आकाश फुल

आकाश फुल

********

आकाशाचे फुल असे तू 

खाली का पडणार नाही 

गंध सुगंध देऊन जगाला 

हाती का लागणार नाही 

 मन माझे बघ आशाळभूत 

तुजला क्षणभर विसरत नाही

 हवेपणाचे उजाड स्वप्न अन्

मनास मुळीच सोडवत नाही 

काय सांगावे कोणास ठाऊक 

पण वादळ सांगून येत नाही 

घडेल कधी आक्रीत काही

मन हेका अन् सोडत नाही 

बघ फुला मी असे खाली

अन्य  तुज रूचणार नाही 

बघ एकदा पडुनी खाली

जीव ओतणार भेटणार नाही

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

स्वप्नझाड

स्वप्न झाड

********

तशी तर तू भित्रीच 

पण एक धाडस केलेस

चांदण्याचे एक झाड 

माझ्या दारी लावलेस

झाड तुझे होते की माझे 

मला कधीच कळले नव्हते 

कित्येक रात्री पण मनाचे 

स्वप्न सोनेरी झाले होते

ते जादूचे झाड परंतु सदैव 

तुझ्याच सोबतअसायचे

तू म्हणशील तेव्हा अन् 

लावता लगेच रुजायचे

एक दिवस म्हटलो मी 

राहू दे ना हे असेच सदाचे

म्हटलीस तेव्हा दबकत तू ,

खरेच सांगते हे नाही माझे 

जेव्हा मी स्वप्नी शिरते 

तेव्हाच फक्त ते इकडे येते 

जाग येता पाहते तर 

हे झाड कुठेच कधी नसते

तू स्वप्न अन हे झाडही 

आलात माझ्यामध्ये मोहरून .

पण प्लीज ,

माझ्या या स्वप्नातील स्वप्नात 

जाऊ नकोस मला विसरून

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

तुझ्यामुळे

तुझ्यामुळे

*********

माझ्या मधले   शब्द कोवळे 

झाले मोकळे    तुझ्यामुळे 

कधी कुठली    फांदी झुकली 

बहरून आली   तुझ्यामुळे 

खोल अंतरी     होत्या गोष्टी 

आल्या ओठी    तुझ्यामुळे 

माझे मी पण    आले उमलून 

जीवन घेऊन    तुझ्यामुळे 

तुज ना कळले   स्पर्श रूजले

अन हे घडले      तुझ्यामुळे

या ओठावर      अजून अंमळ 

होते थरथर      तुझ्यामुळे 

गात्र वीणेत      किंचित कंपण

जीवित अजून   तुझ्यामुळे

तव स्मृती मी    जगतो म्हणूनी

जिवंत अजुनी   तुझ्यामुळे

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

फ्रेम आणि चित्र

फ्रेम आणि चित्र 

************

जेव्हा जेव्हा कानी सखी शब्द येतो 

तेव्हा तेव्हा समोर तुझा चेहरा येतो 

बाकी छान पैकी चालू आहे जिंदगानी 

सुख समृद्धीचा वारा दारी आहे वाहतो 

आकाशात डाव चंद्र चांदण्याचा रंगतो

सडा मधू फुलांचा अन् अंगणात पडतो 

माझ्या वाचून तुझे काही अडत नाही

पुरेपूर मनी मी ही सारे सारे जाणतो 

सोनियाच्या वाटा तुझ्या सूर्य उजळतो

पाखरांचा थवा दारी चिवचिवाट करतो

तक्रार माझी जीवनाकडे मुळीसुद्धा नाही 

सुटल्या सरल्या वाटेला काही अर्थ नसतो

काही फ्रेम चित्रापेक्षा महाग असतात

पण जीव हा नेहमीच चित्रावर जडतो

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

कोरे पान

कोरे पान 

********

बोल सखीचे चैत्र चांदणे

नसून शब्दी उगा सांडणे 

गूढ नव्हते गुपित काही 

झऱ्यागत ते मुक्त वाहणे

काही घटना काही घडले .

खोल मानस उलगडणे

अपेक्षेविन खांद्यावरचा 

भार हळू हलका करणे 

शब्द एकेक वेलीवरले 

ओघळूनिया फुल जाहले

अन झेलता तया श्रुतीत

स्वरावाचून गाणे सजले

गमे अचानक आगंतुक

परी प्रतिक्षा मना ठावूक

ग्रीष्ण तापल्या भूमीवरती 

सर मृगाची ये आपसुक

होईल कधी ही वर्षा पुन्हा

अन उमलून येईल रान ?

सरे बोलणे हो पूर्णविराम 

परी उत्कंठीत कोरे पान !

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

कोरलेले

कोरलेले

*******

लिहले मनात काही

पुसता सहज येते

ह्र्दयात कोरलेले

मिटता कधी न येते 

असतेच विश्व छोटे 

अदृष्य कधी कधी ते 

आकाश चांदण्याचे हे

कधी विझत नसते

येतात ऋतू किती नि 

वय ओघळून जाते

मन कोवळे क्षितीजी 

विभ्रमात दंग असते

म्हणतात शाप कुणी 

वरदान तेच असते 

असती भाग्यवंत जे

स्वप्न तयास भेटते 

पाहून तयास सुखे

पुन: पुन्हा धन्य व्हावे

क्षण भेटले अमुल्य

उरात सदा जपावे 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

वर्ख

वर्ख

*****

 त्या तुझ्या धुंद मधुर स्मृती 

अजूनही मनी करतात दाटी 

 कुठल्याही सांत्वनेवाचुनी 

तया ठेवतो मी कुरवाळूनी

सुंदर शापित असते विराणी 

जातेच हृदया चटका लावूनी 

स्पर्शातून कधी फुलली गाणी 

स्वप्न हरखली विभ्रम होऊनी 

सुवर्ण वर्खात सजली नक्षी

गेले कुणी जणू गोंदवून वक्षी

तेही जगणे असते मानवी 

पायी थबकते लहर लाघवी

ओंजळीत मग उचलून पाणी 

तया सागरास द्यावे परतुनी 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

मावळणे

मावळणे

*****

मावळणे मनाचे या मनास पटत नाही 

रंग पश्चिमेचे मंद उरी उतरत नाही 

वाटा डोळ्यातल्या त्या डोळ्यास भेटत नाही

अन् भटकणे खुळे थांबता थांबत नाही 

ती सांज सागरतीरी मुळीच सरत नाही 

चित्र गोठलेले जुने आकाश पुसत नाही 

सारेच चांदणे नभीचे नभ उधळत नाही

अन कोसळत्या उल्के त्या नाव असत नाही 

व्यवहार जगाचे या जगास सुटत नाही

मूल्य हृदयाचे अन कोणास कळत नाही 

होते येरझार तरी जाणीव सुटत नाही 

आस असण्याची अन् मिटता मिटत नाही

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

ती भेटली .

ती भेटली

*******

ती भेटली बोलली 

तशीच मुग्ध हसली

नच खंत वा सांत्वना 

कुठे शब्दात उमटली 

चार पाच विषयात 

सरे बोलणे मिनिटात 

ती होती सहजताच 

उमटली वाऱ्यात 

एक दरवळ तरीही 

दाटला मनात 

चांदण्याची मंद 

अन् झाली बरसात 

तपाचा जरी की

दुरावा काळात 

मैत्र मनातील 

उजळले मनात

बरे येते भेटू पुन्हा

वदली उगा शब्दात

नव्हते वचन किंवा 

अपेक्षा निरोपात 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

भेट

भेट

****

पुन्हा एका वळणावर 

भेटलोच आपण 

अर्थात तुझ्यासाठी त्यात 

विशेष काही नव्हतं 

एक मित्र अवचित 

भेटला एवढंच 

माझंही म्हणशील तर 

तसंच काही होतं 

फार काही उरलं नाही 

मिळवायचं आयुष्यात 

आहे संतुष्ट बऱ्यापैकी 

जे काही मिळालं त्यात 

जर तर चे तर्क काही 

नाही उमटत मनात 

तर आता  फक्त एक

औपचारिकता तुझ्यामाझ्यात

अन त्या कवितांचं म्हणशील 

तुझ्यासाठी लिहिलेल्या 

होय आहेत अजून 

त्या माझ्या जुन्या डायरीत 

आज बघेन म्हणतो त्यांना मी 

पुन्हा एकदा शोधून 

माझी खात्री आहे 

त्या तिथेच असतील अजून

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

स्मृति

स्मृती

***

तुझ्या स्मृतीचे तुषार 

खिळलेल्या मनावर

कोरड्या ऋतूत साऱ्या 

हिरवळ देहावर ॥१

आकाशाचे वैर जरी 

वाहते प्रारब्ध शिरी 

मोजून सुख एकेक

ठेवले भरुनी उरी ॥२

जरी अट्टाहास नाही 

पुन्हा चिंब भिजायचा 

भरुनिया घेतला मी 

स्पर्श तुझ्या असण्याचा ॥३

अस्तित्वा ठाऊक नाही 

मुळे किती खोलवर 

त्याही पलीकडे कुठे 

जीव धावे अनावर ॥४

नसणेही तुझे होते 

असणे हे माझ्यासाठी 

पानोपानी चित्र तुझे 

दिठिविना देखे दिठी ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

पुन्हा

पुन्हा

****

पुन्हा तुझिया केसात 

अडकले प्राण माझे 

पुन्हा तुझिया श्वासात 

हरवले भान माझे ॥

पुन्हा ती नजर गेली 

सोडूनिया चित्त माझे 

झालो पुन्हा फकीर मी 

लुटवून सर्व माझे ॥

माझे माझे म्हणता मी 

झाले हे सारेच तुझे 

हरवून आज गेले 

द्वैतातले ओझे माझे ॥

असे वेड जीवास या

नकळे लागले कसे 

सदैव स्मृतीत तुझ्या

फिरते हे मन माझे ॥

पुन्हा या गात्रात वीज 

लख्ख अशी झंकारते 

उमलूनी कणकण 

गीत  मोहरते माझे ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

जादू

जादू

*****

तुझ्या लोभस चेहऱ्यात

काय जादू आहे ते कळेना 

माझी नजर होते पाखरू 

खिळते तिथे भिरभिरतांना 

तुझ्या निर्मळ डोळ्यात 

काय भूल आहे कळेना 

मी हरवून जातो त्या डोहात 

युगायुगांची होऊन तृष्णा 

मज कळते ती तूच आहेस 

माझा विसावा दिन मावळतांना 

सुखावतो मी हास्याची तुझ्या 

लक्ष लक्ष नक्षत्रे वेचतांना 

अन दृष्टी वरती पडदा माझ्या 

जग रहाटीचा पडतांना 

मी ठेवतो खोचून हृदयात

हलकेच त्या अमूल्य क्षणांना

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

प्रेम

प्रेम

****

एकदा प्रेम झाल्यावर 

जे विसरलं जातं 

ते काय प्रेम असतं 

एकदा दिवस उजेडला की 

सारं जग प्रकाशाचं असतं 

तिथं माघारी फिरणं नसतं 

कुठल्यातरी वेलीवर 

कळीचं आगमन होतं 

तेव्हा तिचं फुल होणं 

जसं निश्चित असतं 

तसंच प्रेमाचं असतं 

ते त्याचं सुगंधानं बहरून जाणं 

रंगानं आकाश मिठीत  घेणं 

हे जसं निश्चित असतं 

तसंच प्रेमाचं असतं 

प्रेमाचं  खरं खोटंपण कळण

फारच सोपं असतं 

मागीतल्या वाचून जे 

फक्त देतच असतं 

प्रकाश अन् सुगंधागत 

वर्षाव करीत राहतं 

तेच खरंखुरं प्रेम असतं 

अपेक्षांच्या बुरख्यात 

जे भुलवत राहतं

ते काहीतरी वेगळंच असतं

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

दरवळ उपक्रमासाठी

दरवळ (उपक्रमासाठी )

******************

तो दरवळ तुझ्या स्मृतीचा 

असतो वाहत माझ्या सभोवत 

तुझ्या सहवासातील ते इवले क्षण 

राहतात माझ्या मनी झंकारत 

आता तर तू हाकेच्या पलीकडे 

करून बंदिस्त स्वतःला दुसऱ्या जगात 

आणि माझे असणे जगरहाटी 

चाललेय त्याच त्याच आवर्तनात 

भेटशील तू कधी वा न भेटशील 

धरणात तुझ्या तू बंद  राहशील 

पण हा दरवळ पूरे आहे मला 

माझी उरलेली वाट चालायला 

तो पाऊस तेव्हा कोसळलेला 

तो वसंत तेव्हा फुललेला 

वसतो आहे माझ्या रंध्रा रंध्रात 

अन् मी आहे त्यांना धन्यवाद देत

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

चांदणे

चांदणे 

****

भिरभिरणारे खुळे हरिणीचे काळे डोळे

डोकावता तयामध्ये मन झाले चिंब ओले ॥१

एक थवा पाखरांचा उंच मेघापार गेला 

अन शब्द हरवला मूक माझ्या ओठातला ॥२

 उतरले हसू मग जीवनीत थबकले 

खळाळला झरा अन नाद जळी तरंगले ॥३

असे कसे कुणासाठी भान उगा अडखळे 

मातीलाही वादळाचे स्वप्न पडे वाहुटले ॥४

तोच चंद्र तीच प्रभा ओंजळीत चांदणे ही 

मिटू जाता बोटे परी मुठीमध्ये येत नाही ॥५

अगा दिसे स्वप्न कसे जागेपणी डोळीयात 

क्षणभर भ्रम पडे कुठे रे मी जगण्यात ॥६

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ -

मैत्री पलीकडची मैत्री

मैत्री पलीकडची मैत्री

*****************

मैत्री पलीकडची मैत्री असते 

कधी कधी कुणाची 

त्या मैत्रीला खरंतर शब्द नसतात 

मैत्री शिवाय

म्हणूनच तिला म्हणावे लागते मैत्री 

व्यवहाराच्या कुठल्याही व्याख्येत 

न बसणारी ती मैत्री 

जगाला अन रूढीला सहजच 

मान्य नसणारी ती मैत्री 

स्त्री आणि पुरुषाची जीवश्च कंठश्च मैत्री 

त्यात देह सुखाची अभिलाषा नसते 

स्वामित्वाची अपेक्षा नसते

एकमेकांची मुले पती-पत्नीचा आदर करणारी

आपल्या भाव विश्वात सामावून घेणारी

सुखदुःख वाटणारी जिव्हाळा बाळगणारी 

अकृत्रिम असते ती मैत्री 

पण अशी मैत्री खुपु लागते जगाच्या डोळ्यात 

संशयाच्या शेकडो नजरा येऊन डसू लागतात 

मग उभे राहते भीतीचे सावट 

भीती घरटे मोडायची निरर्थक बदनामीची 

आणि मग ती मैत्री  

एक व्यवहारिक निर्णय घेते

अन एकमेकांना दूर सारते

हृदयात तीच आस्था व प्रेम बाळगचेही ठरवते

पण खरं तर ती मैत्री मग मैत्री उरत नाही 

कारण भीतीची लागण होताच 

असुरक्षितेची हवा लागतात 

ती मृत होते

कुणी म्हणेल हे तर प्रेमच आहे 

प्लुटोनिक प्रेम म्हणा हवे तर 

स्त्री पुरुषात दुसरे काय होते ?

पण सारेच खरेखुरे मित्र 

एकमेकांशी कशाने जोडलेले असतात ?

दारू मौज मस्ती गप्पा टप्पा

असतीलही मैत्रीच्या काही उथळ बाबी

 पण मैत्रीतील ही आत्मियता उत्कटता 

सुंदरता प्लुटोनिकच नसते का ?

प्लुटोची सौंदर्याची परिभाषा 

वेगळी काय आहे?

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ -

तुज स्मरता

तुज स्मरता

*******

तुज स्मरता स्मरता माझा सरला एकांत 

स्मृती एकेक लाघवी आली फुलून मनात 

झाले आकाश कुसुंबी रूप भरले दिशात 

किती न्याहाळू कुणाला मन विखुरे कणात 

तूच चंद्र सूर्य तारे तूच तेज गंध वारे 

स्पर्श रोमरोमी निळे माझे अस्तित्व थरारे 

शुभ्र पुनवेची रात्र कृष्ण झावळ्या नाचऱ्या 

पाना पानावर किती तुझ्या मोहक सावल्या 

लाटा मंथर पाण्यात रव इवला खळाळ

ओली पाऊले वाळूत आणि थांबलेला काळ 

नुरे अस्तित्व हे माझे गेले विरून तुझ्यात 

गूढ तृप्तीचा हुंकार माझ्या उतरे देहात

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ 

बस थांब्यावर

थांब्यावर

*******

एक दिवस अचानक ती

हायवेच्या बस थांब्यावर 

दिसली मला उभी रस्त्यावर

 घेऊन बॅग खांद्यावर 

थोडी  दिसत होतीअस्वस्थ 

बेचैनीही होती चेहऱ्यावर 

पुन्हा पुन्हा तिची नजर 

जात होती घड्याळावर

काही क्षण मनात भिरभिर 

थांबावे की जावे पुढे 

काय म्हणावे काय सांगावे

कळल्या वाचून द्विधा मी होवून

परंतु का न कळे

 पाय नाहीच पडले ब्रेकवर 

अन हात राहिले एक्सीलेटरवर 

गतीवर त्या होऊन स्वार 

गेलो थोडा मी दूरवर 

मग  डाव्या बाजूचा मिरर 

पाहणे टाळीत गाडी हाकीत

तसाच आपल्या ड्युटीवर

किती छान ती दिसते अजून

 ड्रेस सेन्स नसल्या वाचून

 केस तसेच पिंगट काळे 

चष्म्या मागील घारे डोळे

 पण लाली हसऱ्या गाली 

थोडी फिकट होती झाली 

गेले होते धागे सुटून

गाठी काही बसल्या वाचून  

जखमाही गेलेल्या भरून 

व्रणही ते केव्हाच मिटून 

कथा सुरू झाल्या वाचून 

गोष्ट गेली होती संपून

पण तरीही दुसऱ्या दिवशी 

त्या थांब्यावर

का गाडीची गती मंदावली 

खुळी नजर जरा विखुरली 

हातालाही कळले नाही 

पायालाही कळले नाही 

उरी श्वास  का जडावले 

मनाला या वळले नाही .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ 

मोगरा

मोगरा 

****

रणरणत्या उन्हाळ्यात 

मोगरीला आली चार फुलं 

पांढरीशुभ्र टपोरी 

आकाशातील तारकांशी

स्पर्धा करणारी 

आणि मग मला तुझी 

हटकून आठवण आली

या मोगऱ्याचं आणि तुझं 

असं  नातं आहे की

मोगरा पाहिला की 

तू आठवतेस .

तुझ्या शुभ्र धवल कांतीवर 

रुळणारे चमकदार केस 

आणि त्यात माळलेला मोगरा 

गंधित झालेले वातावरण 

आणि उल्हासित मन

सांगितल्या वाचून 

मागितल्या वाचून

बहरून यायचे असे क्षण 

आणि त्या क्षणात मी 

जायचो माझेपण हरवून

 

तो सुगंध श्वासात दरवळतो 

आणि मनात तू दरवळतेस 

तेच अकृत्रिम स्नेहमय 

हसु गालावर ओठावर घेवून

खरतर मोगरा आणि तू 

यात सुंदर कोण हा प्रश्न 

लाख वेळा मनात आला 

आणि मोगरा प्रत्येक वेळी हरला 

जणू आपली हार मान्य करून 

माझ्या मनात तुझ्या जागेवर 

अलगद येऊन बसला

मग तू मोगरा झालीस 

तुझ्या स्मृती गंध झाल्या 

अन् या मनाचं आकाश 

झालं चांदणं कोजागिरीचं 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️