ओळख
*******
असा चंद्र पुनवेचा माझ्या डोळी उतरतो
एक एक अक्षराला
नवा साज अन् देतो ॥
काही व्यथा काळजाच्या
पुन्हा देहापार नेतो
खोल खोल कातळाचा
डोह रुपेरीसा होतो ॥
कुठे कुण्या देशी असे
गीतं माझी सजलेली
तीच नित्य जुनी मिठी
काळजात पडलेली ॥
विसरून ओळखीला
मैत्री नवी जडलेली
तीच ओल मातीतली
नभास या व्यापलेली ॥
जरी मनी असे ओढ
कोस कोस ओलांडली
वाट त्याच दिवसाची
डोळ्यांमध्ये दाटलेली ॥
घडेल ते काहीतरी
जरी कळणार नाही
अंतरात प्रकाशाच्या
कोसळून शुभ्र सरी ॥
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
☘☘☘☘ 🕉️ .
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा