गंभीर लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
गंभीर लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

शुक्रवार, २३ ऑक्टोबर, २०२६

हौस

हौस
****
रित्या अंतरात रिताच कल्लोळ 
शून्याचा महाल शून्यातच 

त्याच त्या सुखाचा उठे पडसाद 
जीर्ण अवसाद घेऊनिया 

कोसळती उल्का कळल्यावाचून 
जातात जळून क्षणार्धात 

फाटलेले वस्त्र तारा कुंपणात 
फडफडे त्यात महासुख 

जगणे जगाचे निरर्थ वाहणे 
आणिक सरणे एका दिसी  

विक्रांत वाहतो तैसाच जगात 
खेळ हा पाहत क्षणोक्षणी 

परी जगण्याची हौस ही फिटेना 
वेगळा होईना काही केल्या

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, ११ ऑक्टोबर, २०२६

गोवा

गोवा
****
शोध सुखाचा गेला  दूरवर
अपार सागर करीत पार 
खूप उसळल्या लाटा लाटावर 
फेस उधळला किनाऱ्यावर 

देह भिजला नखशिखात 
पाणी गेले खारे डोळ्यात 
कुठले बाहेर कुठले आत 
कळले नाही असता वाहत 

माड हसले हसली माती 
मृत शिंपले वाळू वरती 
हा हा हा ची गाज भोवती 
फेर धरून नाचत होती

मी पण माझे स्तब्ध जळात 
हलल्या वाचून होते पाहत 
आणि रक्तीम दूर क्षितिजात 
सूर्य हरवला गर्द धुक्यात 

शोध सुखाचा खोल रुतला 
पाण्यावरती उगा नाचला 
आणि स्मृतीच्या डोहामधला 
जुनाच शिंपला हाती आला 

 🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 




रविवार, ४ ऑक्टोबर, २०२६

द्वेष

द्वेष 
****
मुळात माणसे द्वेष का करतात?
द्वेष करणे ही मनाची 
माणसाची गरज आहे का?
हा माणसाच्या मनाचा 
अविभाज्य भाग आहे का?
द्वेष केल्याने नेमकं काय मिळतं?

द्वेष एका कळपाला वाटणारी 
भीती असते का?
द्वेष ही मानसिक स्तरावरील 
हिंसा नसते का?

आणि हिंसा व भीती मधून कधी
सृजनता निर्माण होत असते का?

द्वेष हा वैर आणि मत्सर यांचा 
सख्खा भाऊच आहे, होय ना?

आम्हाला भीती वाटते 
त्यांच्या सामर्थ्याची 
त्यांच्या पैशाची 
किंवा त्यांच्या संख्याबळाची.
कारण आम्हाला माहीत आहे 
या जगाची नीती 
बळी तो कान पिळी 
होय ना?

आमच्या मनात धुमसत असते 
ती कटू भावना
मागे कधीतरी बळी कडून 
दडपले गेल्याची 
वाट्याला आलेल्या निकृष्ट
भूमिकेची
आणि पुन्हा बळीपुढे 
चिरडले जाण्याची भीतीची.
होय ना?

होय ती शक्यता नाकारता येत नाही. 
पण त्यासाठी द्वेष करून 
भीतीत दडून 
मत्सरात उबगून 
राहायची काय गरज आहे. 

आज आमच्यात सामर्थ्य आहे 
एकीचे बळ आहे 
ज्ञानाचे शिक्षणाचे नेत्र आहेत. 

आणि असे मुठभर कट करणारे 
संकुचित लोक तर 
साऱ्याच गटात साऱ्याच कळपात 
साऱ्यात समाजात असतात. 
ते ओढून असतात 
स्वार्थाचं कातड स्वतःच्या डोळ्यावर.
अन् घालतात खतपाणी द्वेषाला.

एवढे जरी समजले तरी पुरे .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

शुक्रवार, ११ सप्टेंबर, २०२६

बैल .


बैल.
****
कुठे जातात ते गोऱ्हे आणि बैल 
कालवाडी सोबत जन्मा आलेले
गाई सोबत वाढलेले .
कधी खच्ची केलेले 
कधी मोकाट सोडलेले

आम्हाला दिसतात 
हजारो गाईंनी भरलेले गोठे 
ज्या देत असतात दूध 
कित्येक लीटर 
oxytocin इंजेक्शन घेत 

पण ती शेतात राबणारे 
लाकडी गाड्या ओढणारे 
बैल कुठे दिसत नाहीत .

सिलेक्टिव्ह गाईचे प्रजनन करणारे
संशोधन येथे झाले आहे का इथे?
किंवा ते जन्माला आलेले गोऱ्हे 
पाठवले जातात मृत्यूच्या गावात
जन्माला येतात त्वरीत
किंवा दुर्लक्षित करून 
उपाशी मारून 
कुपोषित करून .

आणि आम्ही गोपालाचे स्मरण करत .
आनंदाने सेवन करतो
गोकुळ कृष्णा नंद इत्यादी 
नावाने सजवलेल्या पिशव्यातील दुध 
त्या गायीच्या रक्ताचा शेवटचा थेंब 
दुधात परिवर्तन होईस्तोवर
काढलेले ते दूध
ते दुध.
त्या संपलेल्या गोऱ्हाच्या वाटणीचे .

आता गावोगावी दिसतात 
ते धूर ओकणारे गरगर फिरणारे ट्रॅक्टर 
जे क्षणात नांगरून देतात शेत 
आणि सुटा करून देतात 
मातीचा कण आणि कण
आणि ओढून नेतात
शेकडो किलोचे ओझे विनासायास .

त्यामुळे
हजारो वर्ष तुम्हा आम्हाला पोसणारे 
ते बैलं आता केवळ उरणार आहेत 
गाईला जन्म देणाऱ्या बीजाची बँक 
तुमची आमची दुधाची तृष्णा संपत नाही तोवर.

आणि उद्या काही कारणाने 
माणसातील नराची गरज अशीच संपली तर?

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 


शनिवार, २९ ऑगस्ट, २०२६

गणित

गणित
*****

गणित या जगताचे
नाही कुणास सुटत 
सारे आकडे अस्थिर
नाही कुणास कळत

जगी कुणी फुशारतो
पुण्य राही मिरवत 
दिसे तो ही सापडला 
पापाच्या रे तावडीत

दिसे केले पाप ज्यांनी
ते ही सुखी जगतात 
मग पाप काय असे
सारे  घोर गोंधळात

इथे सदैव दिसते
पापपुण्याची मिसळ
पुण्य होते व्यर्थ सारे
आणिक पाप उजळ 

पाप पुण्य ठरवले 
नीती नियमी कोंडले 
पाप लागते कुणाला 
काय कोणी रे पाहिले

सत्य अहिंसा आचार 
कुणी मारतात रेषा 
परद्रव्य निंदा दारा 
कुणा कठीण परीक्षा 

धर्म कर्मात कुणाच्या 
लाखो गरीब ते मेले
हाती घेऊन ते झेंडे 
देश लुटत राहिले 

दान देऊन गरीबी 
कुणी पोसत राहिले 
अन्नछत्र सदावर्त 
कुठे लंगर चालले 

आगा गरीबा वाचून
पुण्य घटणार कसे 
दान उपकार सेवा 
धर्म बाटणार कसे

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .





बुधवार, २६ ऑगस्ट, २०२६

तेच तेच मागणे

तेच तेच मागणे
***********
तेच तेच मागणे रे पुन्हा त्याच देवालयी
अरे कशा जात नाही या भिकारड्या सवयी 

धन देई यश देई गाई गुरे बळ देही 
मागण्यात भय थोर नसे भरवसा काही

देतो देव घेतो काय तेही नीट ठाव नाही 
सजलेल्या दुकानात भक्त गिऱ्हाईक होई

धनामना पलीकडे दिव्यत्वाचा शोध काही 
मान्य जीवा असतेच अतृप्ततेची जाण ही 

तीच ती रे प्रार्थना तीच असे आराधना 
धरूनिया तिला सवे जगावे रे या जीवना 

बाकी सारा व्यवहार भय व्यथा कारभार 
पांघरुनी भक्ती कंथा मन शोधते आधार 

बदलती देश तसे देव ही बदलतात 
आधार भय चिंतेचे तसेच ते राहतात

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

सोमवार, २४ ऑगस्ट, २०२६

मागतो मी

मागतो मी
********
माझ्यासाठी तुझ्याकडे नच काही आराखडे 
जाणतो मी थकलेला
रुढार्थाने  सारे कसे इथे जीणे छान असे
पाहतो मी भोगलेला 
हवे मला जे जे काही अरे दृष्टीपुढे नाही 
जगतो मी ओशाळला 
तरी तुला आळवीत तुझे गुण आठवीत 
लिहतो मी सरावला 
आयुष्याच्या उताराला एकटाच सांडलेला 
राहतो मी कोंडलेला 
आशा पाशी गुंतलेला उरी घाव झेललेला 
हसतो मी उबगला 
नको देऊ काही जरी संसारात ठेवी तरी
राहतो मी गुंडाळला 
दिशा ध्येय हरवला धोंडा एक उताराला 
टाकतो मी कंटाळला 
जरी भुल जात नाही स्वप्न शिळी होत नाही 
ठेवतो मी फडतळा 
दिसे दिन सरलले निखारेही विझलेले 
टाकतो मी कोपऱ्याला 
जुने सारे सरू दे रे खरे खुरे जगू दे रे 
मागतो मी संचिताला
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, २२ ऑगस्ट, २०२६

तू गेल्यावर

तू गेल्यावर
*********
असणे तुझे जीवनाला अवघे व्यापून होते 
प्रेमानुबंध क्षणाक्षणाला सदैव बांधून होते 

प्रेमवृक्ष तू आयुष्यात माझ्या होऊन आला 
प्रेमळ मंगल सुखाचे रूप मनोहर झाला 

तुझ्याविना दिन उजाडे असे कधी नच झाले
तुझ्याविना रात्र मावळे असे कधी नच घडले 

ध्यानीमनी स्वप्नी माझ्या होते तुझेच वावरणे 
स्वप्नवतच होते जणू हे सारे आनंदाने जगणे 

अन्  आज गेलास तू झाले व्यर्थ सारे लढणे
सरली एक कथा रुपेरी अन ओठावरचे गाणे 

परी जाणते हाती आहे अजून तुझीच स्वप्ने
स्वप्नपूर्ती ती करतांना घडेल सवे तव जगणे


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

मंगळवार, १८ ऑगस्ट, २०२६

कर्म


कर्म 
****
कर्मात गुंतला काय व्यवहार 
अनंत अपार जीवनाचा 
कर्मातून कर्म घडतसे जन्म 
दिसे अंतहीन प्रवास हा

थांबू म्हणूनही थांबता येईना 
उतार माईना डोळीयात 
मग अनुचित अथवा उचित 
आपल्या हातात एवढेच 

मज कर्मफळ गमे काल्पनिक 
चालविण्या लोक नीतीवर 
कुणा कळे जन्म आणिक मरणे
आगा हे वाहणे प्रवाहात

तरीही घडावे जगणे सुंदर 
उदात्त उदार प्रेममय
स्वर्ग आशेविन नर्क भयाविन 
जन्म फळाविन काल्पनिक

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

मठ

मठ
****

दिसतात मठ कुठे मोक्यावर 
माई तटावर बांधलेले ॥ १

पेरलेले शेत मग्न उत्पन्नात 
पोटार्थी महंत किती एक ॥२

सुरेख सुंदर सजले मंदिर 
जन धनावर पराधीन ॥३

करती पूजन करती यजन 
व्यवहारी मन रमलेले ॥४

सुटते ना पोट नच सुटे छत
 सुरक्षेचे तट देहाचे या ॥५ .

काय तो वाईट आहे रे संसार 
जीवन स्वीकार असलेला ॥६

विक्रांत पाहतो असाही पसारा 
मायेची ही तऱ्हा विलक्षण ॥ ७

आणि चाले पुढे आपुलिया वाटे 
चुकवित काटे मुकाट्याने ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

सोमवार, १७ ऑगस्ट, २०२६

मन

मन
.****
मनातून मन वजा होत नाही 
आणि जन्म वाही जीवनाला ॥१

धनामागे मन देवद्वारी मन 
शोधे कणकण सुखाचाच ॥२

अस्थिर अभंग मनाचे तरंग 
बदलती रंग क्षणोक्षणी ॥३

कधी विलक्षण पाहून भोगून 
जाते हरपून मन वेडे ॥४

तेच विलोपन शून्य आठवून 
भोगू पाहे क्षण त्याच रीती ॥५

मना न कळते तेव्हा ते नव्हते 
आनंदच होते शब्दातीत ॥६

तेव्हा जे कळते मना जे दिसते 
अरे ते नसते शोधलेले ॥७

विक्रांत मनाचे पाहतो नर्तन
अतळ जाणून अस्तित्वास ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, १२ ऑगस्ट, २०२६

देवदारी

देवदारी
*****
महापूर देवदारी 
भक्तांचा या आला आला 
पावूनिया पंढरीला
धन्य धन्य आज झाला ॥१

एक एक शिरोमणी 
भावभक्तीत न्हाईला 
एक एक मुखावर 
हर्ष सात्विक दाटला ॥२

धवल गर्दीत त्यांचे 
मनही धवल झाले 
हात टेबलाखालचे 
बुक्का गुलाली रंगले ॥३

कोण खरा कोण खोटा 
प्रश्न मनास पडला 
अशा दुभंग चित्तात 
नाद मृदुंग कुठला ॥४

आले इतुकेच जन 
जर झाले पुण्यवंत 
भ्रष्ट जीवनाचा त्यांच्या 
जर करूनिया अंत ॥५

मुक्ती आणि वैकुंठाचा 
वृथा थांबेल रे शोध 
जन्म सुखावेल सारा
देह पंढरी हा होत ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

मंगळवार, ४ ऑगस्ट, २०२६

नारळ


नारळ
****
साधू आले साधू गेले 
थोडे करून नारळ ओले 
भिजली शेंडी करवंटी
काहीतरी काम झाले 

पाणी आतले आत रहीले 
वर ओतले सुकून गेले 
म्हणती कुणी पुण्य फळले 
नारळाचे आयुष्य वाढले 

फुटेल नारळ कधीतरी तो
भाजी चटणी होत कशाची 
पाणी ओतल्या साधूची वा 
सजेल थाळी अन्य कुणाची 

विक्रांत पडून रहा पोत्यात 
बघ नारळ केवळ फुटतात 
कधी सुके तर कधी ओले 
अन्य न देवाजीच्या मनात

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

शनिवार, १ ऑगस्ट, २०२६

कोरलेले

कोरलेले
*******
लिहले मनात काही
पुसता सहज येते
ह्र्दयात कोरलेले
मिटता कधी न येते 

असतेच विश्व छोटे 
अदृष्य कधी कधी ते 
आकाश चांदण्याचे हे
कधी विझत नसते

येतात ऋतू किती नि 
वय ओघळून जाते
मन कोवळे क्षितीजी 
विभ्रमात दंग असते

म्हणतात शाप कुणी 
वरदान तेच असते 
असती भाग्यवंत जे
स्वप्न तयास भेटते 

पाहून तयास सुखे
पुन: पुन्हा धन्य व्हावे
क्षण भेटले अमुल्य
उरात सदा जपावे 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 


गुरुवार, ३० जुलै, २०२६

आधार

आधार
******
देव का रे कोपतो हा
रागावून कुणावरी 
देव का रे धावतो हा
आपल्या त्या कुणासाठी 

देव का रे राखतो हा 
दुजा भाव मुलांसाठी 
जर ऐसे घडे तर
देवपण कश्यासाठी 

माणसांनी भोवतली 
जणू जाळे विणले रे
अडकलो मी म्हणुनी 
पाही त्राही करती रे 

हवा का मनास देव 
त्याचे त्यास नच कळे
प्रश्न चिन्ही अस्तित्व हे
नि तर्क सारे पांगळे 

आणि वाटा लाख इथे 
धावण्यास सैरा वैरा 
अंत हिन प्रवाहाला
नच दिसतो किनारा 

डोळसाचे भान वेडे
अंतरात खिळलेले 
देवपण असो नसो 
आधार ते सोडलेले 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 






शुक्रवार, १७ जुलै, २०२६

वर्दी आणि प्रजा

वर्दीआणि प्रजा 
************
डरपोक प्रजा घाबरे वर्दीला 
साहेबी काठीला अजूनही ॥
अजूनही माथी गोरा तो साहेब 
करतो रुबाब बुटातला ॥
कोठडीची भीती हर एक मनात 
तयाच्या ताब्यात कायदा रे ॥
होता मर्जी खप्पा काय करतील 
कसे धरतील कोणा ठाव ॥
राहा रे लांब तयाच्या पासून 
पडो ना चुकून गाठ त्यांची ॥
जणू साडेसाती तया तावडीत 
ते नच सोडतात शनीसही ॥
एकच ती भाषा तया ऐकू येते 
अन चालवते तेच मंत्र ॥
किती फोडा टाहोआणि मारा हाका
जातात रे फुका तया विन ॥
जन मनातील चित्र हे दाहक 
सेवक भक्षक कळेचि ना ॥
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, २२ एप्रिल, २०२६

भय

भय
***
किर्र निर्मनुष्य अश्या 
जयंती माता जंगलात 
मऊ मातीत उमटलेली 
ताजी व्याघ्र पावुले 
अन् एकटेपणी 
चाललेली माझी परिक्रमा .
विशिष्ट जागी झाडीत
येणारा गडद मूत्र  दर्प .

मनात डोकावून पाहिले 
भय नव्हतेही आणि होतेही 
भय नव्हते कारण 
मैयेवर असलेली अपार श्रद्धा 
भय होते कारण 
ती शरीर संवरक्षक नैसर्गिक प्रेरणा 
आणि फिसोलोजीकल यंत्रणा 
ती काम करत होती.

वाचले होते म्हणून 
मोबाईल वर मोठ्या आवाजात
विष्णू सहस्त्र नाम लावले 
काही ही लावले तरी चालले असते.
कारण वाघाला फक्त आवाज कळतो
व तो मनुष्य टाळतो .
सोबत मोठ्याने नर्मदा हर चा घोष सुरू केला.
एका तासाने झाडी थोडी विरळ झाली 

समजा समोर आलेच असते ते राजे
तर काय करू शकलो असतो.
पळू तर शकतच नव्हतो.
कदाचित ओरडलो असतो .
कदाचित खिळून गेलो असतो.
कदाचित मरून गेलो असतो .

पण सगळ्यात सुंदर काय असेल तर
स्वतः त उगवलेले भय
भयात न भिजता पाहणे.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .



गुरुवार, ५ फेब्रुवारी, २०२६

अशोक कोकणे श्रद्धांजली

अशोक कोकणे श्रद्धांजली 
***********
महाड मधील आमचे घरमालक कोकणे,
भाई अन् ताई यांना असलेली पाच मुले,
विजय दिलीप अशोक प्रदीप आणि राजू 
पाच मुले काय पाच रत्नच होती .
प्रत्येक जण , स्वयंभू 
दुसऱ्याची छाप नसलेला .
ते सारे आमच्याहून ६ ते १५ वर्ष मोठी होते
जणू आमचे आदर्शच अनेक बाबतीत
अभ्यासातील सिंसेरिटी मी राजू कडून घेतली
स्वभावातील मोकळेपणा मैत्री भावना 
ही मी अशोक कडून घेतले
तर  व्रात्यपणा खोडकरपणाचे धडे 
मी प्रदीपकडून घेतले

त्यापैकी विजयचा संबंध लहानपणी आला नाही 
तो भेटला ते ठाण्याला राहायला आल्यावर.

दिलीप फार अगोदर गेला 
त्याला बहुदा हृदयाचा आजार असावा
काही वर्षांपूर्वी विजय गेला.
आणि आज कळले अशोक ही गेला .
खरतर आता आताच अशोकने 
सत्तरी पार केली होती .
अन् तो खूप फिट होता.

अशोकचे व्यक्तिमत्त्व खूप लाघवी होते .
मध्यम बांधा ,कुरळे केस ,खास खर्जातला आवाज ,
मधाळ ,मोकळे ,हसतमुख बोलणे
स्वरात आर्जव  प्रेम असलेले
जणू शहाळंच वाटीत अलगद काढलेले

माझं वय लहान असल्याने त्याचाशी 
तसा वैयक्तिक मैत्री किंवा स्नेह 
वाट्याला नाही आला.
पण एक मैत्र मनात सहजच रुजले होते

महाडला कित्येक वर्ष जाणे झाले नाही .
पण जोवर महाडमध्ये 
अशोक कोकणे आहे तोवर 
महाडचे दार सदैव उघडे आहे असे वाटत होते .

कोकणे यांच्या पुढच्या पिढ्या 
आता तिथे नांदत आहेत, सुखाने नांदतील
कोकणे यांच्या त्या लांब रुंद घरात 
एक प्रचंड सकारात्मक ऊर्जा वास करत आहे .
कोकणे आजी आजोबा ताई भाई 
अन त्यांची ही पाच मुले .
एक गोकुळ होते .
तसा तर आयुष्यातील सव्वाचार वर्ष 
हा काळ तसा फारसा मोठा नाही 
पण लहानपणातील 
वाढत्या उमजत्या वयासाठी 
तो फार मोठा टप्पा होता.

अशोकला आयुष्यात पुन्हा भेटणे 
झाले असते की नाही माहीत नाही.
पण त्याच्या जाण्याने काही तरी 
आतून तुटल्याची भावना उमटते 
अस्वस्थ करून जाते .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .






मंगळवार, ३ फेब्रुवारी, २०२६

प्राजक्त

प्राजक्त
*******
ओघळे प्राजक्त मुक्त निरासक्त 
गंध उधळत आकाशात 

इवल्या फुलाचे इवले जीवन 
साफल्य भरून काठोकाठ 

कुणी देवदारी कुणी अडगळी 
जीवनाची वारी दिवसाची 

तिथे धावे काळ हजारो पटीत 
स्थिर हे जगत कदाचित 

गूढ काळ वेळ मिती संकल्पना 
सुगंध जीवना ओतप्रोत 

कुण्या जीवनाचे काय परिमाण 
सारे क्षणक्षण जोडलेले 

विक्रांत बहर तीस लाख कोटी 
देहात नांदती  प्राजक्ताचे 
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, ३१ जानेवारी, २०२६

निरंजन

एक निरंजन दोन सुखी तीन . . . 
*""**,''''***
एक निरंजन चाले निरंतर 
जाणून अंतर नसलेले 

दोन जीवलग सुखात चालले
बहुदा घडले होते इथे

कधीतरी कुणी  होऊनी तीन
उगाच भांडून श्रम केले

तयात रंगून कुठले साधन 
झाले पर्यटन व्यर्थची ते 

शिणल्यावाचून मुळी ना शिकतो
असतो मूर्ख तो कळू आले 

अगा अवधूता छान शिकविले 
मार्गास लागले आपुल्या तू

आता यावर करून फकीर
घेई दारावर  बोलावून 

मग मी तल्लीन तुझ्यात होऊन 
तुझाच होऊन जाईन रे
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

हौस

हौस **** रित्या अंतरात रिताच कल्लोळ  शून्याचा महाल शून्यातच  त्याच त्या सुखाचा उठे पडसाद  जीर्ण अवसाद घेऊनिया  कोसळती उल्का कळल्...