,****
गवताचे पाते पुन्हा रुजलेले
तीच माती काळी तेच दव ओले
ओंजळीला वेड्या हाव नसलेले
धन मान सारे वाऱ्याच्या झुळका
आकाशी विरल्या एकांतीच्या हाका,
यशोगाण सारे पाण्याच्या लहरी
येती अन जाती असंख्य सागरी
पाऊलांना नसे काही गाठायाचे
उबदार नर्म सुख मुक्कामाचे
रोज नवा सूर्य सोनेरी सकाळ
अंतर्बाह्य शुभ्र प्रकाश झळाळ
माझे पण मला भेटावे नव्याने
कालच सरावे कालचे असणे
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
☘☘☘☘ 🕉️
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा