प्रासंगिक लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
प्रासंगिक लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

बुधवार, २१ ऑक्टोबर, २०२६

सीताराम चहावाला

सीताराम चहावाला 
***
सीतारामच्या हाताचा 
तो खूप उकळलेला 
काहीसा कडवट घट्ट गोड 
पाच सहा घोटात संपणारा 
चहा पिता पिता 
कितीतरी सकाळ आणि 
संध्याकाळ गेल्या होत्या 
कामाची सुरुवात आणि 
कामाची सांगता झाली होती 

तो चहा सितारामचा चहा 
मला हिमालयाच्या गुहेत 
जरी आणून दिला तरी 
मी ओळखीन इतका तो
जिभेच्या मुळाशी जाऊन बसला होता

पण तो चहा बनवणारा मात्र 
जाऊन बसला आहे 
त्या आदी अंत नसलेल्या शून्यात 

सिताराम ची कौटुंबिक माहिती 
असल्याचे काही कारण नव्हते 
त्याच्या स्वभावाची चिकित्सा 
करायची ही गरज नव्हती 

तरीही प्रेमाने चहा पाजणारा 
आणि पैशाची वाट ही 
न पाहता निघणारा  
लगबगीने चालणारा सिताराम 
डोळ्या पुढे येतो 

तसे तसे वजन जास्त नव्हते 
वय पन्नाशीच्या आसपास असावे 
काटक शरीरयष्टी नेटकी राहणी 
तो अगरवाल हॉस्पिटलच्या 
गेटचा अविभाज्य हिस्सा होता
 
आता एम .टी .आगरवाल मधील 
एक एक चेहरे हरवून जात आहेत 
निवृत्त होत प्रमोशन मिळवत 
दूर जात आहेत 
हळूहळू एक नवीन जग 
तिथे उभे राहत आहे 
एका लाटे  नंतर दुसरी लाट येते
 दुसरी गेली कि तिसरी येते
जीवनाचा हा प्रवाह अनुस्युत आहे 
कदाचित आणखीन दहा-पंधरा वर्षांनी हॉस्पिटलमध्ये गेल्यावर कोणी
ओळखणार सुद्धा नाही .

हा विचार आल्यावर  वाटायचे कदाचित 
त्या गेट मध्ये उभा असलेला सिताराम 
तरी आपल्याला ओळखेन
आनंदाने हाक मारेन अन प्रेमाने चहा पाजेन
आणि पैशासाठी खिशात घातलेला हात 
वरती ही काढू देणार नाही .

पण आता ती ही वेळ येणार नाही 
याची खिन्नता वाटते .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, ११ ऑक्टोबर, २०२६

गोवा

गोवा
****
शोध सुखाचा गेला  दूरवर
अपार सागर करीत पार 
खूप उसळल्या लाटा लाटावर 
फेस उधळला किनाऱ्यावर 

देह भिजला नखशिखात 
पाणी गेले खारे डोळ्यात 
कुठले बाहेर कुठले आत 
कळले नाही असता वाहत 

माड हसले हसली माती 
मृत शिंपले वाळू वरती 
हा हा हा ची गाज भोवती 
फेर धरून नाचत होती

मी पण माझे स्तब्ध जळात 
हलल्या वाचून होते पाहत 
आणि रक्तीम दूर क्षितिजात 
सूर्य हरवला गर्द धुक्यात 

शोध सुखाचा खोल रुतला 
पाण्यावरती उगा नाचला 
आणि स्मृतीच्या डोहामधला 
जुनाच शिंपला हाती आला 

 🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 




गुरुवार, ८ ऑक्टोबर, २०२६

नाना पाटेकर

नाना पाटेकर
**********
नाना, 
जरी पंच्याहत्तर वर्षाचा होतास
 तरी फार लवकर गेलास
अचानक गेलास 
सुपर स्टार होतास 
पण सदैव घरातला वाटलास 

तुझे या मातीतले अस्सल मराठी पण 
तुझ्या बोलण्या चालण्यातून 
वागण्यातून  दिसायचे 
तसे तुला भेटलो सिनेमा 
मुलाखती भाषणातून 
आणि त्या सगळ्यातून 
तू खोलवर मनात
कधी उतरलास कळलेच नाही

तुझ्या साऱ्या भूमिका बघताना
ती अफलातून रंगवलेली व्यक्तिमत्वं पाहताना
तू ते पात्र जगताना दिसायचा 
त्यातील तुझा अजोड अभिनय दिसायचा 
गंम्मत म्हणजे त्या भूमिकेमागील 
नाना पाटेकर माझ्या मनातून 
कधीच पुसला जायचा नाही .
.
फार पूर्वी माझे बाबा नाटकात काम करायचे 
आणि ते नाटक बघायला आम्ही जायचो 
ते भूमिका सुंदर करायचे
पण ते आपले बाबा आहे 
हे आपल्या मनातून कधीच पुसल जायचं नाही 
तसं व्हायचं मला.
आपला नाना पाटेकर ती भूमिका करतोय 
हे जाणवत राहायचं

तसे तर तुझे हजारो लाखो चाहते 
महाराष्ट्रात आणि भारतात आहेत .
त्यातलाच मी एक आहे .
त्यामुळे नानाला जाऊन भेटावं 
त्याची सही वगैरे घ्यावी
आदर व्यक्त करावा 
असं कधी वाटलं नाही 
किंवा गरज भासली नाही .

पण आमच्या भाव विश्वामधील
तू एक आवडतं व्यक्तिमत्व 
होतास आहेस आणि राहणार आहेस

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, ४ ऑक्टोबर, २०२६

द्वेष

द्वेष 
****
मुळात माणसे द्वेष का करतात?
द्वेष करणे ही मनाची 
माणसाची गरज आहे का?
हा माणसाच्या मनाचा 
अविभाज्य भाग आहे का?
द्वेष केल्याने नेमकं काय मिळतं?

द्वेष एका कळपाला वाटणारी 
भीती असते का?
द्वेष ही मानसिक स्तरावरील 
हिंसा नसते का?

आणि हिंसा व भीती मधून कधी
सृजनता निर्माण होत असते का?

द्वेष हा वैर आणि मत्सर यांचा 
सख्खा भाऊच आहे, होय ना?

आम्हाला भीती वाटते 
त्यांच्या सामर्थ्याची 
त्यांच्या पैशाची 
किंवा त्यांच्या संख्याबळाची.
कारण आम्हाला माहीत आहे 
या जगाची नीती 
बळी तो कान पिळी 
होय ना?

आमच्या मनात धुमसत असते 
ती कटू भावना
मागे कधीतरी बळी कडून 
दडपले गेल्याची 
वाट्याला आलेल्या निकृष्ट
भूमिकेची
आणि पुन्हा बळीपुढे 
चिरडले जाण्याची भीतीची.
होय ना?

होय ती शक्यता नाकारता येत नाही. 
पण त्यासाठी द्वेष करून 
भीतीत दडून 
मत्सरात उबगून 
राहायची काय गरज आहे. 

आज आमच्यात सामर्थ्य आहे 
एकीचे बळ आहे 
ज्ञानाचे शिक्षणाचे नेत्र आहेत. 

आणि असे मुठभर कट करणारे 
संकुचित लोक तर 
साऱ्याच गटात साऱ्याच कळपात 
साऱ्यात समाजात असतात. 
ते ओढून असतात 
स्वार्थाचं कातड स्वतःच्या डोळ्यावर.
अन् घालतात खतपाणी द्वेषाला.

एवढे जरी समजले तरी पुरे .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, ३० सप्टेंबर, २०२६

संजय तिकोणे सर (सेवापूर्ती दिना निमित्त )


संजय तिकोणे सर ( सेवापूर्ती दिना निमित्त )
***********************

तिकोणे सर म्हणजे माझा लहान भाऊ संजय !
 संजयला आम्ही भावंडं  संजू म्हणतो . . 
आम्ही चार भावंड त्यामध्ये ,
माझा नंबर दुसरा तर संजय चा तिसरा आहे .
त्याच्यात माझ्यामध्ये जेमतेम 
दोन वर्षाचे अंतर 
त्यामुळे लहानपणापासूनच 
आम्ही एकमेकांचे हक्काचे खेळगडी होतो 
आमच्या शालेय जीवनात 
आम्ही अनेकमेकां सोबत 
भरपूर खेळलो ,खूप मस्ती केली ,
हिंडलो फिरलो भटकलो

 पुढे त्याचा ग्रुप माझा ग्रुप 
थोडाफार वेगळा झाला तरी पण 
गल्लीतील क्रिकेटचा 
तो माझा कायमचा पार्टनर होता

आता त्याच्या स्कूलच्या 
शेवटच्या दिवशी 
तुमच्या सरांना अभ्यासाचा कंटाळा होता 
हे सांगणे बरे नाही 
तो खरे तर बुद्धीमान होता.
पण त्याचे मन पुस्तकात रमत नसे हे खरे .
बाहेरची जग त्याला जास्त आवडायचे 
बाहेरच्या उलाढाली मित्रमंडळी 
लोक व्यवहारात त्याला जास्त मजा यायची .
त्याशिवाय घरातील आईची कामे 
तो मन लावून करायचा .
 खरंतर माझ्यापेक्षा 
तोच आईचा जास्त लाडका होता . 
तो आईच्या मदतीला सदैव हजर असे
विशेषतः बाहेरची कामे करणे . 
बाजारतून वस्तू आणणे .
जिनसा गोळा करून देणे 
व इतरही छोटी मोठी कामे 
तो आनंदाने करत असे. 
याशिवाय घरातील इलेक्ट्रिसिटीची कामे 
वां मेकॅनिकल वर्क यात 
त्याला खूपच रस होता 
थोडक्यात तो आईचा 
एकदम गृहकर्तव्यदक्ष मुलगा  होता 
पुढे त्याचा  हा गुणधर्म  पती आणि पिता 
या भूमिका निभावतांना अधोरेखित झाला .
त्याचा या  स्वभावाचा 
मला मात्र एक तोटा  झाला  
तो म्हणजे म्हणजे
"संजू भाऊ किती काम करतात ते बघा 
नाहीतर तुम्ही."
असे टोमणे तर मला त्याच्या वहिनी कडून 
आयुष्यभर झेलावे लागले आहेत .
कारण मी पुस्तकी किडा 
व मला बाहेरच्या जगाचा
 विलक्षण कंटाळा होता 
आणि त्याला आवड होती
   
 तो ही अजून तसाच आहे 
आणि मीही अजून तसाच आहे 

पण त्याच्यात असलेली प्रचंड एनर्जी 
उत्साह कष्टाळूपणा हे खूप कौतुकास्पद आहे 
(खरं तर आमच्या आईचा गुणधर्म 
त्याच्यात उतरला आहे) 
तो कधी थकत कसा नाही? 
त्याला कंटाळा कसा येत नाही?
याचे मला सदैव नवल वाटते

तसेच त्याचा नोकरीमधील कामसुपणा 
प्रामाणिकपणा , शिस्त, नियमितता 
सगळ्यांना मदत करण्याचा स्वभाव 
आणि सर्व विद्यार्थांना  
समदृष्टीने पाहण्याची प्रेममय तटस्थता 
हे गुण मला माहित आहेत .
त्याच्या मुळात हळव्या स्वभावामुळे 
त्याला रागही पटकन येतो . 
पण त्या रागा पाठीमागे 
काळजी प्रेम करूणा हितैषूवृती असते .

एकंदरी या नोकरीत त्याने 
प्रचंड धावपळ केली .खूप प्रवास केला .
 विद्यार्थ्यांना शिकवताना पूर्ण योगदान दिले
घर संसार सांभाळताना  
मुलींचे शिक्षण ही व्यवस्थित पार पाडले .
या त्याच्या प्रवासात  
त्याच्या सहधर्मचारणीचा 
सौ सुकेशनिचा तेवढाच मोठा हिस्सा आहे 
हे मान्य करावेच लागेल

त्याच्या खूप आठवणी 
अनेक घटना प्रसंग 
माझ्याकडे खच्चून भरल्या आहेत 
माझ्या बालपणाचे चित्र
 त्याच्याशिवाय अपुरे आहे .

त्याने मला व मी त्याला कधी 
आय लव यू ब्रो किंवा 
आय डू केअर अबाउट यु 
असे म्हटले नसेल 
एकमेकांना ग्रीटिंग वा ग्रीटिंग कार्ड दिली नसेल
 पण एकमेकांविषयीचे 
प्रेम काळजी सदिच्छा जिव्हाळा .
आम्ही सदैव हृदयात जपला . 
आमच्या पिढीची ही पद्धत आहे . 
ती तशीच राहील .

त्याला निवृत्ती दिवसानिमित्त 
पुढील आयुष्यासाठी खूप खूप शुभेच्छा 
तो सदैव सुखी समाधानी आनंदी आणि
 निरोगी राहावा
हीच परमेश्वराच्या चरणी प्रार्थना .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, २१ ऑगस्ट, २०२६

शांताराम महाजन सिनीअर फार्मासिस्ट निवृत्ती दिना निमित्त .

शांताराम महाजन  सिनीअर फार्मासिस्ट 
निवृत्ती दिना निमित्त .
************
मुंबई महानगरपालिकेत 
काही भाग्यवान विभाग आणि कर्मचारी आहेत
त्यातीलच एक  विभाग म्हणजे 
फार्मसी डिपार्टमेंट आणि 
ते कर्मचारी म्हणजे औषध निर्माता .
रुग्णालय आणि दवाखाने 
फक्त डॉक्टर वर चालत नाहीत 
त्याला लागतात औषधे अन् इतर पुरक साधने
आणि ती हवी तेवढी हवी तेव्हा हवी तशी पुरवणे 
हे फार अवघड काम 
पण हा विभाग ते फार प्रामाणिकपणे करत आहे 

या परंपरेतील एक तसाच प्रामाणिक 
कष्टाळू दूरदर्शी काटेकोर पाईक 
म्हणजेच शांताराम महाजन 

शिवाजी महाराजांचे सारेच सेनापती धुरंधर होते 
त्याप्रमाणे रुग्णालयातील
सारे सिनिअर फार्मासिस्ट 
हे अतिशय कार्य कुशल होते  

महाजन एक व्यक्ती म्हणून ही 
मला तेवढेच भावतात ,आवडतात.
ते अतिशय नम्र सात्विक शांत आहेत 
जणू शांताराम हे नाव सार्थ करतात
त्यांचे वागणे बोलणे वावरणे म्हणजे 
एखाद्या नंदादीपासारखे असते 
समोरच्याला न दुखावणे 
जेवढी होईल तेवढी मदत करणे 
एवढेच नव्हे तर कधी कधी 
समोरच्याचे ओझेही खांद्यावर वाहणे
ते सहज करतात .
पण ती वेळ परिस्थिती गरज
ती तातडी निभावून नेतात 
औषधाचा निर्विघ्न पुरेसा आणि 
सततचा प्रवाह चालू ठेवतात
महाजन आणि त्यांचे सहकारी यांचे
हे फार मोठी योगदान आहे 

व्हायचा, त्यांनाही त्रास व्हायचा 
कधी कामाचा भार पडायचा 
कधी एकटेपणी गाडा रेटावा लागायचा  
त्यातच कधी औषध साठा उथीरा यायचा 
तर कधी अवेळीच यायचा 
त्यावेळी आलेल्या माल उतरवून घेणे 
व्यवस्थित ठेवणे पुन्हा रचने 
यात त्यांना  ड्युटी अतिरिक्त 
कित्येक तास द्यावे लागायचे 
पण कर्तव्याचा हा भाग त्यांनी 
सहज स्वीकारला होता 

दुसऱ्या दिवशी फक्त 
साहेब संध्याकाळचे सहा सात वाजले 
आणि घरी जायला दहा वाजले 
एवढे बोलली की विषय संपला 

त्या बदल्यात काहीही मागणी नसायची
काही Favour किंवा मोबदल्याची अपेक्षा नसायची 
त्यांना फक्त सोबतीला 
प्रामाणिक कष्टाळू कामगार लागायचे 
त्यासाठी त्यांचा हट्ट असायचा
ती पूर्तता झाली की मग ते खुश असायचे

 शाळेतील फर्मासी डिपार्टमेंट चालवणे
( सोबत ऑफिसही )
एक भयंकर दिव्य होते 
तेथे माल ठेवणे रचने वितरण करणे 
मोठी परिक्षाच होती
त्यांनी ज्या पद्धतीने केले त्यासाठी त्यांना सलाम 

कितीही चांगले अन मोठे काम असले
तरी ते काम एक मोठी जबाबदारी असते 
जबाबदारी सोबत थोडी 
काळजी टेन्शन वैताग हा येतोच येतो 
आणि निवृत्तीचे वेध लागताच
मन अधिकच काळजीपूर्वक वागू लागते 
त्या दिवसाची वाट पाहू लागते 
मी निवृत्त झालो तेव्हाच महाजनांचा लागलेले 
हे वेध मला जाणवत होते 
साहेब आता माझे फक्त दीड वर्ष राहीले 
ते म्हणायचे .
आणि आता तो महिना उजाडला आहे 
फक्त दहा दिवस उरले आहेत 
शर्यत संपली आहे फक्त 
शर्यतीतील शेवटच्या दोरीला 
हात लावायचे राहिले आहे

नंतर ते काम करतील न करतील माहित नाही 
पण ते कुठलेही टेन्शन नसलेले 
शांत निरामय आरोग्य संपन्न जीवन 
त्यांना मिळावे हीच माझी परमेश्वरा जवळ प्रार्थना
 धन्यवाद

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, १ ऑगस्ट, २०२६

मेट्रन दुर्गा चौधरी निवृत्ती दिनानिमित्त .

मेट्रन दुर्गा चौधरी (निवृत्ती दिनानिमित्त )
*********************"

दुर्गा नाव असलेली 
आणि मेट्रन पदावर बसलेली व्यक्ती 
एवढी शांत सहज आणि 
मनमिळावू असू शकते. 
खरंच वाटत नाही. 
दुर्गा मेट्रन पहिल्या की
शालिनीता नम्रता कर्तव्यपरायनता 
हे सद्गुण प्रत्यक्ष मूर्तीमंत
डोळ्यासमोर उभे आहेत असे वाटायचे.
काही लोकांना सवय असते
आपले अस्तित्व सिद्ध करायचे 
अंडरलाईन करायचे वा बोल्ड करायचे.
मी पणाने सर्वात मध्यावर राहायचे
आणि जर हुकुमाचे पत्ते हातात असेल तर 
मग काही विचारायलाच नको

या साऱ्याहून 
दुर्गा मेट्रन फार वेगळ्या होत्या
याचा अर्थ त्यांनी 
रुग्णालय वाऱ्यावर सोडले नव्हते 
आपल्या कामात कुचराई केली नव्हती .
काही कठोर निर्णय घेतले असतील
कुणी दुखावले गेले असेलही .
पण कठोर निर्णय घेताना 
माणूसकीला तडा लागू नये 
याची त्यांनी काळजी घेतली .

शांत सुस्वाभावी निर्मळ प्रेमळ व्यक्तीला 
उच्च पदावर नेहमीच 
अधिक त्रास सहन करावा लागतो .
कदाचित दैव यांच्या चांगुलपणाची 
परीक्षा घेत असते.
कदाचित सूड ही घेत असते .

या साऱ्या सत्वपरीक्षेतून 
त्या सुखरूप बाहेर पडल्या .
आपले व्यक्तिमत्त्वाला 
आपल्या आंतरिक स्वभावाला गुणधर्माला
 कुठल्याही प्रकारचे ओरखडे 
न पडता निवृत्त झाल्या .
हि खूप आनंदाची आणि कौतुकाची गोष्ट आहे .

त्यांचे उर्वरित आयुष्य 
सुखी समाधानी आनंदी जाईल 
याबद्दल मला तीळमात्र ही शंका नाही .
तरीही परमेश्वरा चरणी 
त्या सदैव आनंदी निरोगी राहू ही प्रार्थना करतो .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

शनिवार, ४ एप्रिल, २०२६

आसावरी ताई श्रद्धांजली

रंग
***
( आसावरीताई काकडे )

रंग रेषा आणि शब्द 
यात जीवा गुंतवूनी 
एक निर्मळ आयुष्य 
जगली ती मनस्विनी 

खिडकीतील इवली
तीच फुले आणि पाने 
वा टीचभर आकाशी
सजून आले  चांदणे

या साऱ्यातून तिजला 
ये जीवनार्थ कळून
तिचे गाणे जीवनाचे 
गेले जीवन भारून 

शब्दा पल्याड तिजला 
दिसे भाव कोंदाटले
अन् संवेदन जीवाचे 
व्यक्त होण्या आतुरले 

ती सजग सहजता 
नात्याविन आत्मीयता 
हृदयाला जुळलेली 
होती ती भाव सरिता

गाता गाता गाणे जरी
गेले मध्येच संपून 
झरता झरता मेघ 
गेले वादळ घेवून 

ते झंकार त्या शब्दाचे 
सदैव मनी राहील
मैत्र जीवी जागलेले 
गंध स्मृतीचा वाहील

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .




रविवार, १८ जानेवारी, २०२६

सागरतीरी (शिरगाव पालघर)

सागरतीरी (शिरगाव पालघर)
***********
त्या हजारो लाटातून
खोल खोल पाण्यातून 
होता उमटत एक ध्वनी 
रे मी वाहतो तुझ्यातून 

युगोयुगी मीच आहे 
वाहत साऱ्या या जीवनी 
हिंदोळणाऱ्या झाडामधूनी
सळसळणाऱ्या  रक्तातूनी

मग मीच माझ्या उगमाशी
उभा राहिलो भान हरपूनी 
ऐकत नाद उगा आतला 
गेलो त्यात  खोल हरवूनी 

तो खेळ खळाळ तरंगांचा 
तो निशब्द मनाच्या मौनाचा 
तो स्पर्श निसटत्या वाळूचा 
मी न उरलो मग कुणाचा 

गेला दिनकर पलीकडे अन् 
उरे पाण्यावरती झगमग 
वात भारला पाणी भारले 
जणू दाटले माझ्यातच जग 

दूर कुठे त्या झाडामागे 
 जग इवलेसे हाका मारत 
अन मावळत्या क्षितिजावर
एक चांदणी होती चमकत

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, १९ नोव्हेंबर, २०२५

आजी (श्रद्धांजली)

खेडेकर आजी (श्रद्धांजली)
*********************
एक प्रश्न लांबलेला 
उत्तरात सामावला 
घरा दारास वाहिला 
एक दीप शांत झाला ॥
खुणा तिच्या कर्तृत्वाच्या 
विटेवरी लिहिलेल्या 
स्मृती तिच्या कणोकणी 
फेर धरुनी राहिल्या ॥
सरते गीत कळते 
तेव्हा वय त्रास देते 
चांदणे ते नभातले 
पण काय शिळे होते ॥
दोन दिस एकाचे ते 
करूनिया वर्ष गेले 
हे गणित कुणाचे ते 
नाही कुणास कळले ॥
अस्तित्व ते आशिषाचे 
जरी आता लोप झाले 
कणोकणी तेच पण 
आशिर्वचनी उरले ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, ५ नोव्हेंबर, २०२५

डॉ रजनी जगताप सेवापूर्ती निमित्त

डॉ रजनी जगताप सेवापूर्ती निमित्त 
********
तुम्ही जर एकदा रजनीला भेटला 
तर तिला विसरूच शकत नाही 
तिचे वागणे बोलणे असणे वैशिष्ट्यपूर्ण आहे 
कारण ती एक हटके व्यक्तिमत्व आहे 

तिची मते ठाम आहेत त्या मता मागे 
एक वैचारिक आणि अनुभवाचा पाया आहे 
दुसऱ्याचे मत ती स्वीकारतच नाही असे नाही 
पण स्वतःची मते सहसा बदलत नाही 
केवळ जग चालते म्हणून ती चालत नाही 
कदाचित रजनी सर्वांनाच पचनी पडत नाही 
सर्वांनाच रुचत नाही पण 
एकदा का तुम्हाला तिची केमिस्ट्री कळली 
की तिच्या एवढी साधी व्यक्ती कोणीच नाही
रजनीची मते आणि स्वभाव हा मूल्याधारित आहे 
ती न्यायप्रिय आहे स्वातंत्र्यप्रिय आहे 
त्यात मांगल्याच स्पर्शही वात्सल्याचा अंश आहे 
तिच्यातील कठोरता करूणेतून आलेली आहे 
तरीही तिला जगाचे छक्के पंजे फारसे कळत नाहीतअसेच कधी कधी वाटते.
सहकाऱ्यांचे आणि वरिष्ठांचे राजकारण तिला उमजत नाही 

कारण ती एका नदीसारखी आहे 
ती पुढे जात राहते समोर येणारे सारे खड्डे भरत 
खडकांना फोडत वाळूची खेळत 
ती कड्यावरून झेपावते वळणांना मोडते 
तर कधी संथपणे वाहत राहते 
कड्यावरून झेपावतांना मस्ती करताना दिसते
तिच्यातील न लोपलेले बालपण 
ते संथपणे वाहताना दिसते 
तिने जाणलेले जगलेले जीवन 
ते तिचे वळणे घेताना दिसते 
तिने भोगलेले टाळलेले कडवट क्षण 

ती एक नैसर्गिक योद्धा आहे 
धाडसीपणा हा तिचा अंगभूत भाव आहे 
तिने असंख्य घाव झालेले आहेत 
आणि आत्मबलाने त्यांना बरेही केले आहे 
अनेक दृष्ट अदृष्ट शत्रूंना तोंड दिले आहे  
आणि सर्वांना पुरून ती उरली आहे 

ती हळुवार मनाची संवेदनशील व्यक्ती आहे 
दुसऱ्याच्या दुःखाने विरघळणारी 
ते मनापासून दूर करण्याचा प्रयत्न करणारी 
ती कर्तव्यनिष्ठ आहे 
कामात परफेक्ट होण्याचा प्रयत्न ती करते 
ती प्रामाणिकता तिच्यात आहे
म्हणून कर्तव्य टाळाटाळ करण्याची लोक 
तिला आवडत नाहीत 

खरंतर रजनी या शब्दाचा शब्दशः अर्थ 
रात्र असा आहे अन रात्र सदैव गूढ असते 
तसेच रजनी खूपशी गूढ आहे 
रजनीत दिसत असतात 
असंख्य तारे अनेक ग्रह उपग्रह नक्षत्र 
तसेच तिच्या व्यक्तिमत्त्वाचे विविध पैलू आहेत 
काही कळतात काही कळत नाही
तरीही अल्हाद देतात 
आणि रात्री उमलतात अनेक फुले
मोगरा जाई जुई प्राजक्त निशिगंध 
जे शुभ्रता आणि सुगंध यांनी भारलेली असतात
तद्वत रजनीत ही शुभ्र सद्गुनाची सुमने 
भरलेली आहेत

काही लोक रात्रीला घाबरतात 
कारण रात्र त्यांना नीट कळलेली नसते .
जे खरोखर रात्र पाहतात जाणतात 
त्यांनाच रात्र आवडते 
तिथे जमलेल्या सारे त्यामुळेच भाग्यवान आहोत 
आपण रजनीला जाणतो तिला ओळखतो .
तिच्या निगूढतेवर आणि चांदण्यावर प्रेम करतो

 ती जीवन रसाने भरलेले सळसळते जीवन आहे
 तिच्या सेवापूर्ती निमित्त हिला खूप खूप शुभेच्छा
 अशीच आनंदी रहा हसत रहा 
आणि मुख्य म्हणजे गाणे गात रहा .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

गुरुवार, ११ सप्टेंबर, २०२५

कार्यकर्ता अन् पोट

कार्यकर्ता अन् पोट 
***************
मला नेहमी एक प्रश्न पडायचा 
या कार्यकर्त्यांचे पोट कसे काय भरत असेल 
ते साहेबांच पत्र घेऊन धावणारे 
विविध कार्यालयात फेऱ्या मारणारे 
आवाज करणारे विनंती करणारे 
आडनावा प्रमाणेच पक्ष असणारे 
काहींचे तंत्र विनंतीचे काहींचे तंत्र दबावाचे 
तर काहींचे दादागिरीचे पण सगळ्यात मोठे तंत्र 
मोबाईलवरील साहेबाच्या नंबरचे 
आणि डीपीवरील साहेबांच्या फोटोचे 
तर मग असाच एक कार्यकर्ता झाला 
ओळखीचा अन मैत्रीचा 
त्याला विचारला प्रश्न मनातला 
त्यावर तो हसला आणि म्हणाला 
या भानगडीत नकाच पडू साहेब 
पण सोपं गणित आहे मोठा वाटा छोटा वाटा 
लहान वाटा किंचित वाटा संपले गणित 
कळले तर कळले नाही तर द्या सोडून 
तसे भेटतात काही साभार आभार 
त्यात काम होऊन जातं 
लोकांचं काम होतं साहेबाचं नाव होतं 
आपलं निभावून जातं
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, २९ जून, २०२५

बोभाटा

 Why it is healthy to feed kids in silver utensils

 
बोभाटा 
******************
ते चांदीच्या ताटातील जेवण 
तुमच्यासाठी नवलाच मुळीच नाही .
तुमच्या सात पिढ्या 
चांदीच्या ताटात जेवू शकतील
ठावूक आहे आम्हाला .

पण कसं आहे माहीत आहे ना 
उपाशी माणसाच्या समोर खाणे 
अन् पाठीमागे नकळत खाणे 
यात काय फरक असतो हे
तुम्हाला सांगायला पाहिजे का ?

बरे ते ही, उपाशी माणसाचाच
खिसा बिनधास्त वापरून !
नाही म्हणजे तुम्हाला कोण अडवणार 
पण मनाच्या मनाला तरी हे पटत काय ?

आणि तसेही तुम्ही किती खाणार ?
जेवढे  पोट तेवढेच भरणार 
पत्रावळी असो  वा चांदी 
ती शेवटी तिथेच राहणार
23
अन् डोळे व जीभ सोडली तर 
शरीराला काय खाल्ले ते कुठे कळते
पुढे त्या अन्नाचे काय होते वगैरे
हा आजचा विषय नाहीच जावू देत ते .

सुखाची व्याख्या तशी अवघडच 
जे कधीच सापडत नाही ते सुख !
हे तर साधू संतांचं मत 
बाकी सुखाच्या सावल्या तर 
अनंत  विखुरलेल्या असतात

तर आता आताच ही सुखाची सावली 
जराशी निसटून गेली हातातून 
गेली तर गेली पण 
किती बोभाटा करून .
 
दुःख  गेलेल्या सावली सुखाचे नाही 
तर बोभाट्याचे आधिक आहे.
तेवढा  बोभाटा होणार नाही 
याची काळजी घ्या बाकी काही नाही 
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ . 



शनिवार, २८ जून, २०२५

डॉक्टर संजय घोंगडे (निवृत्ती दिना निमित्त)

डॉक्टर संजय घोंगडे (निवृत्ती दिना निमित्त)
**********
फार पूर्वीच्या हिंदी सिनेमात 
नायक असायचा
अगदी आदर्श धीरो दत्त 
शांत हुशार समजूतदार 
स्वाभिमानी व्यवहार चतुर 
तसाच प्रामाणिक हिशोबी अन् उदार 
मित्राला जीव देणारा 
प्रियेला प्रेम देणारा 
मन मिळावू  
नाकासमोर बघून चालणारा
 सर्वांना हवाहवासा वाटणारा 
असा माणूस प्रत्यक्ष जीवनात सापडणे
 फार अवघड पण 
मला तो दिसला सापडला 
आणि माझा मित्र झाला 
तो माणूस म्हणजेच 
डॉक्टर संजय घोंगडे

तसे आम्ही एमबीबीएस चे बॅचमेट 
होस्टेलला एकाच मजल्यावर 
बराच काळ राहिलेलो
पण मित्र व्हायला , 
इंटर्नशिप उजाडावी लागली
कदाचित आमच्या दोघांचे इंट्रोव्हर्टेड स्वभाव आणि काळाचा प्रभाव 
त्याला कारणीभूत असावा 
खरंतर आपण मैत्री करत नसतो 
मित्र धरत नसतो 
मैत्रीचं झाड आपोआप रुजत असते
तिथे अगदी आवडीनिवडी 
सामान नसल्या तरी चालतात 
ते एक हृदयस्थ अंतस्थ नाते असते

मी बीएमसी मध्ये आलो 
तो संजय मुळे च 
त्याने माझा फॉर्म आणला 
माझ्याकडून भरून घेतला 
आणि स्वतः सबमिट ही केला
अन्यथा मला बीएमसी चे
आरोग्य विभाग काय आहे 
हेही माहीत नव्हते 
माझ्या नोकरीचे सारे श्रेय 
मी संजयला देतो.

पण हे तर मैत्रीचे एक 
लहानसे आऊट कम होते 
मला माहित होते अन् माहीतआहे 
हे मैत्रीचे  झाड माझ्यासाठी 
सदैव उभे असणार आहे 
कारणं मैत्रीचा आधार 
जीवनात इतर कुठल्याही गोष्टीपेक्षा 
अधिक महत्त्वाचा असतो.
म्हणून ज्याच्या जीवनात अशा 
धीरोदत्त नायकाची इंट्री होते 
त्याच्या जीवनाच्या चित्रपटाला 
एक झळाळी येते 
आणि माझ्या जीवनाला आली आहे 
धन्यवाद संजय फॉर बिईग माय फ्रेंड 

तुझ्या  सेवानिवृत्ती दिनानिमित्त 
तुला आभाळभर शुभेच्छा 
सदैव सुखी समाधानी आनंदी राहा 
तुला दीर्घआयु आणि आरोग्य लाभो हीच प्रार्थना

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ . 

गुरुवार, १९ जून, २०२५

मारुती चितमपल्ली सर


मारुती चितमपल्ली सर 
*******************
ते जंगलातील 
समृद्ध आणि विलक्षण जग 
दाखवले तुम्ही आम्हाला 
या शहरातील 
खुराड्यातील मनाला 
जणू दिलेत 
एक स्वप्न जगायला 

रानातून उपटून आणलेले रोप
जगतेच कुंडीत 
ते रानातील सुख 
सदैव मनी आठवीत 
त्या कुंडीतील रोपास 
सांगितल्या तुम्ही  गोष्टी 
रानाच्या सौंदर्याच्या 
ऋतूच्या मैफिलीच्या 
आकाशाच्या चांदण्याच्या 
पावसाच्या पक्षांच्या 
आणि त्या गूढ रम्य कथाही 
मितीच्या बाहेरच्या 

जंगलात न जाणारे किंवा 
क्वचित जंगल पाहणारे आम्ही 
ते जंगल पाहतो जगतो मनी 
या मनोमय कोषात 
तुमच्या लिखाणातून 
तुमच्या गोष्टीतून 

आमच्या आदिम पेशीत दडलेले ते रान 
तुम्ही जागे ठेवले जगवले 
कृतज्ञ आहोत आम्ही तुमचे 
ती कृतज्ञता शब्दाच्या पलीकडची आहे 
शब्दात मांडता येत नाही 
तरीही या कुंडीतील रान रोपाची 
कृतज्ञ शब्द फुले 
तुम्हाला समर्पित करतो.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ . 

शनिवार, ३१ मे, २०२५

विजय नाईक (श्रद्धांजली)

 
विजय नाईक (एसी ऑपरेटर ) श्रद्धांजली
***********************
तशी रूढ अर्थाने ही कविता
श्रद्धांजलीपर नाही म्हणता येणार .
तर हे विजयचं अचानक अकाली जाण्यावर
केलेले चिंतन आहे असे म्हणता येईल.

तसा विजय नाईक 
कुठल्याही प्रशासनाला आवडणारी 
व्यक्ती कधीच नव्हता. 
पण विजयला सांभाळणे 
हा त्यांचा नाईलाज होता. 
महानगरपालिकेत काही 
असेही विभाग आहेत 
येथे खरोखरच काहीच काम नसते 
तरीही तेथे माणसाला नेमावे लागते. 
त्यापैकीच एक विभाग म्हणजे 
एसी डिपारमेंट. 
माफक काम आणि एसी चालू बंद करणे 
एवढेच त्यांचे  मुख्य कर्तव्य.
त्यामुळे हाताशी असलेला 
प्रचंड रिकामा वेळ 
आणि ड्युटी वरती काय करायचे
हा पडलेला प्रश्न ..१
त्यामुळे त्या डिपार्टमेंटची 
बहुसंख्य कामगार हे दुर्दैवाने 
व्यसनाधीनतेकडे वाहत जातात. 
किंवा हाताशी वेळ असल्याने
कामगार संघटना सारख्या 
उपद्व्यापच्या मागे लागतात.
कामगार संघटने मधून त्यांना 
एक प्रकारचं मोठेपणा 
एक वलय प्राप्त होतो 
बऱ्याच वेळा त्यात 
दादागिरीचाही भाग असतो. 
अन् इतरही अवाच्य फायदे असतात
तसेच ड्युटीवरील केलेली  व्यसनाधिनता 
त्यामुळे लपवता येते लपली जाते

विजय जर कामगार संघटनेमध्ये नसता 
आणि व्यसनी नसता 
तर माझा अतिशय आवडता 
कामगार झाला असता. 
त्याचे व्यक्तिमत्व 
त्याचा जगाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन 
व्यवहार ज्ञान 
विषयाचा आवाका समजायची बुद्धिमत्ता 
आणि चौफेर  ज्ञान
त्याची कौटुंबिक बांधिलकी ..२
कुटुंबावर असलेले प्रेम 
हे गुण मला अतिशय आवडायचे.
पण जठार आग्रे व विजय हे त्रिगुण 
एकत्र समोर येवू नये असेच वाटायचे .

मी विजयला भेटलो तेव्हा 
फारसा ओळखत नव्हतो.
पण जेव्हा ओळखू लागलो 
तेव्हा लक्षात आलं 
या माणसाला 
सुधारवता येणे शक्य नाही.
मग त्या भानगडीत 
मी कधीच पडलो नाही  
त्यामुळे आमच्या मध्ये 
कधीही कटूता आली नाही 
माझ्या हॉस्पिटलमधील काळात 
त्याने मला कधीही कुठलाही 
उपद्रव दिला नाही 
हेही एवढे सत्य आहे

विजय निवृत्त झाला आणि 
काही महिन्यांनीच 
त्याच्या प्रिय पत्नीचे निधन झालं.
हा आघात त्याच्यासाठी फार मोठा होता 
अन हा धिप्पाड देहाचा वटवृक्ष 
आतून खचला गेला..३
त्याची लाडकी लेक ही 
परदेशात शिकायला गेली 
बांधलेलं प्रचंड मोठं घर 
आणि घरात एकटा विजय
मग ते त्याचे पिणे वाढत गेलं 
आयुष्यातील वीस वर्ष तरी 
 त्यांनी स्वतःच्या हाताने 
पुसून टाकली असावीत .

असे अनेक विजय महानगरपालिकेत 
आजही आहेत .
ज्यांना महानगरपालिका सांभाळत आहे 
आणि संघटना पाठबळ देत आहेत. 
या विजयच्या आत्म्यास सद्गती लाभो 
अशी परमेश्वरास मनापासून प्रार्थना. 
आणि इतर विजयां च्या वाट्याला 
अशी वेळ येऊ नये 
ही सुद्धा परमात्म्याजवळ प्रार्थना.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, १७ मे, २०२५

तिसंगी गावची जत्रा

तिसंगी गावची जत्रा
***************
हिरव्या ओसाड गावी 
लोक थकली वाकली 
बाळखेळ पावुलांना 
माती होती आसुसली ॥१
शेत तापली धुपली 
रान गवत वाढली 
हात राबणारे परी 
दूर कुठल्या शहरी ॥२
वारा मोकळा भरारा 
वृक्षी पाखरांचा मेळा
कणकण नटलेला 
रम्य निसर्ग सोहळा ॥३
लोक होऊन चाकर 
गाव सोडूनिया गेली 
नाळ खोलवर परी 
ओढ अनावर ओली ॥४
येती जत्रा उत्सवाला 
लाट डोई झेलायला 
पाय होऊन बेभान 
नाचवती पालखीला ॥५
माय काळकाई पाही 
डोळे भरून लेकरा 
तिला ठाव असे सारा 
विश्व प्रारब्ध पसारा ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, ३ मे, २०२५

रेघोट्या

रेघोट्या
******
मारुनी रेघोट्या 
साऱ्या घरभर 
उरली न जागा 
कुठे कणभर 

म्हणूनिया मग 
केला अवतार 
ओढून रेघोट्या 
हात गालावर 

काय ते कौतुक 
तुज पराक्रमी 
दाविले प्रेमाने 
मजला येऊनी 

रागवावे खोटे 
कौतुक करावे 
पराक्रमी तया 
किंवा मी हसावे 

कळल्या वाचून 
घेतला काढून 
फोटो तो हसून 
ठेवला जपून 

आज त्या क्षणाचे 
जाहले सुवर्ण 
पाहता डोळ्यात 
सुख ये दाटून

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

मंगळवार, २९ एप्रिल, २०२५

किशोर पाटोळे

किशोर पाटोळे  (निवृतिदिना निमित्त)
**"****
जांभळाचे पूर्णपणे 
पाने गळून गेलेले झाड 
कधी कोणी पाहिले आहे का ?
अर्थात कोणीच नाही.
त्याला एक वरदान आहे 
हरितपर्णाचे सदा हिरवे राहायचे

पाटोळे ना पाहिले की मला तो
हिरवागार बहलेला जांभूळ आठवतो .
गेली वीस पंचवीस वर्षे 
मी पाटोळे यांना पाहतो आहे 
पण पाटोळे आहे तसेच आहेत
काहीच फरक पडला नाही
ते तेव्हा जसे दिसायचे 
तसेच आताही दिसतात .

पाटोळे राहायचे 
आपल्या हॉस्पिटलच्या कॉटर्समध्ये 
आणि त्याच्या तळ मजलावर
आमची ए मो रूम होती .
त्यामुळे  पाटोळ्यांची व फॅमिलीची
रोजच भेट गाठ व्हायची.

या हरितपर्णी झाडाचं फुलणे बहरणे 
आणि विस्तारणे आम्ही पाहिले आहे .
त्यांचा स्वभाव सुद्धा त्या पिकलेल्या जांभळासारखा मधुर मृदू 
आणि हवाहवासा वाटणारा आहे
आणि आपली स्मृती मागे ठेवणारा .
जसा तो जांभूळ ठेवतो 
जिभेवर आणि हातावर 

नाकासमोर पाहून चालणारा 
आणि जगणारा माणूस जर 
कुणाला पाहायचा असेल तर 
मी पाटोळ्या कडे बोट दाखवीन 
हा माणूस खरच एक आदर्श पती 
पिता आणि कर्मचारी आहेत.

एक्स रे डिपार्टमेंटच्या बाबतीत म्हणाल तर 
मला तांबे आणि पाटोळे यासारखी
खूप सुंदर माणसं मिळाली इथे
त्यामुळे या डिपार्टमेंटचे टेन्शन 
सिएमो  असताना मला कधीच नव्हते
कुठले ही मशीन बंद पडले 
सीआर काम करायचा थांबला 
किंवा स्क्रू खाली पडले पाणी साठले 
A C आवाज करायला लागला . 
किंवा हालायला लागला 

तर ही गोष्ट माझ्या कानावर यायच्या अगोदर
 त्या टेक्निशियन पर्यंत पोचलेली असायची 
आणि तो टेक्निशियन कधी येणार 
काय करेल हे ही आम्हाला सांगितले जायचे .

तसे पाटोळे घरादारात व मुलाबाळात रमणारा 
आनंदाने संसार करणारा अष्टपैलू संसारी माणूस

 व त्याही पलीकडे त्यांचे 
आणखी एक व्यक्तिमत्त्व आहे 
जे मला सतत जाणवायचे 
पण कळायचे नाही पण पुढे जेव्हा  त्यांनी 
अनिरुद्ध बापूचा पंथ पत्करला 
आणि आपली श्रद्धा त्यांच्यावर ठेवून 
अध्यात्मिक मार्गक्रमण सुरू केले 
त्यावेळेला त्यांच्यातील ते 
मी शोधत असलेले वेगळेपण मला कळले .
त्यांनी आपलं संसार अतिशय नीट ठरवून 
विचारपूर्वक केलेला आहे 
त्यात मुलांचे शिक्षण असो .
कॉटर्समध्ये राहायचा निर्णय असो 
किंवा नंतर भाड्याने घर घेऊन 
जवळच राहायचा निर्णय असो .
त्यांच्या त्या निर्णयामुळे त्यांचा संसार व
नोकरीसुद्धा सोन्यासारखी झाली आहेत.

माझ्यासाठी  तर पाटोळे हाच
सोन्यासारखाच माणूस आहेत .
नम्र वागणे सौम्य बोलणे.
सगळ्या बरोबर स्नेहाचे संबंध असणे. 
सगळ्यांना सांभाळून घेणे. 
जिओ और जिने दो. 
किंवा एकमेका सहाय्य करू .
हे तत्व त्यांनी नीटसपणे सांभाळले

असे अनेक गुण त्यांच्यात आहेत.
वेळ कमी पडेल बोलता बोलता.
तर हा सोन्यासारखा माणूसाला 
आपण निवृती निरोप देत आहोत .
त्यांचे उर्वरित जीवन सुखी समाधानी आनंदी 
निरोगी जावो हीच प्रार्थना .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, २८ मार्च, २०२५

डॉ उज्वला उजगरे (निवृत्ती निमित्त)

डॉ. उज्वला (निवृत्ती निमित्त)
**************
डॉक्टर हा रुग्णाच्या आरोग्यासाठी असतो 
रुग्णाच्या मनोरंजनासाठी नसतो 
हे सूत्र मी डॉक्टर उज्वला कडून शिकलो 
आणि या डॉक्टरकीच्या अधिक्षेत्रात 
साम्राज्यात कोणालाही कधीही 
घुसू न देणाऱ्या 
मोजक्या वैद्यकीय अधिकाऱ्या मध्ये 
डॉक्टर उज्वला उजगरे आहे

कोणीही जाता जाता कधीही उठून .
कॅज्युटीमध्ये यावे 
आणि स्वतःची खातेदारी करून घ्यावी
 हे उज्वलाने कधीच सहन केले नाही .
एका अर्थाने कॅज्युल्टीचे पावित्र्य महत्व 
तिने परफेक्ट सांभाळले होते
तिची मते ठाम असल्याने 
बोल्ड व बिनधास्त स्वभाव असल्याने 
तिच्याशी एकदा वाद घातलल्या माणूस 
पुन्हा त्यांच्यासमोर उभा राहणं अशक्यच .
खरंतर मलाही असेच तिच्यासारखे वागावें 
असे वाटायचे पण ते जमायचे नाही
.
बाकी ती व्यवहारदक्ष आहे 
कामात प्रामाणिक आहे कुटुंब वत्सल आहे 
जगण्याच्या आनंद घेणारी जीवन रसिक आहे 
मुळात नोकरी आपल्यासाठी आहे 
आपण नोकरीसाठी नाही 
हा स्पष्ट दृष्टिकोन तिच्या वर्तनात आहे 
आणि तो योग्यच आहे .
नोकरीचे सात आठ तास 
पूर्णतः प्रामाणिक काम करणे .
हे दिवसेंदिवस दुर्मिळ होणारी चित्र 
पण उज्वलाने मात्र त्यात 
कधीही कुचराई केली नाही 
तिच्या स्ट्रेट फॉरवर्ड स्वभावामुळे
 तिच्याबरोबर ड्युटी करताना 
कधी कधी टेन्शन यायचे 
तरीही तिच्याबरोबर ड्युटी करताना 
एक छान सोबत असल्याचा आनंद मिळायचा 
त्याच्या कारण तिच्या स्वभावात 
एक ट्रान्सपरन्सी एक निर्मळपणा आहे 
तिचे व्यक्तिमत्व सांगत असते 
"मी जशी आहे तशी आहे 
मी  माझ्या तत्त्वावर जगणारी वागणारी
तुम्ही मित्र म्हणून जवळ आला तर स्वागत आहे 
आणि दूर गेला तरी हरकत नाही "

ती कोणासाठी अडून बसलेली नाही 
कुणासाठी रडत थांबली नाही 
खरंच हा एक विलक्षण अनासक्त योगच आहे
मला असं वाटतं तिचं जीवन ती
स्व सामर्थ्य स्वयम् निर्णय आणि स्व दिशा 
या त्रिसूत्रीवर जगत होती, जगत आहे 
आणि जगत राहील 
तिच्या उर्वरित आयुष्यासाठी तला खूप खूप शुभेच्छा निरोगी रहा आनंदी राहा.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

माणूस म्हणून

माणूस म्हणून ****** माझ्या जीवीचे जिव्हार  गेले किती जरी दूर  जीव तुटे तयासाठी  याद येता हूर हूर रक्त माझेच तयात गुणसूत्रांची रा...