचे 
प्रेम गालावर नाचे 

किती दिस न माहित 
मेघ धो धो कोसळून 
काढी एक एक थेंब 
पिळुनिया गात्रातून 

किती कौतुक डोळ्यात 
होत्या झेपावत लाटा
घेईल कवळून हाती 
हाव मुळी न थांबता

शब्द मिस्कील मधुर 
म्हणे सुनेल नावास
प्रेमे सांगे दटावून 
नको तरासू विजूस

कधी जातांना गावाला 
दिली चवली हातात 
मुद्रा सुवर्णाची तीच 
माझ्या अजून मनात 

पुडे गोल फुटाण्याचे 
सवे शुभ्र चुरमुरे 
सुख लुटायाला सवे 
येत चिमण्या पाखरे 

तीच स्मरते बसली 
चुलीसमोर धुरात 
पीठ काथवटी असे 
एकतानता तयात 

तिचे चालणे लयीत
झपझप राणीगत
तीक्ष्ण नजर बारीक 
हासु रंगले ओठात 

केस पिकले पांढरे 
भांग सरळ रेषेत 
जग पाहिले जिंकले 
जरी जीवन कष्टात

माझी माक्याची ती आई 
स्पर्श मायेचे देऊळ 
गंध रंगल्या पानांचा 
घाली मनात हिंदोळ 
*******
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शुक्रवार, २३ ऑक्टोबर, २०२०

भय

भय हे कसले 
मनी दाटले
व्यापून उरले 
जीवनाला ॥
भय अंधाराचे 
भय विलया चे 
भय नसण्याचे 
मी उद्याला ॥
अशा भयाचा 
जन्म कुठे तो 
कसा मी होतो 
हे न कळे ॥
का भय आले 
मनी उपजले 
काळा मधले 
सांडपाणी ॥
घडल्या वाचून 
घडणे होऊन 
मनास छळून 
घेते उगा ॥
भय मी पाहतो 
भयात शिरून 
घेतो जाणून 
भय कसे ॥
अहो भय मीच 
काळ होऊन 
जातो हरवून 
दिसे मला ॥
भय पाहता 
भय हरवले 
बागुल बसले 
अंधारात ॥
हसतो विक्रांत 
भय विरहित 
जणू आकाशात 
चंद्र नवा .॥

**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

मंगळवार, २० ऑक्टोबर, २०२०

दत्त व्हायला

दत्त व्हायला
*********
दत्त व्हायला 
दत्त भजतो.
काठावरती 
भणंग जातो ॥

जटाभार तो
माथी वाहतो
गाठी अवघ्या 
सोडून देतो 

दत्ते वाळला 
तरीही गातो 
देही धुनीची 
आग जाळतो 

अंतरातील
नागा  विक्षिप्त 
राख कुसुमी
शिंपीत जातो 

बम बम बम 
घोष मुळीचा 
ध्वज गाडतो
मी नसल्याचा

म्हणो विक्रांत 
जग वेडपट 
लाथा झेलतो
परी सुखात
**********
कवितेसाठीकविता
**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

सोमवार, १९ ऑक्टोबर, २०२०

मैत्री

मैत्री 
*****

बऱ्याच वेळा मैत्रीच्या 
या विलक्षण रसायनाकडे पाहतांना 
मैत्री मधील ही गुंतागुंत किंवा 
सहजपणे येणारी एकतानता पाहतांना 
वाटते मैत्री आहे तरी काय?

कधी वाटते 
मैत्री असते गरज 
माणसाच्या मनाची 
भयानक एकाकीपणात 
उतारा म्हणून मिळालेली 
पुडी ही दव्याची

अन एकदा का संपले 
हे एकाकीपण 
सरते गरज या दव्याची 
अन सवे संपून जाते मैत्रीपण

गरज असते देहाला 
कधी मनाला 
संकटात धावायला 
कोणीतरी मदत करायला
आत्ता नसेल पण उद्या पडणार 
त्याला नाहीतर 
तर मला घडणार
म्हणून सावध एक गुंतवणूक 
करतो प्रत्येकजण 
आपल्या आजूबाजूला पाहून 
परतीच्या व्याजाकडे 
आशेने लक्ष ठेवून

आणि तो  विरंगुळा 
आपण आपल्याला 
होत नाही कधी 
म्हणून हा कोंडाळा 
जमा करून सभोवताली
आपण ऐकवतो गाणी 
कविता गझल लावणी 
देतो बार उडवूनी

असु दे रे 
त्यात वाईट काय नाही 
पण मग उगाचच 
आपण आपलीच टिमकी वाजवत
आपण आपल्यालाच मिरवत 
बसायचं हे काही खरे नाही.
यात मैत्री दिसता दिसत नाही

मैत्रीचे नाणं बहुदा चालतच 
कधी कधी खोट असूनही 
भाव खातच .

तर मग काय  मैत्री 
कुर्बानी यारी 
दुनियादारी 
व्यर्थ आहेत का सारी ?
मी कुठे नाही म्हणतो 
मीही फक्त एवढेच म्हणतो 
ती एक गरज आहे 
वाटेवरून चालताना 
सुरक्षतेच एक कवच आहे 

आपण अडकतो 
कधी मित्रात 
त्याच्या भावनात 
आपण जीवनाचा 
भाग होतो त्याच्या 
कधी त्याला करतो 
आपल्या जीवनाचा भाग 
कारण 
तेच जुनं  पुराणं
आणि खरंखुरं

माणूस हा प्राणी आहे 
कळपात राहणारा 
कळप कुठेही असू दे 
प्राणी तो प्राणीच असतो
सहवासात सुरक्षतेचे छत्र शोधतो

बाकी मैत्री तर 
कुणी गौतम बुद्ध करू जाणे 
कोणी कृष्णच निभावू जाणे

मैत्री
काहीही नको असलेली 
फक्त उमलून आलेली 
फुलासारखी 
येणाऱ्या प्रत्येकाला गंध देणारी 
तोडणाऱ्याला 
कुरवाळणार्‍याला 
वा पायी उडवणाऱ्यालाही !

अशी मैत्री खरंच असते का 
या जगात कुठे कधी ?
का हे सारे स्वप्नरंजन आहे 
मानवी मनाचे ?
कुणास ठाऊक 

कदाचित 
जीवनाचे फुल 
संपूर्णतेने फुलन आल्यावर 
उलगडणारा रंग 
प्रकटणारा सुगंध 
अपार स्नेहाचे मधु अंतरंग

त्याचे नाव मैत्री असेलही !!

कवितेसाठीकविता
**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

रविवार, १८ ऑक्टोबर, २०२०

माय

माय
*****

जीवनाचे ओझे 
पाठीवरी माय 
चालतात पाय 
अनवाणी ॥१॥
पाठीवर झोका 
चाले भर राना 
झोपलेला तान्हा 
मुटकळी ॥२॥
ऐसी भगवती 
उन्हात रापली 
जीवना भिडली 
बाळपणी  ॥३॥
लत्करेलंकार 
मोळी शिरावरी 
पोट तयावरी 
टांगलेले ॥४॥
करतो नमन 
मान झुकवून 
कुठल्या तोंडाने 
जय म्हणू॥५॥
विक्रांत सुखात 
दुःखाचा उमाळा 
वांझ कळवळा 
वेदनांचा॥६॥

कवितेसाठीकविता
**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शुक्रवार, १६ ऑक्टोबर, २०२०

मरण

मरण
*****

हृदय थकले हृदय थांबले 
आणि कुणाचे जगणे सरले 

कुणी मरे का असा इथे रे 
काल हसता आज नसे रे 

हे चलचित्र सदा दिसे रे 
मरणे जणू खेळ असे रे 

जग चालले मीही सवेत 
घेवून मृत्यू माझ्या कवेत 

अनंत परी असे कामना 
विचारती ना मुळी मरणा 

माडीवरती  चढली माडी 
आणि सुन्दर आणली गाडी 

मुले गोजिरी द्रव्य भरली 
जगण्याची ना हाव मिटली 

परी शेवटी बसे तडाखा 
पाने गळून वृक्ष बोडखा 

तर मग हे आहे कशाला 
भोगामध्येच प्रश्न बुडाला 

असे अमर सदा सर्वदा 
पूनर्जन्माचा जुना वायदा 

**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

गुरुवार, १५ ऑक्टोबर, २०२०

पायदान

पायदान

*******

मज अवघ्याचा 

आलाय कंटाळा 

दत्ता कळवळा 

येत नाही ॥

वाहतोय ओझे 

तनाचे मनाचे 

गीत या जगाचे 

नको वाटे ॥

धन धावपळ 

मन चळवळ

चाललाय खेळ 

अर्थ शून्य 

निसंग निवांत 

करा भगवंत  

अतृप्त आकांत 

सुटोनिया॥

तुझिया प्रेमाने 

करी रे उन्मत्त

सारे शून्यवत 

भोग होतं ॥

सुटू दे गाठोडे

विक्रांत नावाचे  

होऊ दे दाराचे 

पायदान॥


**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 





मंगळवार, १३ ऑक्टोबर, २०२०

चंद्र दिला

चंद्र दिला
********
कुणीतरी कधीतरी 
चंद्र दिला हातावरी 

थरथर स्पर्शातून 
गाणे आले बहरून 

काही शब्द माळलेले 
काही शब्द ओघळले 

गंध होता पाझरत 
कागदाच्या घडीतून

झुकलेले डोळे काळे 
दुमडले ओठ ओले 

भाळावरी रुळलेले 
कुंतल ही लाजलेले

कुणीतरी मन दिले 
काळजात घर केले 

आठवते अजूनही 
संध्यारंग उजळले 

भास होतो मीच मला 
कणकण झंकारला 

तीच मूर्ती काळजात 
लेणे झाली वेरूळात 

युग जरी आले गेले 
क्षण तेच थिजलेले 

म्हणूनिया तुझी प्रीती
उमटते माझ्या गीती

**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 


सोमवार, १२ ऑक्टोबर, २०२०

आरसा

आरसा
*******

दत्त दावितो मजला 
माझ्या मनीचा आरसा 
धूळ भरल्या वासना 
पारा गळल्या लालसा 

दत्त सांगतो मजला 
पुस पुस रे तो बाळा 
निज साधना रुपाने
तया प्रक्षाळूनी जळा

दत्त म्हणतो मजला 
पाही पाही रे तयाला 
ज्याने अंतरात कैसा 
अैसा आरसा ठेवला

दिसे आरसा आरश्या
जरी समोर ठाकता 
रूपे शेकडो अनंत 
थांग लागेना लागता 

मन मना न कळते
मन शोधावया जाता 
मन परावर्ति माया 
होते सहस्त्र फुटता 

सदा मग्न हा आरसा 
खेळी प्रतिबिंबि असा
नसे बिंबाहून तया 
काही अर्थ तोहि तसा 

फोडू म्हणता म्हणता 
नच फुटणार कधी 
जोडू म्हणता म्हणता 
नच जोडणार कधी 

आहे नाही पण त्याचे 
कधी पाहियले कुणी 
दत्त दावितो हसतो 
नाही विक्रांत रे कुणी

**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शनिवार, १० ऑक्टोबर, २०२०

कागदाचे ऋण

कागदाचे ऋण
***********
कागदाचे ऋण 
वाहते जीवन 
अरे तया विन 
सारे उणे ॥

शिकलो अक्षरे 
तयात पाहून 
आकडे घोकून 
पाठ केले ॥

किती चित्रकथा 
वाचल्या सुंदर 
कौतुके अपार
दाटुनिया ॥

जाहली ओळख 
आणि कवितेची 
माझिया प्रितीची 
हृदयस्थ ॥

ज्ञानाचे भांडार 
आणले समोर 
चांगला डॉक्टर 
घडविले ॥

अन मग भेटी 
आली ज्ञानदेवी 
कागद ते दैवी 
अपूर्वच॥

जाहलो आनंद 
रंगून तयात
सुख मूर्तिमंत 
भरलेला ॥

गाथा दासबोध 
कृष्णमूर्ती थोर 
बुद्धादिक येर
मिळविले ॥

गिर्वाण संस्कृत 
आंग्ल नि भाषेत 
गेलो भटकत 
अनिवार॥

कोरेपणी केले
मज ब्रह्मदेव 
कवितेचा गाव 
रचियता ॥

माझ्या जीवनात 
असे हा कागद 
मज अलगद
सांभाळता ॥

सुखात दुःखात 
यशपयशात
जाहला तो देत 
साथ मला ॥

आताही हातात 
धरूनिया हात 
असे मिरवत 
लिहलेले ॥

जर हा नसता 
कागद जीवनी 
विक्रांत वाहनी
व्यर्थ होती ॥

**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 



श्री जगन्नाथ कुंटे ऊर्फ अवधूतानंद यांना श्रद्धांजली

श्री जगन्नाथ कुंटे ऊर्फ अवधूतानंद यांना श्रद्धांजली   ******* पाहियले स्वामी अवधूतानंद शक्तिचा तरंग  उत्स्फुलित ॥१॥ पुत्र नर्मदे...