मंगळवार, २७ ऑक्टोबर, २०२६

स्वप्नझाड

स्वप्न झाड
********
तशी तर तू भित्रीच 
पण एक धाडस केलेस
चांदण्याचे एक झाड 
माझ्या दारी लावलेस
झाड तुझे होते की माझे 
मला कधीच कळले नव्हते 
कित्येक रात्री पण मनाचे 
स्वप्न सोनेरी झाले होते
ते जादूचे झाड परंतु सदैव 
तुझ्याच सोबतअसायचे
तू म्हणशील तेव्हा अन् 
लावता लगेच रुजायचे
एक दिवस म्हटलो मी 
राहू दे ना हे असेच सदाचे
म्हटलीस तेव्हा दबकत तू ,
खरेच सांगते हे नाही माझे 
जेव्हा मी स्वप्नी शिरते 
तेव्हाच फक्त ते इकडे येते 
जाग येता पाहते तर 
हे झाड कुठेच कधी नसते
तू स्वप्न अन हे झाडही 
आलात माझ्यामध्ये मोहरून .
पण प्लीज ,
माझ्या या स्वप्नातील स्वप्नात 
जाऊ नकोस मला विसरून
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

सोमवार, २६ ऑक्टोबर, २०२६

शाप

शाप
*****

निसर्गाची बरबादी करणाऱ्या 
करंट्यांच्या 
त्यावर पैसा कमावणाऱ्या 
नालायकांच्या 
पिढ्यानपिढ्या  जातात 
नरकात
एक एक झाडाचा
झाडावर राहणाऱ्या 
प्रत्येक पक्षांचा शाप 
भोवतो त्यांना 
येते मरण 
असे तडफडत 
पाण्या वाचून 
सावली वाचून 
त्या सर्वांना
अन पडतात ते 
धगधगत्या नरकाच्या 
अग्नीकुंडात  
युगोनयुग मेल्याशिवाय 
जिवंत जळत

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, २५ ऑक्टोबर, २०२६

भीक

भीक
******

उंचावले हात दुखू लागतात 
काय बळ नाही माझ्या याचनेत

सवे याचकांच्या धावतो गर्दीत 
कटोरा जपत आणि लपवत

कुणी उंचावर मिटक्या मारतो 
कुणी धुळीत वा उदास बसतो 

उदार दात्याचा पत्ताच लागेना 
भुकेली हावरी गर्दी ही हटेना 

चाचपतो पुन्हा माझा मी कटोरा 
कटोरा नव्हे हा देह जन्मसारा 

तोही दिसे हाती कुणा अज्ञाताच्या 
कोण मागे भीक दारात कुणाच्या

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

जीवन जरा व मृत्यू

जीवन जरा व मृत्यू 
***********
जीवन पथावर चाले म्हातारा
घट्ट चिकटला घरादारा

म्हाताऱ्याला जरी मोह न उरला
लोभही सुटला होता पूरा

परी माझेपण तयास सुटेना  
अन् सोडवेना घट्ट मुठ

थकल्या देहात तेच असे मन 
सुख कण कण वेचणारे 

हा जीर्णत्वाचा शाप जगण्याला
का कुणी दिला कळेच ना

पान पिकूनि का हवे गळाया
वाट पहाया झडण्याची 

तया पडण्याची चिंता नव्हती 
ठावूक होती नश्र्वरता

पटत नव्हते तरीही पिकणे
झिजून मरणे हळूहळू 

नव्हता ययाती तो वा गजनी
तृष्णा भरुनी गेलेला

वदला मग तो मजला हासून
किंचित रेलून काठीवर

जरा जर्जर कुणी न व्हावे 
अलगद पडावे फुल गळून
 
हळूच विझावा  दिवा पेटता
प्रकाश जगता वाटतांना 

नको तडफड नको तगमग 
उगा भगभग तना मना 

क्षण अखेरचा असा की यावा
चंद्रास्त भिडावा पहाटेला 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, २४ ऑक्टोबर, २०२६

अंगणात


अंगणात
******
अंगणात तुझ्या येणार मी नाही
दारात उगाच थांबणार नाही
लाडीगोडी मुळी लावणार नाही 
उगा गुण गाण गाणार ही नाही 

वाटते का तुला रुसलो जरासा 
येईल माघारी टाकत उसासा
बहुदा नसेल तुला तीही पर्वा 
डोंगर दरीत घुमतो पारवा 

तुज का कृपण म्हणू मी उगाच 
कृपा पात्र तुझे दिसे खचाखच 
कदाचित खरी नसेल ही प्रीती 
हव्यासाची स्वार्थी असेल वा वृत्ती 

असेल ते असो तुज काही दिसो 
मिटलेले स्वप्न माझे मज हसो
पण 
अंगणात तुझ्या आता येणे नाही 
दारात धावणे घडणार नाही

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, २३ ऑक्टोबर, २०२६

हौस

हौस
****
रित्या अंतरात रिताच कल्लोळ 
शून्याचा महाल शून्यातच 

त्याच त्या सुखाचा उठे पडसाद 
जीर्ण अवसाद घेऊनिया 

कोसळती उल्का कळल्यावाचून 
जातात जळून क्षणार्धात 

फाटलेले वस्त्र तारा कुंपणात 
फडफडे त्यात महासुख 

जगणे जगाचे निरर्थ वाहणे 
आणिक सरणे एका दिसी  

विक्रांत वाहतो तैसाच जगात 
खेळ हा पाहत क्षणोक्षणी 

परी जगण्याची हौस ही फिटेना 
वेगळा होईना काही केल्या

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

बुधवार, २१ ऑक्टोबर, २०२६

सीताराम चहावाला

सीताराम चहावाला 
***
सीतारामच्या हाताचा 
तो खूप उकळलेला 
काहीसा कडवट घट्ट गोड 
पाच सहा घोटात संपणारा 
चहा पिता पिता 
कितीतरी सकाळ आणि 
संध्याकाळ गेल्या होत्या 
कामाची सुरुवात आणि 
कामाची सांगता झाली होती 

तो चहा सितारामचा चहा 
मला हिमालयाच्या गुहेत 
जरी आणून दिला तरी 
मी ओळखीन इतका तो
जिभेच्या मुळाशी जाऊन बसला होता

पण तो चहा बनवणारा मात्र 
जाऊन बसला आहे 
त्या आदी अंत नसलेल्या शून्यात 

सिताराम ची कौटुंबिक माहिती 
असल्याचे काही कारण नव्हते 
त्याच्या स्वभावाची चिकित्सा 
करायची ही गरज नव्हती 

तरीही प्रेमाने चहा पाजणारा 
आणि पैशाची वाट ही 
न पाहता निघणारा  
लगबगीने चालणारा सिताराम 
डोळ्या पुढे येतो 

तसे तसे वजन जास्त नव्हते 
वय पन्नाशीच्या आसपास असावे 
काटक शरीरयष्टी नेटकी राहणी 
तो अगरवाल हॉस्पिटलच्या 
गेटचा अविभाज्य हिस्सा होता
 
आता एम .टी .आगरवाल मधील 
एक एक चेहरे हरवून जात आहेत 
निवृत्त होत प्रमोशन मिळवत 
दूर जात आहेत 
हळूहळू एक नवीन जग 
तिथे उभे राहत आहे 
एका लाटे  नंतर दुसरी लाट येते
 दुसरी गेली कि तिसरी येते
जीवनाचा हा प्रवाह अनुस्युत आहे 
कदाचित आणखीन दहा-पंधरा वर्षांनी हॉस्पिटलमध्ये गेल्यावर कोणी
ओळखणार सुद्धा नाही .

हा विचार आल्यावर  वाटायचे कदाचित 
त्या गेट मध्ये उभा असलेला सिताराम 
तरी आपल्याला ओळखेन
आनंदाने हाक मारेन अन प्रेमाने चहा पाजेन
आणि पैशासाठी खिशात घातलेला हात 
वरती ही काढू देणार नाही .

पण आता ती ही वेळ येणार नाही 
याची खिन्नता वाटते .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

स्वप्नझाड

स्वप्न झाड ******** तशी तर तू भित्रीच  पण एक धाडस  केलेस चांदण्याचे एक झाड  माझ्या दारी  लावलेस झाड तुझे होते की माझे  मला कधीच ...