बुधवार, ३० सप्टेंबर, २०२०

डॉ.पिपळे सर (M.S. of K.B.B.Hospital)

डॉ.पिपळे सर (M.S. of K.B.B.Hospital)
*********::****
निवृत्तीचा हा पडाव 
गाठलात तुम्ही ,
पिंपळे सर .
तुम्हाला निरोप देणारे 
आम्ही ही 
तसे फार दूर नाही 
येऊ लवकरच बरोबर .

येथे कोणी काय मिळवले 
आणि काय मिळवायचे 
हा ज्याचा त्याचा प्रश्‍न असतो 
पण इथे जो माणसं मिळवतो 
तोच खरेतर जिंकतो 
त्या अर्थाने तुम्ही 
नुसते विजयी नाही 
तर महा विजयी आहात .

पाहता क्षणी 
भेटता क्षणी 
डोळ्यात भरणारी 
सज्जनता सौम्यता 
तुमच्या रूपात अवतरीत होते 
तुमच्या आभामंडळात 
अन भासमान होते .

सर ,
आपण भेटलो फक्त 
काही मिटिंगमध्ये 
आणि बोललो फारच कमी 
तुटक बरेचसे जुबबी 
कामापुरते 

पण कळत होते 
आकाशाचे पाखरू 
जमिनीवर चालत आहे ते .

आता पिंजऱ्याचे जग सरले आहे 
आता साखळीचे बंध तुटले आहे
उंच-उंच उडा 
आपल्या मनस्वी आकाशात 
आणि द्या प्रेरणा ती,
आम्हालाही  !!
भरारण्याची!!

निवृत्तीच्या खूप खूप शुभेच्छा सर !!

डॉ.  विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

रविवार, २७ सप्टेंबर, २०२०

शब्द चकवा

काय या शब्दांचे 
करावे ते आता 
भार झाला माथा 
जगतांना ॥१॥
किती उपदेश 
ज्ञानाच्या या वार्ता 
परी घडा रिता 
सर्वथैव ॥२॥
बहु गोड वाटे
भक्तांचिया कथा 
देव त्या भेटता 
गोष्टींमध्ये ॥३॥
धाव धावुनिया 
सरेना हा रस्ता 
कारे अवधूता 
माझा असा ॥४॥
साऱ्या जीवनाचा 
जाहला चकवा 
कुणाला सांगू दावा 
दिशा मज ॥५॥
विक्रांत उदास 
दिसेना प्रकाश 
शब्द महारास 
निरुद्देश ॥६॥

***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शनिवार, २६ सप्टेंबर, २०२०

अनंग

अनंगा
*****

नाचविले मज 
बहु तू अनंगा 
आता रंगू दे रे 
अवधूत रंगा  ॥

जाहलो किती रे 
सेवुनिया धुंद 
जाई-जुई गंध 
निशिगंध मंद ॥

डोळ्यात कुणाच्या 
हरवून खोल
शब्दात कुणाच्या 
हरपून बोल ॥

स्पर्शी रेशमी त्या 
जाहलो बेफान 
जाणले पाहिले 
यौवनाचे गाण ॥

हाय परी त्यात 
आकंठ अतृप्ती 
जाळणारी आग 
पडती आहुती 

विझू देत आता 
आवेग तनुचे 
पडू देत आता 
स्वप्न या प्रभुचे ॥

सोड सोड आता 
मनाचे या ठाण 
कणोकणी आता 
येवो शिव गाण ॥

दग्ध तुला पुन्हा 
कोण जाळू शके
अग्नि पोटी तुला 
कोण पाहू शके ॥

तूच आता देवा
कृपा करी थोर 
माझ्यासाठी होई 
 नाथ जालंधर ॥

धरुनिया हाता 
करी कानिफा वा
गोपीचंदा सम 
 मार्ग थोर दावा ॥

विक्रांत दारात 
तुला आन मागे 
रंग भगवा दे 
आस मनी लागे ॥

***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

बुधवार, २३ सप्टेंबर, २०२०

काया

काया
*****
अवधूता काया 
आता ही सरावी 
दुनिया मिटावी 
मांडलेली ॥

कधी सरणार 
असा हा प्रवास 
मिटणार ध्यास 
अंतरीचा ॥

एक तूच जरी 
असे ध्यानीमनी 
दिसेना अजुनी 
मुर्त तुझी ॥

सकळ इंद्रिया 
लागे तुझी आस 
दत्तात्रेया वास
जीवी करा ॥

सरो तळमळ 
जीवा लागलेली 
करुनी सावली 
मेघवर्णा ॥

विक्रांत आटला 
जीवन जिव्हाळा 
कोमल कृपाळा 
आषाढ व्हा  ॥

**
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

मंगळवार, २२ सप्टेंबर, २०२०

सुटावा संसार


सुटावा संसार
*********

सुटावा संसार 
माझा भगवंत 
विरक्त संन्यस्त 
भाव व्हावा '॥
सेवावा सुंदर 
नर्मदेचा तीर 
किंवा गिरनार 
परिसर ॥
जगा लखलाभ 
होवाे व्यवहार 
एकांत अंतर 
मज लाभो ॥
मन व्हावे लीन 
नामात ध्यानात 
माझ्या मी शोधात 
हरवावा ॥
कोडे हे जन्माचे 
भोगाचे रोगाचे 
आणिक मृत्यूचे 
सुटूनिया ॥
दाव या विक्रांता 
वाट सुटलेली 
कधी चुकलेली 
दत्तात्रेया.॥

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in


रविवार, २० सप्टेंबर, २०२०

आईस ( एक अनुवाद)


मुळ कविता डॉ.बीना अपोतीकर
*************************

ए आई ,ऐक माझे
राहू दे ना मला 
मी जशी आहे तशी 
पहा  इकडे 
एकदा माझ्याकडे

तू माझ्यावर खरेखुरे 
प्रेम का करत नाहीस ?
तू मला नीट 
समजून का घेत नाहीस ?
खरंच मी कशी आहे 
अगदी खरोखरची अशी?

अगदी लहानपणापासून 
मला आठवतं तेव्हापासून 
मी होते छोटीशी छकुली 
अन करायची प्रयत्न 
तुला खुष करायचा 
अगदी नकोशी वाटणारी 
न आवडणारी 
ती घर काम करूनही 
मला खरंच 
कधीच नाही आवडायचं 
तरीही मी घासायचे 
साफ करायचे 
ते जुनाट खिडकीचे गज 

अन प्रत्येक रविवारी 
बाबांची मदतनीस होऊन 
जायची पंखी साफ करायला
खरंतर मला अजून झोपावसं वाटायचं 
काही कवितेत लिहावसं वाटायचं 
कुठल्यातरी स्वप्नात रंगून जावं असं वाटायचं 
पण मी कधीच तक्रार केली नाही 

मी घालायचे तेच 
जाडजुड बाटाचे सँडल्स 
(ती कंपनी त्यांना का बनवायची 
हे मला न सुटलेलं कोडं आहे )
महिनोन् महिने वर्षानुवर्ष 
जोवर माझे पाय 
मोठे होत नाही तोवर वापरायचे त्यांना
 मी नाहीच मागितले कधी 
छानसे झगमगीत सुंदर कपडे 
मला मिळायचा फक्त एकच ड्रेस 
दर दिवाळीला !!
मी कधीच मागितला नाही 
मला कधीच मिळाला नाही 
एखादा आवडलेला पदार्थ 
जे समोर येईल ते मी खात होते 
अगदी कडू कारले ही 
कधीकधी ग्लासभर 
कडू लिंबाच्या पानाचा रसही 
किंवा ती वास मारणारी कच्ची अंडीही

माझ्या विरळ केसावर 
तू ओतायची 
विचित्र वासाचे तेल 
दररोज 
अन बांधायची 
माझ्या केसांची वेणी 
वेडीवाकडी विचित्र 
मला कळायचा तुझा सद्हेतू 
पण तू मला कधीच विचारले नाहीस 
की मला काय वाटते ते
खरंच खूप खूप त्रास व्हायचा गंआई 
त्या सगळ्यांचा 
त्यामुळे मला वाटू लागायचे 
कि मी कुरूप आहे 
किती बेढब आहे 
किती कमी आहे माझ्यात 
अन हळूहळू 
हरवायचा माझा आत्मविश्वास 
मी कोसळायची आत्मग्लानीच्या 
खोल विवरात 
आई मी खूप खूप अभ्यास करायची 
अगदी तल्लख बुद्धीची असूनही 
पण एक मार्क कमी पडला शंभराला 
तरी बाबांच्या चेहर्‍यावरील 
हिरमोड मला वाचता यायचा 
पण तरीही मी खंबीरपणे निश्चयाने 
चालू ठेवायची माझी वाटचाल 

मला खेळायला खूप आवडायचं 
मी खूप चांगली खेळायची 
पण तू मला खेळायला 
कधीच प्रोत्साहन दिलं नाहीस 
तू कधी पहायचा प्रयत्न केला नाहीस 
किआई 
मला हि एक मन आहे 
मी खूप दुखावले आहे ग आई 
मला प्रेम हवे आहे ग आई 
कदाचित करतही असशील तू
प्रेम तुझ्या पद्धतीने 
पण मला ते कधी जाणवलंच नाही 

तू माझ्या बहिणीला 
कधी तिच्या मनाविरुद्ध 
वागण्यापासून 
थांबवू शकली नाहीस 
परावृत्त करू शकली नाहीस 
कारण ती होती 
खूप हट्टी आणि खमकी 
आणि तिला कसे वाकवायचे 
हे तुला कधीच कळत नव्हते 
मी जशीजशी मोठी होत गेले 
तश्या अधिक चुका करत गेले 
फक्त थोड्या प्रेमासाठी 
आणि थोड्या कौतुकासाठी 
मी वाकत गेले 
तुझ्यासाठी तुझ्यापुढे 
पण फार ओढू नकोस 
मी वाकले पण तुटले नाही अजून 
कदाचित मी चुकले असेल 
मी चुकीची व्यक्ती पकडली असेल 
हरवलेल्या प्रेमाची आशा धरून 
ते मिळवण्यासाठी 

आता मला माझे सुख 
माझा आनंद शोधायचा आहे 
नव्हे  मिळवायचा आहे 
अन तू तरीही मध्ये 
भिंत निर्माण करत आहेस 
तुला हव आहे का 
मी दुःख आणि वेदना 
सहन करतच राहावे ?
सहन करतच जगावे ?
पुन्हा एकदा 
या 25 वर्षानंतर सुद्धा !

मी मागते फक्त एकच मागणे तुला  
तू माझ्या जवळ उभी राहा 
माझा आत्मविश्‍वास जाणून घे  
मला कधीच सोपे नव्हते 
तू माझ्यावर केलेले 
सारे संस्कार पुसून काढणे 
त्यांच्या जोखडातून बाहेर पडणे 
सतत वाटणाऱ्या भीतीत 
गुदमरत जगत राहणे 
खरंच खूप अवघड असते 
या संस्कारातून बाहेर पडणे 
या चक्रातून निसटणे 

कारण मला वाटतेय 
मीसुद्धा तेच तर करते नाही ना?
माझ्या मुलांबरोबर.

मला थांबायला पाहिजे 
मला तू व्हायचे नाही 
मी प्रयत्न करतेय
हळू हळू यशस्वी होतेय
खूप अवघड रस्ता आहे हा 
आणि हा प्रवास 
पूर्णत: अनिश्चित 
जरी वयाची बंधने 
मला जाणवू लागले आहेत 
मला पकडून ठेवू लागली आहेत
पण मी हार मानत नाही 
मी हार मानणार नाही 
मला निघायचे आहे 
मला मुक्त व्हायचे आहे 
मला मी व्हायचे आहे

अनुवादक 
*****
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
***********

I want to be me.
Look at me,Mother
Why can't you truly love me
Why can't you understand
Who I truly am?
Right from the time
I was a little girl
I tried to please you
I did all kinds of unpleasant chores
Even when I didn't feel like
I cleaned the bars of our old fashioned windows every Sunday
I became the assistant to Papa
In cleaning the fans
When I wanted to sleep a little more
Write some poetry
Or dream some more
I never complained
I wore the same sturdy Bata sandals
( I  never  understood why they made them such)
For months to years
Until my feet became too big for them.
I never asked for fancy clothes
Just the one dress
I got on every Diwali 
I never asked for
Or had any favourite dishes
Just ate whatever was made
Even the forcefed bitter karela
Or the glassful of neem juice
Or the smelly raw eggs
I had thinning hair
You put the funny smelling oils every day
Tied my hair in funny uneven plaits
I understood your best intentions
But you didn't ask how I felt
I endured through it
It made me feel real ugly
Like  I was lacking
It made me lose my confidence.
I worked hard at my studies
Even though I had the best memory
Just one mark short of 100
Papa's disappointment so evident
Yet I continued doggedly.
I was good at sports
I enjoyed it
Yet you never encouraged it
You never tried to figure
I had a mind too
I was hurting deep inside
I wanted to feel loved
Maybe you did love me in your own way
But I never felt it
You never forced my sister against her wishes
Because she was stubborn
And you didn't know how to bend her
I have made mistakes
As I grew older
Just to seek some love and validation
I bent backwards for you
Don't stretch it too far
I am bent,but not yet broken
I found the wrong person
Hoping to find all the missing love
Now that I want to seek my own happiness
You still put up a wall
You want me to endure pain and suffering
All over again
Even after twenty five years of it
All I am asking of you
Is to stand up for me
To have faith in me
To understand my confidence
It's not been easy
To unlearn and step out
Of all your conditioning
Of always living in fear
Conditioning,that is hard to eviscerate
'Coz I am doing the same with my children
I need to stop
I don't want to be like you
I am trying
Succeeding slowly
Now that I have
I am not going back
I know the path is tough
The journey unpredictable
Even though
Age is catching up with me
I can't give up now
I have to go on
I have to be free
I have to be me.
-Bina Apotikar.

गिरनारचा रोप वे

किती कळवळा 
करशील दत्ता 
रोप-वे मी आता 
दारी नेशी॥
झिजलेले सांधे 
दुखणारे पाय 
वेदना उपाय 
करसी तू ॥
भक्तीला विज्ञान 
आले सहायाला 
दत्ता भजायाला 
नम्रतेने ॥
परी तेथे राहो 
सदा पवित्रता 
तिच ती शांतता 
सर्वकाळ ॥
व्हावा न व्यापार 
सहली अपार 
बाजारी प्रकार 
कधीकाळी ॥
विक्रांत बोलतो
बरळ हि वाचा 
अवघा दत्ताचा 
खेळ जरी ॥
दत्ताची करणी 
दत्तची तो जाणे 
आम्हा येणे जाणे 
सुकर हे ॥
भावबळे येती 
भटकाया येती 
दत्त मर्जी येती
सारे इथे ॥

*****
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शनिवार, १९ सप्टेंबर, २०२०

मेघ होई रे

मेघ होई  रे
********

मेघ होई रे 
श्री गुरूदत्ता 
कोसळ आता 
माझ्यावरी ॥१॥
क्लांत काय मी 
तुझिया विना 
धाव धाव ना 
झडकरी ॥२॥
तापत्रयाने 
होरपळलो
व्यर्थ जगलो 
आजवरी ॥
जळते काया 
छळते माया 
श्री गुरूराया 
त्वरा करी ॥
जरी ना भक्त 
याचक फक्त 
परी अवगत 
पथ करी ॥
मग विक्रांत 
होऊन शांत
राहो चालत
तयावरी ॥ 

*****
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शुक्रवार, १८ सप्टेंबर, २०२०

पुस्तकं


पुस्तक
******

पान उलटते
जीवन सरते
वाचन झाले
नियति म्हणते ॥
नव्या पानी 
नवीन घटना 
नवीन पात्रे 
नवीन गणना ॥
प्रकाश पडला 
म्हणून आजचे
जाता तमात
होई कालचे ॥
ग्रंथ केवढे 
कितीही पाने 
कुणा न  ठावे
किती वाहणे ॥
आणि वाचक 
काळ भुकेला 
थांबेना मुळी
पुढे चालला ॥
अरे विक्रांता 
तुझी ती कथा 
कुठवर आली  
पहा आता ॥
काळ थकतो 
वा नच नियति 
ग्रंथ वाढतो
ऐसिया रिती ॥
पुन्हा वाचणे
वा न वाचणे
कोण ठरविते 
कोण जाणे .॥
********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

गुरुवार, १७ सप्टेंबर, २०२०

माझे महाराज

माझे महाराज 
बोलता बोलता 
पाणी डोळ्यातून 
ओघळून येता ॥

लागते तहान 
अंतरी तयाची 
जशी की आठव 
लेकीला आईची ॥

त्यांनीच पेरले 
नाम हे अंतरी 
सुखद सुंदर 
अमृत वल्लरी ॥

दिधला जीवना 
सुंदर सुबोध 
अरे परमार्थ 
घडे संसारात ॥

धरणे सोडणे 
टाकने फेकणे 
काही काहीच ते 
येथे न करणे ॥

तार ती जुळावी 
अनुसंधानात 
देह मग कुठे 
का तो पडेनात ॥

लेकीच्या कानात 
सहज सांगते 
बोलता-बोलता 
शहाणी करते ॥

विक्रांत ओवाळी 
जीव तयावर 
ऋण कोटी कोटी 
त्यांचे मजवर ॥
**********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 


बुधवार, १६ सप्टेंबर, २०२०

श्वान

श्वान
****
येतात कुठून
जातात भुंकून
कारणावाचून
कुठल्याही ॥

एक भुंकताच
भुंकतो दुसरा 
लगेच तिसरा 
गुरगुरे ॥

पण मिळताच 
कुठलेसे हाड 
लाळ घोटतात 
तया दारी ॥

कधी तया मिळे 
मालकाचा दट्टा 
तोंडाचा तो पट्टा 
धारदार ॥

कुई कुई करत 
होते खाली मान 
चाटती गुमान 
पाय त्याचे ॥

तयाची लायकी 
घ्यावी ओळखून 
तयाच्या दुरून 
जावे मग ॥

कोण ते कुणाचे
कुठल्या गावाचे
जगणे तयाचे
अन्नासाठी॥

विक्रांत दत्ताला
शरण तो श्वान
गातो गुणगान 
दारी तया  ॥
****
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

मंगळवार, १५ सप्टेंबर, २०२०

दादा (माझे बाबा)


दादा (माझे बाबा)
************
(फादर्स डे निमित्त पुन्हा पोस्ट करतो आहे.)

माझा हिमालय 
माझ्या पाठीवर 
प्रेमाची पाखर 
घालणारा ॥
महावृक्ष मोठा 
आकाशी भिडला 
मजसाठी झाला 
सुख छाया.॥
गहन गंभीर 
कृपेचा सागर 
परी लाटावर 
महानंद ॥
उन्नत उत्तंग 
जणू की पर्वत
स्मृतीत सतत 
असणारा॥
विचारी विरागी 
परी संसारात 
प्रारब्ध भोगत
सुखनैव ॥
सधीर गंभीर 
हाची असे थोर 
नाव मनावर 
कोरणारा ॥
उदार विशाल 
प्रेमची केवळ 
औदार्य सकळ 
भरलेला ॥
आम्ही तो भाग्याचे 
तया त्या प्रेमाचे
चाखतो कष्टाचे 
फळे गोड ॥
आम्हाला आधार 
सावली स्नेहाची 
कृपाच देवाची 
अहर्निश ॥
देई जन्मोजन्मी 
हाच पिता देवा 
विक्रांता या ठेवा 
येता जन्म ॥

***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com

सोमवार, १४ सप्टेंबर, २०२०

पाय माघारी वळता


पाय माघारी वळता
***************
पाय माघारी वळता 
जीव खंतावला माझा 
का रे विठ्ठला रुसला 
मज दिलीस तू सजा 

जीवा उदार होऊन 
वाटे चालावे त्या पथी 
कोणासाठी जपू आता 
वाटे ओवाळावी कुडी 

माझे माऊली कान्हाई 
झालो बहुत हिंपुटी
जीव लागेना कुठेच
सहावेना ताटातुटी 

मन जाणे तुजवीण 
जरी रिता  नाही ठाव
देई भक्तांची संगती
डोळा दिसो तुझे गाव 

***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

रविवार, १३ सप्टेंबर, २०२०

कांगावा

कांगावा
****
पोट भरलेले 
मन बिथरले
जग ते चालले 
जिंकायला ॥

द्वेष डोळीयात
दर्प धमण्यात 
धन खजिन्यात 
भरलेले ॥

आणि ते बिचारे 
अर्धपोटी मेले 
गळास लागले 
आमिषाच्या ॥

एक संकल्पना 
पूजनाची फक्त 
अन मरतात 
कोटी कोटी ॥

चालती बंदुका
चालती संगिनी 
रक्तात न्हावुनि
माणुसकी ॥

माणसा मारतो 
माणूस मरतो 
माणूस  उरतो
मेलेला तो ॥

विक्रांता कळेना 
कळपी कांगावा 
भाऊ म्हणे भावा 
मर आता॥

**:
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https:// kavitesathikavita.blogspot.com 


दत्त चंद्र

 

दत्तचंद्र


*****


संत शब्दांवरी 

आमुचा विश्वास 

म्हणुनि निघालो 

भेटण्या देवास ॥


आम्हा काय ठावे 

कसा काय देव 

निर्गुण असे वा 

लावण्याची ठेव ॥


नामाची ती काठी 

धरुनि हातात 

भर अंधारात 

चाललो ठोकत ॥


त्यांचे उजेडाचे 

गाणे या मनात 

देत असे बळ

माझ्या पाऊलात ॥


नाही कसे म्हणू 

कधी कंटाळतो 

चुकतो थकतो 

निराशही होतो ॥


परी बसताच 

कुठल्या वाटेला 

थोपाटतो कुणी 

सांगे चालायला ॥


सहज शब्दात 

पाजळतो दिवा 

न मागता मिळे 

आश्वासन जीवा ॥


पुन्हा तरारते 

मन पान पान 

नवे गाणे गाते 

अवघेच रान ॥


विक्रांत मनात 

सरू जाते रात 

दिसे मनोहर 

दत्त चंद्र आत 

***********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com

बुधवार, ९ सप्टेंबर, २०२०

उनाड कविता

उनाड कविता
**********

काही उनाड कविता 
येतात माझ्या मनात 
पण मी लिहीत नाही 
बांधून त्या अक्षरात 

येतात अशा धावत 
जातात उगा पळत
सभोवती पदरव 
त्यांचे राहती गुंजत 

सांगा कसे तरंगाना
जावे शब्दात गुंफत 
किणकिणती नुपुरे  
रेखाटावी अक्षरात

त्यांच्या त्या येण्यास कधी 
नसे धरबंध काही 
काळवेळ ताळमेळ 
कधीच बघत नाही 

त्या कधी उगवतात 
गंभीर चर्चा सत्रात 
तणतणत्या बॉसच्या 
डोक्यावरती नाचत 

त्या कधी हुंदडतात 
भर गर्दी बाजारात 
गाडीवर कधी कुठे 
जात असता वेगात 

त्या उनाड असतात 
त्या धमाल करतात 
त्या कधी सतावतात 
त्या कधी हसवतात 

कधी कधी पण खोल 
आत घेऊन जातात 
अन मनास एकटे
तिथे सोडून देतात 

जगणे उनाड होते 
मरणे सुटून जाते 
आकाशाचा तुकडाच
जीवन होऊन जाते 

***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

मंगळवार, ८ सप्टेंबर, २०२०

गिरनार चढत

गिरनार चढत 
***********
प्रत्येक पायरीशी थोडे घुटळत 
प्रत्येक पायरीला हळू कुरवाळत 
जावा गिरनार हळू हळू चढत 

प्रत्येक पायरीवर दत्त स्मरत
प्रत्येक स्पर्शात ऊर्जा अनुभवत 
जावे गिरनारच्या मुळापर्यंत 
आदिम शक्तीशी  तादात्म्य पावत 
 जावा गिरणार  हळूहळू चढत 

त्या पवित्र वृक्षांचे कौतुक करत 
त्यांच्या सावल्यांना धन्यवाद देत 
कातळ कपाऱ्यांना लळा लावत
जावा गिरनार हळूहळू चढत 

ते दत्त जीवलग नवनाथ 
हजारो लाखो संत-महंत 
अगणित प्रेमळ भाविक भक्त 
यांना मनोमन वंदन करीत
जावा गिरणार हळूहळू चढत 

कधी भणाणता वारा झेलत 
कधी कोसळत्या धारात भिजत
थरथरणारे अंग आपलेच पाहत 
जावा गिरनार हळुहळु चढत 

कधी उन्हाच्या रौद्र कहरात 
असताना अंग लाही सारखे फुटत 
वा घामाच्या धारात अखंड नहात 
सुकलेल्या गळ्याला पाण्याने भिजवत 
जावा गिरणार हळूहळू चढत 

आणि पोहचताच गुरु शिखरावर 
सर्वस्व आपले अर्पण करत 
 होऊन अगदी रिक्त रिक्त 
जावे दत्तप्रभुची एकरुप होत

पुढे कृतज्ञता धन्यता ओतप्रोत
 उर्जेने भरलेला देह सावरत 
सार्थकतेने भरले डोळे पुसत
जावे गिरनार हळूहळू उतरत 
***********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

सोमवार, ७ सप्टेंबर, २०२०

सोयरीक


सोयरीक
********
करा सोयरिक 
माझिया दत्ताची 
सोडून गाठोडी 
देहाची मनाची ॥
जोडा अनुबंध 
शुभ ते सकळ 
फेकून मलिन 
दाटलेला मळ ॥
तया आन आम्ही 
काय ते देणार 
भाव फक्त शुद्ध 
प्रीती तारणार ॥
निसंग निर्मळ 
ऐसा गंगाजळ
होय औट हात 
असून आभाळ ॥
प्रेमासाठी प्रेम 
भक्तीसाठी भक्ती 
देई रे कृपाळा 
एवढे विक्रांती ॥
☮☮☮☮☮☮☮ 
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

घर

 घर.
*****
शनिवार ची रात्र झाली की 
सगळे धुवायचे कपडे बॅगेत कोंबून 
मी होस्टेलवरून निघायचो 
सेंडहस्ट रोडला ठाण्याची लोकल पकडायचो 
शनिवारी बहुदा बसायला मिळायचे 
आणि मग ठाण्याकडे प्रवास सुरू व्हायचा 
त्यावेळी खिडकीतून दिसायची असंख्य घरे 
कित्येक चाळी कित्येक इमारती काही झोपड्या
आणि त्या इमारतींच्या इवल्या-इवल्या खिडक्या 
कधीकधी ट्रेन स्लो व्हायची 
अन त्या खिडक्यातून 
दिसायच्या काही हालचाली 
आठ नऊ ची गडबड
मुलांची बडबड
किचनच्या शिट्यांचा आवाज 
एका लयीतील बातम्या कधी गाणी
प्रत्येक खिडकीच्या आत एक घर 
त्या घरात एक संसार 
एक स्वतंत्र जग वसलेले 
कसे आणि कितीपत असतील 
यांचे संबंध 
त्यांच्या भावना त्यांचे व्यवहार 
त्यांचे नातेवाईक त्यांची मित्रमंडळी 
त्यांची स्वप्ने त्यांची मुले 
किती ही सारी गुंतागुंत केवढा हा पसारा
आणि तरीही 
मला जाणवायचे त्यावेळी 
कुणाचाही कुणाला नसलेला स्पर्श 
अच्छेद्य भिंती दुरावलेले मजले
भर सागरात असलेली  ती असंख्य बेटं
अचानक हेही जाणवू लागायचे की 
त्या प्रत्येक घरात मीच आहे 
त्या सुखदुःखांच्या सांगाती 
नाव वेगळे असेल देह वेगळा असेल 
संबंध वेगळे असतील 
पण मी तो तोच आहे.
घर लपेटून बसलेले अस्तित्व .
मग ती सारी अस्तित्व जोडून मला
मी पूर्ण शहर व्हायचो.
*********
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 


शनिवार, ५ सप्टेंबर, २०२०

गुरूदेव दारी

गुरूदेव दारी
*********

गुरूदेव दारी 
याचक जन्माचा
पाहतोय वाट
रिक्त मी हाताचा ॥
तुडविल्या वाटा 
धरीले मी पाय 
नच सार्थ झाला
कुठला उपाय ॥
ओघळती मोती 
लक्ष आषाढात 
थेंब का पडेना 
चातक मुखात ॥
आहे काय जन्म
बेवारस माझा
कुण्या गल्लीतल्या 
लोचट हातांचा ॥
अहा चाले कुठे 
अमुप साधन 
कृपापात्र भक्त
शिष्य भाग्यवान  ॥
सारे असे काय
अवघे हे खोटे 
आत्म संमोहनी 
मना सुख वाटे ॥
गुरूदेव दत्ता 
धरीले मी पाय 
सारा खटाटोप
व्यर्थ होता काय ॥
विक्रांत वळतो
पुन्हा भोगयागी 
साली होती काय 
कुतरी जिंदगी॥

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com 




शुक्रवार, ४ सप्टेंबर, २०२०

उजेड अंधार

उजेड अंधार
**********
उजेडाची वाट
पाहे का अंधार 
अस्तित्वा आधार
सापेक्ष जो ॥१॥

शोधतो उजेड 
काय अंधाराला 
अर्थ कळायला 
प्रकाशाचा ॥२॥

उजेड अभाव 
असे का अंधार 
अथवा अंधार 
स्वयंपूर्ण ॥३॥

म्हणे असतात 
अंधाराचे लोट 
दाट घनदाट 
विश्वव्यापी ॥४॥

कृष्णमेघ काही 
कृष्ण विवरही
अनंत प्रवाही 
महाकाळी ॥५॥

चक्षू पिंजऱ्यात 
विक्रांत जगणे
असे का जाणणे 
पार काही ॥६॥

*****
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https:// kavitesathikavita.blogspot.com 

गुरुवार, ३ सप्टेंबर, २०२०

दत्त रवि


दत्त रवि
*******
सदा उजेडाची 
देत असे साथ 
माझा दत्तनाथ 
रविराज ॥
तयाला ठाऊक 
नसेची अंधार 
कृपेचा अपार 
तेजोराशी ॥
अविद्या काजळी 
अघोर करणी
तयाला पाहुनी 
दुर पळे ॥
सरती संकटे 
अवघी अरिष्टे 
तयात रे खोटे 
काही नाही ॥
सदा राही परी 
भक्तीने सादर 
उगाची व्यापार 
करू नको ॥
शुद्ध व्यवहार 
निर्मळ आचार 
घाल कानावर 
अपराध ॥
देईल तो बळ
मग चालण्यास 
उजळे बोधास
अंतरीच्या ॥
संताचे वचन 
विक्रांता ठसले 
दत्ताला धरिले 
हृदयात ॥

°°°°°°°°°°°°°
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com

बुधवार, २ सप्टेंबर, २०२०

औदुंबर

औदुंबर
******
दत्ता तुझा कृपा
वृक्ष औदुंबर 
सुख मजवर 
बरसतो ॥
निवविते काया 
छाया थंडगार 
भक्तीचा मोहर 
मनी दाटे ॥
दूरवर जाती 
सारी पापताप 
आनंद अमुप 
उरी भरे ॥
एक एक फळ 
जणू विश्व भास 
जगण्यात वास
शिकवते ॥
फुलाविन फळ
फळातील फुल 
विश्वकोडे मुळ
दाखवते ॥
वृक्षातळी आला
कृपेने भिजला
विक्रांत  सुटला
देठातून॥
 © डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 

शब्दाने शब्द वाढतो तेव्हा

शब्द वाढतो तेव्हा  ******* शब्दाने शब्द वाढतो तेव्हा  मनात जाळ पेटतो तेव्हा  दत्त माझ्या मनात हसतो   थोडे टोचून मजला म्हणतो  असा...