चांदरात

आठवण

******

आठवतो मला माझा गाव

विजेचा स्पर्श न झालेला 

अन ते अद्भूत चांदणे 

अवघ्या गावाने पांघरलेले

ते मातीच्या घरावर

ठेंगण्या झोपड्यावर

बाभळीच्या झाडावर

देवळाच्या गोल घुमुटावर

पसरलेले सृष्टीचे लावण्य.

गूढ विस्तीर्ण आकाशातील

सार्वभौम सम्राटा सारखे

सर्वकाळ तन मनाला स्पर्शणारे 

झगझगते चंद्राचे अस्तित्व

अन मग देवीच्या दीपमाळेवर पेटलेला

तो लाल पिवळा अग्नीशलाकांचा  

धगधगता कुंड

जाणवायचा त्यात आदिमायेचा

आश्वासक प्रेमळ

धीर देणारा स्पर्श ..

कितीवेळ मग अंगणात

निजेने डोळे मिटेपर्यंत

पाहायचो मी तो

चंद्र अन मेघांचा खेळ

थंडगार गोधडीवर निजून

मन विरघळायचे त्यात

एक आनंदाचा कण होवून

अन मिटायचे डोळे

एका अनाम तृप्तीने 

काहीही कळल्या वाचून 

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गूढ डोहात

पुन्हा डोकावले

गूढ डोहात  

पुन्हा पाहिले  

त्या अंधारात

थोडे पाणी

हलले फिरले  
मीच मजला
पुनरपि दिसले 
    
अन सावल्या
मनातल्या  
मनास मग 
हळूच कळल्या

पान कोवळे  

कुणी तोडले  

अलगद आले  

दुख प्यायले

तरीही ओठी  

हासू सजले   

काय भेटले  

काय हरवले

खळखळ ना  

कलकल केले  

तरीही पाणी

वाहून गेले

पाहण्याचे त्या 
गाणे झाले  
जल कणकण
मग मोहरले

अजुनी अर्धे  

प्रकाश प्राशिले 

मन तृषार्थ  

ओठ थिजले  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मराठमोळी

साधी भोळी मराठमोळी

रेखीव चेहरा काळी सावळी

कुंकूम रेखा उंच कपाळी

खाली गोंदण हिरव शेवाळी

गळ्यात एकच पोथ काळी

किंचित विटकी जांभळी चोळी

जुनेर लुगडे जोड लावली

जुळी जोडवी उघड्या पावली

कुठे लाल हिरवी पिवळी

कंकण होती हाती भरली

आणि होती तेजाळलेली

चंद्रभागा निर्मळ डोळी

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/