ओळख
*******
असा चंद्र पुनवेचा माझ्या डोळी उतरतो
एक एक अक्षराला
नवा साज अन् देतो
काही व्यथा काळजाच्या
पुन्हा देहापार नेतो
खोल खोल कातळाचा
डोह रुपेरीसा होतो
कुठे कुण्या देशी असे
गीतं माझी सजलेली
तीच नित्य जुनी मिठी
काळजात पडलेली
विसरून ओळखीला
मैत्री नवी जडलेली
तीच ओल मातीतली
नभास या व्यापलेली
जरी मनी असे ओढ
कोस कोस ओलांडली
वाट त्याच दिवसाची
डोळ्यांमध्ये दाटलेली
घडेल ते काहीतरी
जरी कळणार नाही
अंतरात प्रकाशाच्या
कोसळून शुभ्र सरी
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
☘☘☘☘ 🕉️ .
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा