विरहगीत लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
विरहगीत लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

सोमवार, ५ जानेवारी, २०२६

मावळणे

मावळणे
*****
मावळणे मनाचे या मनास पटत नाही 
रंग पश्चिमेचे मंद उरी उतरत नाही 

वाटा डोळ्यातल्या त्या डोळ्यास भेटत नाही
अन् भटकणे खुळे थांबता थांबत नाही 

ती सांज सागरतीरी मुळीच सरत नाही 
चित्र गोठलेले जुने आकाश पुसत नाही 

सारेच चांदणे नभीचे नभ उधळत नाही
अन कोसळत्या उल्के त्या नाव असत नाही 

व्यवहार जगाचे या जगास सुटत नाही
मूल्य हृदयाचे अन कोणास कळत नाही 

होते येरझार तरी जाणीव सुटत नाही 
आस असण्याची अन् मिटता मिटत नाही

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

सोमवार, ६ ऑक्टोबर, २०२५

अलिबाबाची गुहा

अलिबाबाची गुहा
*************

ती गुहा अलिबाबाची दिसते कधी पुन्हा 
शब्द परवलीचे पण नच बोलतो मी पुन्हा 

तेव्हाही ती परवल चुकलीच होती जरा 
उघडल्या वाचून दार गेलो होतो माघारा 

यदा कदाचित संधी मिळाली ही असती
ठेच अहंकाराला पण फार लागली होती 

विसरले स्वप्न ते आणि मार्ग धोपट धरला 
प्रत्येक डाव हातातला का नकळे मी टाकला 

आता व्यथा न अंतरात पण चुका त्या हसतात 
हरवल्या सिंधुत शिंप्या काय पुन्हा मिळतात

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, २८ सप्टेंबर, २०२५

उध्वस्त घरं


घरं
******
उध्वस्त मनाच्या भिंती सावरीत 
उभी असतात घरं 
हिशोबी व्यवहारी देण्याघेण्यात 
वावरत असतात घरं 
तुटून पडावं असं वाटत असतं 
पण पडता येत नसतं 
उघड्यावरचं जगणं तसं सोपं नसतं 
करकचून बांधून स्वतःला 
बंदीस्त असतात घरं 
निरुपाय असतो 
कधी तिचा तर कधी त्याचा 
हजारो आक्रोश विरहाचे 
शेकडो पेले प्रतारणेचे 
रिचवत असतात घरं 
सूर जुळत नसतात 
ताल जमत नसतात
गदारोळात वैफल्याच्या 
कान किटत असतात 
तरीही घट्ट लावून खिडक्या 
खितपत राहतात घरं 
अशी थडगी हजारो 
सजत असतात रोज 
चढाव्याच्या चादरीखाली 
मिरवत असतात घरं 
दफन कोण झाला इथे 
कुणा फरक पडत नसतो 
क़ब्रिस्तान ही स्वतःला 
समजत असतात घरं 
🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

सोमवार, १८ ऑगस्ट, २०२५

अजूनही

अजूनही
*******
मी जातो अजून त्या तुझ्या वस्ती जवळून 
ते घर ती झाडी वृक्ष बोलावतात मला खुणावून 
मीही दाखवतो ओळख त्यांना कधी थोडेसे हसून 
तर कधी गर्दीत मिसळून जातो हळूच टाळून 
पण या साऱ्या बाहेरच्या हुलकावण्या
त्याला काहीच अर्थ नसतो हे असतो मी जाणून
कारण मला तू दिसत असतेस अगदी वेशीपासून
तिथे उभी असलेली सजून धजून 
कदाचित तुला माहीत नसेल तुझे हे मला दिसणे 
अन अगदी चार पावलावरून निघून जाणे 
या महानगरात कुणाचे भेटणे आणि दुरावणे 
किती साहजिक असते नाही 
खरंतर या महासागरात आपल्याला इथे
आपल्या खेरीज कोणीच ओळखतही नसते 
तरीही तुझी ओळख अजून का पुसत नाही
ते मला अजूनही कळत नाही 
पुसल्यावर गडद होणाऱ्या अदृश्य अक्षरासारखी
 उमटत असतेस तू माझ्या अस्तित्वावर पुन:पुन्हा

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शनिवार, २६ जुलै, २०२५

श्रावण २ विरह

श्रावणा २ (विरह)
*******
कशाला श्रावणा येशी माझ्या दारा 
घेऊनीया धुंद ऊन पाणी वारा 
तुजला पाहता आठवते कुणी 
 एकटे पणाची खंत ये दाटूनी
तेच अवखळ सरी सम येणे 
सोनेरी उन्हाचे मोहक हसणे 
कधी बोलावणे कधी पिटाळणे 
हिरव्या स्पर्शाने मन मोहवणे 
घडे लपंडाव ऊन सावलीचा 
विकल मनात  पुराण स्मृतींचा 
होतो मंत्रमुग्ध तुज पाहतांना 
परी भंगे तंद्रा हा एकटेपणा
येईन का कधी वाट ती शोधत 
ओढाळ पायांनी ओढच ती होत 
काय बहरेन पुन्हा तो प्राजक्त 
वेचता येईन सुमन एकेक 
तर मी श्रावणा तुजलागी मिठी 
देवुनिया घट्ट ठेवीन रे दिठी

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

श्रावण१ (प्रेमकविता)

 
 
 
श्रावण १( प्रेमकविता)
*******
येई रे श्रावणा येई माझ्या दारा 
घेऊनिया धुंद ऊन पाणी वारा 
तुजला पाहता आठवते कुणी 
इंद्रधनु पुन्हा उमटते मनी 
तेच अवखळ सरी सम येणे 
सोनेरी उन्हाचे मोहक हसणे 
कधी बोलावणे कधी पिटाळणे 
हिरव्या स्पर्शाने मन मोहवणे 
घडे लपंडाव ऊन सावलीचा 
हर्षित मनात स्मृती लाघवाचा 
होतो मंत्रमुग्ध तुज पाहतांना 
स्वप्न जागेपणी दिसते डोळ्यांना 
येईन वाटते मज ती शोधत 
ओढाळ पायांनी निर्झरची होत 
मग बहरेन पुन्हा तो प्राजक्त 
वेचून घेईन सुमन एकेक 
देईन श्रावणा तुजलागी मिठी 
भिजुनिया चिंब ठेवीन रे दिठी
*****
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

शनिवार, १२ जुलै, २०२५

रुतलेली आठवण

रुतलेली आठवण
**************
मला घेरून राहिलेले
हे एकाकी एकटेपण
सवे माझी फुटकी नाव 
अन निरर्थक वल्ह्वणे

तरीही होतेच माझे हाक मारणे
गळा सुकवणे
सारे काही दिसत असूनही
कोणी येण्याची शक्यता नसूनही
डोळ्यात धुक दाटणे

अन दिसते अचानक 
एका उंच लाटेचे उठणे
नखशिखात भिजायचे ठरवूनही
उरते माझे कोरडे ठणठणीत राहणे

मग मीच होतो
ती नाव बुडू पाहणारी
पण ती रुतलेली आठवण
मला बुडू देत नाही ठेवते तरंगत
नव्या लाटेची प्रतीक्षा करण्यासाठी

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com/

शुक्रवार, ३० मे, २०२५

वेडे गीत

वेडे गीत
********
एक वेडे गीत माझे 
मी तुला देणार होते
मेघ ओंजळीत घेत 
सवे  भिजणार होते

त्या तुझ्या स्वरात मंद 
झोका झुलणार होते 
वेचून एकेक चांदणी 
माळ तुला देणार होते 

होय होते स्वप्न वेडे 
हाती धरवत नव्हते 
लाख ओघ पावसांचे 
मिठीत मावत नव्हते 

आणि गेला ओलांडून 
ऋतु तो कळल्यावाचून 
मी क्षितिजा वरी त्या 
अजून आहे रेंगाळून

तू असे कुण्या दिशेला 
कोण व्यापारात अजून 
तेही मज ठाव नाही 
स्मृती साऱ्या विखरून

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, १६ मे, २०२५

पायवाट

पायवाट
******
हळूहळू मनात धूसर होणारी तुझी प्रतिमा 
आणि शब्दांना लागलेली ओहोटी 
याच्यातील सरळ संबंध नाकारत नाही मी 
प्रत्येक खेळाला एक शेवट असतो 
प्रत्येक नाटकाला एक अंत असतो 
खरंतर हारजीत सुखांत दुःखांत 
याला काहीच महत्त्व नसते 
पण तरीही घडतच असते हसणे रडणे, 
स्मृतीच्या अनैच्छिक वावटळात 
भरकटतच असते मन 
तश्या येतात तुझ्या आठवणी 
पण त्याची आता होत नाहीत गाणी 
कदाचित ऋतूची करामत असेल ही 
काळाच्या वर्षावात हरवून जातात 
अनेक सुंदर पायवाटा ही 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

गुरुवार, २० मार्च, २०२५

शल्य

शल्य
****
पुन्हा पुन्हा तुझे गाणे मनात या उमटते
त्याचं शब्दी त्याच वृत्ती पुन:पुन्हा जन्म घेते ॥ 

पुन्हा पुन्हा तीच वाट मज नागमोडी दिसे 
तीच तुझी पडछाया तेच येणे पुन्हा भासे ॥

तुझ्याविना जीवन हे चाले नीट नेटकेसे 
घरदार संसार हा सारे काही ठीक असे ॥

माळेतील मणी जणू ओवलेले एकसरी
हरवला कोणी जरी नवा तया जागेवरी ॥

परी दोर जाणतोच कोण कुठे निसटले 
मौन त्याची गाठ घट्ट शल्य असे झाकलेले ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ ..

सोमवार, १७ मार्च, २०२५

सावल्या

सावल्या
****
जरी जीव खुळा उतावीळ होता 
कुणासाठी तरी टाळल्या मी वाटा 

कुणासवे तरी थांबलो बोलता 
मनात असंख्य असून कविता 

कुणा सवें झालो तटस्थ उदास 
कोरडी करून डोळ्यातील आस 

असेल कुठल्या जन्माचे हे देणे 
अथवा पुढे हे ऋण मी फेडणे

किती सोडवल्या बसलेल्या गाठी 
 नच येवू दिले नाव ते ही ओठी

परी कानी येती कुठले हे सूर 
विराण एकांती उरी का काहूर 

सुटूनिया गेले गाव दूरवर
तरी खुणावती वाटा का धूसर

हालती सावल्या मनात दडल्या 
चाहुली वाचून भोवती दाटल्या

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ ..

बुधवार, ५ मार्च, २०२५

अट

अट
***
कधी शब्दावाचून कळते प्रीत
कधी शब्दावाचून अडते प्रीत ॥१
करून दूर ते लाखो अडसर 
मौन फुलांनी हळू भरते अंतर ॥२
नजर नजरेस भिडल्यावाचून 
स्पर्शात झंकार उठल्यावाचून ॥३
आत कळते कुणा खोलवर 
जीव जडला असे कुणावर ॥४
पण बंद वाटा कधी झाल्यावर 
होय हरीणीची व्याकुळ नजर ॥५
जीवलग असे पैल तीरावर 
प्रवाहाला नच दिसतो उतार ॥६
काय करावे ते नच कळते 
स्वप्न समोर परि ना मिळते ॥७
त्या विरहाचे तप्त आर्त सुर 
चांदण्यास ही करतो कापूर ॥८
वर्षा गीत ते ग्रीष्मास कळते
पळसही फुलतो उकलून काटे ॥९
होते पखरण  ग्रीष्म फुलांची  
नदी आटते जन्मों जन्माची ॥१०
पण ते गाणे व्हावे बहु कातर 
जणू याचीच वाट पाहे चराचर ॥११
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 



मंगळवार, १८ फेब्रुवारी, २०२५

यमुना

यमुना 
*****
अव्यक्त यमुना तव डोळ्यातील 
ओढून मजला नेते दूरवर 

संभ्रम किंचित वेडी हुरहूर 
दिसे खिन्नता डोही खोलवर

मावळतीचा तो चंद्र धूसर 
घेऊन येतो उरात काहूर

हे तर घडले होते घडणार 
अटळ लिखित काळ पटावर 

नकोस शोधुस पुन्हा तीरावर 
पाऊल उठली मृदू वाळूवर 

पण विरहाची नको हळहळ
हि युगे इवली इवले अंतर

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 
 

बुधवार, १२ फेब्रुवारी, २०२५

कुणीतरी

कुणीतरी
*******
कुठेतरी कुणीतरी काय असेल पाहत 
वाट दिनरात माझी प्राण आणून डोळ्यात ॥

कुठेतरी कुणीतरी काय असेल मोजत 
दिस हातावर बोटी मनी व्याकुळ रे होत ॥

कुठेतरी कुणीतरी काय असेल जाणत 
माझे जळते हृदय शोध जन्माचा शाश्वत ॥

कुण्या दुरच्या शहरी आडबाजूच्या गावात 
व्याज जन्माचे कुण्या मज देण्यास परत ॥

माझे जळते प्रारब्ध दशा चालती अज्ञात 
काय असेल संपले मज नाही रे कळत ॥

कुणीतरी कुठेतरी माझे आकाश रे होत
काही कळल्या वाचून मज घेईल मिठीत ॥

कुठेतरी कधीतरी प्राण विसावा तो श्रेष्ठ
सखा जिवलग प्रिय माझा पुरवेल हेत ॥
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

मंगळवार, २८ जानेवारी, २०२५

किती वेळा

किती वेळा
********
किती वेळा तुझ्या दारी पुन्हा पुन्हा मी रे यावे 
एकदाही तुज का रे न वाटे मज भेटावे ? ॥१

काय करू हृदय हे तुझ्या पदी अंथरले 
बजावते मन किती परी तया ठोकरले ॥२

याद तुझी आली नाही दिस असा गेला नाही 
मोह माझा घनीभूत तुला सोडवत नाही ॥३

सारे काही सोडूनिया जाईल मी देशोधडी 
तुझी स्मृती ठेवीन रे करूनिया खोल घडी ॥४

येऊ नये तुझ्याकडे पाहू नये तुझ्याकडे 
गोळा पुन्हा करू नये काळजाचे हे तुकडे ॥५

ठरविले लाख वेळा जमले न एक वेळा 
धाव घेती तुझ्याकडे प्राण डोळा होत गोळा ॥६

एक वेळ यावयाला तुज काय धाड पडे ?
जळतो मी अंतरात अन् तुझा खेळ घडे ॥७

जाळूनिया छळुनिया काय सुखी होशील तू 
दुर्लक्षून मज असे मजेत का राहशील तू ? ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ -

बुधवार, ३० ऑक्टोबर, २०२४

नाते


नाते
****
भुई खिळलेले डोळे 
भाव पुसलेले खुळे 
तरी गंध परिमळे 
भरुनिया नभ निळे ॥१

नको सखी बाई अशी 
उगाचच शेला ओढू 
पापण्यात अडलेले 
काजळ ते उगा काढू ॥२

भेट तर होणारच 
जग फार मोठे नाही 
कोण भेटे कोण घटे 
नदीला त्या ठाव नाही ॥३

मागील ते जाऊ दे गं
सूर्य उगवतो नवा 
नात्याविन नाते कुठे 
शब्द कशाला ग हवा ॥४

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ .

गुरुवार, २४ ऑक्टोबर, २०२४

स्वप्न


स्वप्न
*****

रे तू माझ्या मनात आहे
हे तुजला माहित आहे 
डोळ्यातील स्वप्न माझे
नित्य तुजला पाहत आहे 

स्वप्न परंतु स्वप्नच असते
मना मोहून हरवून जाते 
आणि प्रभाती उठल्यावर
 तेच जगणे उभे ठाकते  

जगता जगता त्या वाटेने
तुज वाचून काही न रुचते 
तीच निराशा मनी दाटून 
प्राक्तन माझे मजला हसते

काय करू मी तुज भेटले 
तरी अजूनही नच भेटले 
नयना मधील भावभावना 
तव पदी का सुमन न झाले

तू न घेशील मज उचलूनी
जगणे नेईल दूर ओढूनी
सांग परी का कधी जाशील 
या हृदयातून प्रिया निघूनी

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, २३ ऑगस्ट, २०२४

व्रणांच्या लक्तरी

व्रणांच्या लक्तरी
************
जन्माच्या या गाठी टोचती सलती 
कळल्या वाचून जखमा वाहती ॥

कुणाला सांगावे अंतर कोंडले 
सारेच धुरांडे काजळी माखले ॥

काय हवे तुज आणिक कशाला 
अर्था वाचून रे अंधार कोंडला ॥

मरून जावे का जगावे मरणे 
अस्तित्व भंगले व्हावे वा शोधणे ॥

कधी तरी कुठे प्रकाश किरणे 
येईल मिठीत आपुले असणे ॥

धूसर तरीही अमर आशा ही 
निजते दिवस वाया जाऊनही ॥

विक्रांत काहीली अंतरी ठेविली 
व्रणांच्या लक्तरी जिंदगी बांधली ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
kavitesathikavita.
☘☘☘☘ 🕉️ 

शुक्रवार, १२ जुलै, २०२४

जावू नको

जावू नको
********
दूर पुन्हा टाळूनिया 
मजला तू जावू नको
जागलेले स्वप्न माझे 
हरवुनि देवू  नको ॥

गेल्याच छेदीत वाटा 
तुझ्या अन माझ्या पुन्हा 
काळवेळ नशिबा त्या
बोल उगा लावू नको ॥

कळल्यावाचून काही 
गुंफले हातात हात 
झिडकारुन तयास 
आसवे तू गाळू नको ॥

का न कळे मिळतात 
वाटा पुन्हा आपल्या या 
उकले ना गूढ मज 
उकलीत राहू नको ॥

दे वाहून या क्षणाला 
घेत हवेत गिरकी 
कोमेजून फांदीवर 
आयुष्य घालवू नको ॥

अक्षरात काळीज का 
लिहिता हे येते कधी 
कोरड्या शब्दात सखी
मजला तू तोलू नको ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

शुक्रवार, ७ जून, २०२४

गाठ


गाठ
*****

गाठ अवचित पडे
जीवा भुलीचे साकडे 

तुझे व्याकुळले मन
माझे हरवले स्वप्न

प्रश्न गूढ तुझ्या डोळी 
माझे पायी गर्द जाळी 

तुझे जग चार भिंती 
माझी हरवली मिती 

तुझे  शिवलेले ओठ
माझे मौन घनदाट 

तुझे आषाढी आभाळ 
माझे  पुसले काजळ 

पाय फुटले वाटांना 
अंत कुठेच दिसेना

गाठ शून्याची नीरव 
त्यात हरवला जीव 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ .


स्वामीभेट

स्वामी भेटी ******** कृपेचे कोवळे चांदणे पडले  स्वामी भेटी आले  अकस्मात  नसे घरदार नसे ध्यानीमनी  भाग्य उठावणी  केली काही  तोच स...