मंगळवार, ३ मार्च, २०२६

ओळख




ओळख
*******
असा चंद्र पुनवेचा 
माझ्या डोळी उतरतो 
एक एक अक्षराला 
नवा साज अन् देतो 

काही व्यथा काळजाच्या 
पुन्हा देहापार नेतो 
खोल खोल कातळाचा 
डोह रुपेरीसा होतो

कुठे कुण्या देशी असे 
गीतं माझी सजलेली 
तीच नित्य जुनी मिठी 
काळजात पडलेली 

विसरून ओळखीला 
मैत्री नवी जडलेली 
तीच ओल मातीतली 
नभास या व्यापलेली

जरी मनी असे ओढ 
कोस कोस ओलांडली
वाट त्याच दिवसाची 
डोळ्यांमध्ये दाटलेली 

घडेल ते काहीतरी 
जरी कळणार नाही 
अंतरात प्रकाशाच्या 
कोसळून शुभ्र सरी 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

सोमवार, २ मार्च, २०२६

चालणे

चालणे 

*****

चालण्याचा छंद नाही 

तरी घडे चालणे.

वाहण्याचा धर्म नाही 

तरी घडे वाहणे 


कशाला हा देह असे 

घडेना  कळणे 

तरी पण सांभाळणे

वेदनांचे देणे


मोक्षाची वाट वेड्या

पाहिली का कुणी 

ज्याच्या त्याच्यासाठी

चाले त्याची गाणी 


अगणित वृक्षांनी

वेढलेली अवनी 

एकेक चित्र दिसे

एकेका पानी 


जरी जीवा ठाव असे 

कथेतील गाथा

डोळ्यातून काळजात

उतरते व्यथा 


माई तरी सोस तुझा 

सुटता सुटेना

काळजाची कळ माझी 

मिटता मिटेना 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, २८ फेब्रुवारी, २०२६

काठावर



काठावर
******
जो आत तोच बाहेर
तरी शोध काठावर 
काय करू कसे करू
प्रेम जडे मैयैवर

तेच पाणी पुन्हा पुन्हा 
येत असे डोळ्यावर 
देणे घेणे प्रवाहाचे
सुख मिळे घाटावर 

तो चाकरमानी खुळा 
धाव घेई उत्तरेला
लहरीत हरवून
काळ  पुसे मनातला

प्रेमाचेच झाड होता
प्रेमे बहरून आला
लाख कोटी नाती आता 
देणे असे प्रवाहाला

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, १३ फेब्रुवारी, २०२६

झाड

झाड
****
या किनाऱ्याला 
मी चालत आहे 
मी माझ्यातच रुजत आहे 
मी झाड होत आहे 

इथले पाणी खोलवर 
माझ्या आत झिरपत आहे 
तोच मी जरी 
काही वेगळं घडत आहे 

पेशी पेशीत प्रत्येक 
तिचे अस्तित्व जाणवत आहे 
माझे पण कुठले आता 
जीवन हुंकारत आहे

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

गुरुवार, ५ फेब्रुवारी, २०२६

अशोक कोकणे श्रद्धांजली

अशोक कोकणे श्रद्धांजली 
***********
महाड मधील आमचे घरमालक कोकणे,
भाई अन् ताई यांना असलेली पाच मुले,
विजय दिलीप अशोक प्रदीप आणि राजू 
पाच मुले काय पाच रत्नच होती .
प्रत्येक जण , स्वयंभू 
दुसऱ्याची छाप नसलेला .
ते सारे आमच्याहून ६ ते १५ वर्ष मोठी होते
जणू आमचे आदर्शच अनेक बाबतीत
अभ्यासातील सिंसेरिटी मी राजू कडून घेतली
स्वभावातील मोकळेपणा मैत्री भावना 
ही मी अशोक कडून घेतले
तर  व्रात्यपणा खोडकरपणाचे धडे 
मी प्रदीपकडून घेतले

त्यापैकी विजयचा संबंध लहानपणी आला नाही 
तो भेटला ते ठाण्याला राहायला आल्यावर.

दिलीप फार अगोदर गेला 
त्याला बहुदा हृदयाचा आजार असावा
काही वर्षांपूर्वी विजय गेला.
आणि आज कळले अशोक ही गेला .
खरतर आता आताच अशोकने 
सत्तरी पार केली होती .
अन् तो खूप फिट होता.

अशोकचे व्यक्तिमत्त्व खूप लाघवी होते .
मध्यम बांधा ,कुरळे केस ,खास खर्जातला आवाज ,
मधाळ ,मोकळे ,हसतमुख बोलणे
स्वरात आर्जव  प्रेम असलेले
जणू शहाळंच वाटीत अलगद काढलेले

माझं वय लहान असल्याने त्याचाशी 
तसा वैयक्तिक मैत्री किंवा स्नेह 
वाट्याला नाही आला.
पण एक मैत्र मनात सहजच रुजले होते

महाडला कित्येक वर्ष जाणे झाले नाही .
पण जोवर महाडमध्ये 
अशोक कोकणे आहे तोवर 
महाडचे दार सदैव उघडे आहे असे वाटत होते .

कोकणे यांच्या पुढच्या पिढ्या 
आता तिथे नांदत आहेत, सुखाने नांदतील
कोकणे यांच्या त्या लांब रुंद घरात 
एक प्रचंड सकारात्मक ऊर्जा वास करत आहे .
कोकणे आजी आजोबा ताई भाई 
अन त्यांची ही पाच मुले .
एक गोकुळ होते .
तसा तर आयुष्यातील सव्वाचार वर्ष 
हा काळ तसा फारसा मोठा नाही 
पण लहानपणातील 
वाढत्या उमजत्या वयासाठी 
तो फार मोठा टप्पा होता.

अशोकला आयुष्यात पुन्हा भेटणे 
झाले असते की नाही माहीत नाही.
पण त्याच्या जाण्याने काही तरी 
आतून तुटल्याची भावना उमटते 
अस्वस्थ करून जाते .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .






मंगळवार, ३ फेब्रुवारी, २०२६

प्राजक्त

प्राजक्त
*******
ओघळे प्राजक्त मुक्त निरासक्त 
गंध उधळत आकाशात 

इवल्या फुलाचे इवले जीवन 
साफल्य भरून काठोकाठ 

कुणी देवदारी कुणी अडगळी 
जीवनाची वारी दिवसाची 

तिथे धावे काळ हजारो पटीत 
स्थिर हे जगत कदाचित 

गूढ काळ वेळ मिती संकल्पना 
सुगंध जीवना ओतप्रोत 

कुण्या जीवनाचे काय परिमाण 
सारे क्षणक्षण जोडलेले 

विक्रांत बहर तीस लाख कोटी 
देहात नांदती  प्राजक्ताचे 
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शिकार


शिकारी
******"
ते असतात उभे राजरोस पणे 
हातात घेवून फासे 
अन् करतात 
कधी सावजाची शिकार 
कधी शिकाऱ्याची शिकार
कधी हकाऱ्याची शिकार 
अन् कधीतरी श्वापदचीही शिकार

खरंतर स्वापदच भरत असतात 
त्यांची पोट त्यांची खिसे 
त्यांचे घरदारही 
आणि केवळ 
फासे हातात दिसतात म्हणून 
तेच शिकारी नसतात 

अन त्या शिकारीचे वाटे 
पोहचावे लागतात त्यांना वरपर्यंत 
त्या फासाची मालक वेगळेच असतात 
आणि फासे मिळवण्यासाठीही 
टपलेले असतात अनेकजन 
अन हो त्या फासांचे भावही असतात 
लिलावही होतात.

फासापेक्षा सुद्धा 
फासाच्या जागाच महत्त्वाच्या असतात
रहदारी धावाधाव गडबड 
लुटालुट भांडाभांडी असेल ,
आणि भांडणारे असतील 
जितके गलेलठ्ठ चरबीयुक्त मालदार 
तेवढी अधिक मजा येते शिकारीला.

काय म्हणता 
ते प्रामाणिक कर्तव्यदक्ष 
समाज हितैषी वगैरे वगैरे 
असायला हवेत
अहो शब्दांना पण शिव्या लागतात .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

ओळख

ओळख ******* असा चंद्र पुनवेचा  माझ्या डोळी उतरतो  एक एक अक्षराला  नवा साज अन् देतो  काही व्यथा काळजाच्या  पुन्हा देहापार नेतो  ख...