वर्ख
*****
त्या तुझ्या धुंद मधुर स्मृती
अजूनही मनी करतात दाटी
कुठल्याही सांत्वनेवाचुनी
तया ठेवतो मी कुरवाळूनी
सुंदर शापित असते विराणी
जातेच हृदया चटका लावूनी
स्पर्शातून कधी फुलली गाणी
स्वप्न हरखली विभ्रम होऊनी
सुवर्ण वर्खात सजली नक्षी
गेले कुणी जणू गोंदवून वक्षी
तेही जगणे असते मानवी
पायी थबकते लहर लाघवी
ओंजळीत मग उचलून पाणी
तया सागरास द्यावे परतुनी
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
☘☘☘☘
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा