गुरुवार, ३० जून, २०२२

आनंद

आनंद
******

ती तुझी पौर्णिमा 
पाहिली मी देवा 
कोंदाटून नभ
दाटलेली जीवा 

तुझ्या प्रकाशाचा 
इवलासा कण 
झेलून निशब्द 
जाहले हे मन 

झळाळले तेज
उन्नत शिखरी 
तृप्तीने भरली 
खोल गूढ दरी 

अनंत आकाश 
निळाई देहात 
नव्हते कुणीच 
बाहेर मी आत 

दत्त दत्त दत्त 
सुखाचे आवर्त 
वेढून जाणीव 
वाऱ्यात वाहत 

विक्रांत सुखाचा 
जाहलासे छंद 
विसरून जग 
आनंद आनंद 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

बुधवार, २९ जून, २०२२

तुझे आकाश

तुझे आकाश
*****

जेव्हा तुझे आकाश 
भरून गेले मेघांनी 
अन पानापानातून 
आली ओघळून गाणी 

मी माझा नुरलो तेव्हा 
गेलो पाऊस होऊनी 
कुठे कशासाठी झरे 
काही कळल्यावाचूनी 

तुझे बोलावणे येणे 
अन मी पाऊस होणे 
त्या क्षणाच्या प्रतिक्षेत
थांबले होते जगणे 

पुढची कथा मातीची 
झऱ्याची अन् नदीची 
अनंत जलराशीची 
वाहणाऱ्या जिंदगीची 

कणोकणी नाव परी
होते तुझेच गोंदले
उरामध्ये रूप तुझे
कुणा नच आकळले


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

मंगळवार, २८ जून, २०२२

खुणा प्रत्ययाच्या


 खुणा प्रत्ययाच्या
*************
काय  तुज मागु
खुणा प्रत्ययाच्या 
जर लायकीच्या 
गोष्टी नाही ॥१

तरी दत्ता आता 
कर ऐसे काही 
मज जाऊ देई  
माझ्या वाटे ॥२

घेईन भोगीन
सुख ठरलेले 
डोळे मिटलेले
ठेवीन मी॥३

ताकदी वाचून 
केले मी सायास 
तुज जाणण्यास 
धावलो मी ॥४

दोष ना तुजला 
किंवा नशिबाला
जगू दे झाडाला
रुजे तिथे ॥५

विक्रांत पाहत
चालला जीवन 
संपू दे संपेन 
जेव्हा तेव्हा॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

सोमवार, २७ जून, २०२२

प्रकाशाचे स्वप्न

प्रकाशाची स्वप्ने 
************
आलीस घेवून
प्रकाशाची स्वप्ने 
अंधाराची वने 
जळू गेली ॥

पान मिटलेले 
पुन्हा उघडले 
जगण्याचे आले 
भान जीवा ॥

सुखाच्या शोधाची 
आर्त  वणवण
गेलेली मिटून 
चाळवली ॥

जरी न जाणते
खरे-खोटे पण 
हुंकारले मन
भारावून ॥

आकारा वाचून 
चित्र उमटले 
चित्त दिशा झाले 
विस्तारून ॥

लकाके प्रकाशे 
एक एक काजवा 
होतसे चांदवा 
वृक्ष माझा ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

उणखूण

उणखूण
********

तुझी उणखूण 
दाखव रे दत्ता  
स्थैर्य देई चित्ता 
काही आता ॥१

केला जयकार 
गाइयली किर्ती
शब्दात स्तुती 
भक्ती केली ॥२

नाही मागितले 
जय लाभ यश
किर्तीचा हव्यास 
केला नाही ॥३

दिले ते घेतले 
गोड त्या मानले 
बहुत लाभले 
तेही खरे ॥४

पण काय करू 
घेऊनिया तया 
येऊन सदया 
माझा होई ॥५

विक्रांतची क्षीण  
दिसे वाटचाल 
पाया देई बळ 
चालण्याचे ॥६
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘



शनिवार, २५ जून, २०२२

वह (भाषांतर की कोशीश

वह  (भाषांतर की कोशीश)
****

वह थी शुभ गौर हिमालय सी 
और उसकी हंसी 
सुंदर अबोध खिलखिलाती  
आंखें थी  उसकी  शीतल तेजस्वी
वह किसी और दुनिया की थी ।

खुशियों के सागर में थी
जीवन की बहार में थी
जैसे कोई फलफूलों से भरी 
एक हरी-भरी लता थी ।

यश का झंकारता गाना थी 
प्रेम से भरा हुआ तराना थी 
हाथ जोड़कर उसके लिए  
खुशिया ,इंतजार मे खडी थी।

वह कोई स्वर्ग लोकसे थी 
सपनों के सुंदर देश से थी 
अणुरेणू में चिअर्स भरभरकर 
जिंदगी गुजर कर रही थी।

मगर उसका यह अचानक जाना 
जैसे कोई खेल अधूरा छोड़ जाना 
मन में उभर लाया 
एक गहन प्रश्नचिन्ह 
धुंडता हुआ मतलब जीवन का ।
***
 डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

ती

ती ( After news of my class mate Dr.Alpana ...RIP)
**

ती धवल शुभ्र कांतीची 
ती मुग्ध नितळ हास्याची 
तेजस शितल डोळ्यांची 
दुसऱ्याच जगातली ॥१

ती सुखात रमलेली 
ती जीवन नटलेली 
फळाफुलांनी बहरलेली 
वासंतिक तरुवेलच ॥२

ती यशाची सुरेल गाणे 
ती प्रीतीचे मुग्ध तराणे 
सुखाचे सारेच बहाणे
होते उभे तिच्याचसाठी ॥३

ती जणू की स्वर्गलोकात 
स्वप्न सजल्या गौर देशात 
चिअर्स घेऊन कणाकणात 
जगत होती आनंदात ॥४

पण जाताच अकस्मात 
अर्धा डाव मोडत सोडत 
पुन्हा गहन गेला होत
प्रश्नचिन्ह जीवनाचा  ॥५

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

वेदना मरण


वेदना मरण
*********

नको देऊ दत्ता 
ऐसे हे शासन 
वेदना मरण 
कधी कुणा ॥१

दिलीस तू व्याधी 
अस्तित्व पुसण्या 
बुद्धीने कवण्या 
न च कळे ॥२

आलो आम्ही इथे 
ठाऊक जाणार 
काय करणार 
उपाय ना॥३

परी जावू देत 
देह हळुवार 
जैसे भूमीवर 
पान पडे ॥४

नको धडपड 
नको तडफड 
नुठो काही नाद 
सुटतांना ॥५

विक्रांत मागतो 
जगता मरण 
वेदने वाचून  
कृपाघना ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

कुणासाठी


कुणासाठी
*******
कुणासाठी कोण कधी 
काय इथे असते रे 
ज्याचे त्याचे जगणे हे 
ज्याचे त्याचे असते रे ॥

तिचा लोभ याच्यावरी
याचे प्रेम तिच्यावरी 
सुख होते कुण्या जीवा 
मोरपीस कुण्या उरी ॥

माझे प्रेम माझ्यावरी
तुझे प्रेम तुझ्यावरी 
मोहरून जाता मन 
गाणे येथे ओठावरी ॥

प्रेमासाठी द्वैत हवे 
सुखा हवे दुजेपण 
म्हणूनिया प्रेमा सदा 
शोधतसे वेडे मन ॥

प्रेमासाठी प्रेम कुणा 
काय कधी मिळते रे
सुरक्षित घर एक 
साऱ्या हवे असते रे ॥

मानु नका त्याला तसे
पण खरे असते रे 
सत्य पचवणे इथे
अरे सोपे नसते रे 


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, २३ जून, २०२२

पालखी

पालखी
*******

थरारे कळस 
कळ हृदयास 
देवा तुझा ध्यास 
अंतरात ॥१

सरेना विरह
मिटेना काहुर
डोळियात पूर
आसवांचा॥२

धावते पालखी 
वेडेपिसे जीव 
अंतरात भाव 
साथ तुझी ॥३

आणिक जीवना 
हवे असे काय 
चालो सवे पाय 
देवा तुझ्या .॥४

फाटक्या देहाची 
विदीर्ण ही खोळ 
तुझ्या पथावर 
पडो देवा ॥५

विक्रांता जीवन 
दोन पावुलांचे 
आळंदी नाथाचे 
राहो ऋणी ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘




शनिवार, १८ जून, २०२२

तुझे घर

तुझे घर
******::

का गं बाई वाट सुखाची 
तुजला ती भेटत नाही 
किती केला त्याग तरीही 
पोच तुज का मिळत नाही .

होय तुझे ते कर्तव्य असे 
म्हणून का तू गुलाम असते 
करते करते करते म्हणून 
जगाच्या अंगवळणी पडते 

तुझ्याविना घरास या गं
घरपण ते मुळीच नसते 
तरी का  घरास तुझी या
किंमत ती मुळीच  नसते 

थांब जरा नि बघ ताणून 
काय तुझी किम्मत असते 
तशी तुटू तू देणार नाहीस 
कारण घर हे तुझेच असते 

तुझ्या घराचे तुच देवघर 
आणि निर्णया तुझी मोहर 
तसे असेल तर ते तव घर 
अन नसेल तर निर्माण कर

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘३७८

शुक्रवार, १७ जून, २०२२

जीव

जीव
***:
तू सांगायचीस 
एक गोष्ट मला 
पोपटात जीव 
असलेल्या राक्षसाची
अन मी हसायचो 
म्हणायचो
असे कुठे असते का ?
एकाचा जीव 
दुसऱ्यात राहतो का ?
तू चिडायचीस रागावयाचीस 
अन म्हणायचीस  
आई कधीच खोटं बोलत नाही !

मग एक दिवस 
तू गेलीस दूर निघून  
घर शहर सोडून . .
तेव्हा मला पटले 
तुझी आई 
खरं तेच सांगायची 
एकाचा जीव 
दुसर्‍यात असतो ते !
राक्षसाचा जीव 
पोपटात असतो ते !

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, १६ जून, २०२२

गीत

गीत
*****

वदणार गीत नव्हतो परी 
या ओठानी केली फितुरी 

शब्दातआले भाव विभोर 
ह्रदय उघडे झाले समोर 

अन तू त्या म्हणताच बरे 
डोळ्यास फुटले लाख झरे 

कधी बहाना झाला धुराचा 
काही हवेचा थंडपणाचा

विद्ध हरिणी होतीस तू ही
शल्य उरात घेऊन काही

त्या अश्रूचे झाले अमृत 
गेल्या जखमा घाव मिटत

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

बुधवार, १५ जून, २०२२

संभाळतो दत्त

 

संभाळतो दत्त 
***********
कारणा वाचून संभाळतो दत्त 
ठेवतो सतत याद त्याची ॥१
आम्ही नच भक्त जाणतो ना भक्ती
साधनेची युक्ती कळेचिना ॥२
आवडतो दत्त तया प्रेमापोटी 
गीत येई ओठी कधी काही ॥३
जगताचे प्रेम आहे या चितात
रूपा नि गुणात धावे मन ॥४
नका बाप करू संतात गणना 
बहुत कामना मनात या ॥ ५
विक्रांता या लाज परी न तयाची 
कशाला ढोंग्याची गादी वाहू॥६
मोहात देहात अनेक जन्मात
मज वाहू देत दत्तराया ॥७
तुज आळवतो कदा एकांतात 
किती सुखा त्यात आहे सांगू ॥८
देह हा तुझाच मन हे तुझेच 
जगणे तुझ्याच पायी दत्ता ॥ ९
बाकी घेणेदेणे काही चुकवणे 
घडते कृपेने तव प्रभू ॥ १०

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘


 

कारण

कारण
******

कारणेही खूप होती 
कामेही खूप होती 
पण ते सारेच
वरचे बहाणे होते 
खरंतर तुला फक्त
उगाच पाहणे होते 
जाता जाता सहजच 
हाय-हॅलो करणे होते
निष्पन्न अन त्यातून ? 
 छे! काहीच करणे नव्हते 
एक झुळूक वायूची 
होऊन फिरणे होते 
सुगंधित मन अन
अस्तित्व करणे होते .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

मंगळवार, १४ जून, २०२२

डोळे

डोळे
***:
डोळ्यात सांडल्या 
प्रतिबिंबाचा
अर्थ शोधत 
येते आकाश 
अन विचारते 
मी थांबू का इथे ?
तेव्हा 
आसवांचा पूर येतो
डोळ्यातून .
अन मिटतात पापण्या
उत्तर दिल्यावाचून .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

सोमवार, १३ जून, २०२२

मळलेली संध्याकाळ


मळलेली संध्याकाळ
***********

मळलेली संध्याकाळ 
होती ओघळत
राक्षसी इमारतीच्या 
भिंतीवरून 
साऱ्या तावदानात 
विटलेले रूप 
आपले पाहत  

खर्रखटक खर्रखटक
चायनीजचा झारा होता
कढईवर  आपटत 
तिखट जळता 
दर्प हवेत सोडत 
फुटपाथवर टाकून
जुनाट खुर्च्या 
झाकली दारू 
होते कुणी ढोसत

अन पलिकडे 
स्वीट मार्टसमोर 
सुटलेले देह 
प्रमाणाबाहेर
एक एक करत 
ताव मारत 
पाणीपुरीवर

भरभरून वाहत 
टीएमटीचे धुड
करीत खडखडाट 
प्रत्येक स्पीड ब्रेकरवर .

रिक्षा भूक लागल्यागत 
चेव येऊन होत्या घुसत 
इकडे तिकडे
जोरात किंचाळत

माणसेच माणसे 
गवतासारखी 
उगवलेली सगळीकडे 
रस्त्यावर फुटपाथवर
दुकानात अन बाहेर
अस्ताव्यस्त अनिर्बंध 
काळाचा कण गिळत 
वा काळ त्यांना गिळत

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

रविवार, १२ जून, २०२२

दत्त सोन्याचा

दत्त सोन्याचा
**********
दत्त सोन्याचा सोन्याचा 
लख्ख दीप्त प्रकाशाचा ॥
दत्त पाण्याचा पाण्याचा 
निळ्याशार लहरीचा ॥
दत्त चांदीचा चांदीचा 
पौर्णिमेच्या चकाकीचा ॥
दत्त मोत्याचा मोत्याचा 
चुरा सांडला ताऱ्यांचा ॥
दत्त तेजाचा तेजाचा 
लक्ष कोटी रे दिपांचा ॥
दत्त सुखाचा सुखाचा 
जणू आईच्या पान्ह्यांचा ॥
दत्त गीताचा गीताचा 
वेड्या विक्रांत शब्दांचा ॥
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

शनिवार, ११ जून, २०२२

कॅनव्हास


कॅनव्हास
*********
तिचे येणे आणि जाणे 
कॅनव्हासवर रंग भरणे 
आणि पुन्हा पुसून टाकणे
ते प्रणयातूर हलके फटकारे   
ते जाणून बुजून रेखाटने 
पुन्हा पुन्हा त्याच वळणावर 
कुंचला फिरवीत राहणे
किती छटा किती विभ्रम
आणि अचानक कंटाळणे
खरडून रंग ओला
शुभ्र कुंचला उचलणे 
म्हटलं तर रंगाचा उत्सव 
जीवनाने उधळणे 
म्हटला तर खेळ घडीचा 
क्षणभर रंगात रंगणे 
कॅनव्हास 
धनी कृपेचा 
की अवकृपेचा 
न जाणे 
एक न सुटलेले कोडे

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘


शुक्रवार, १० जून, २०२२

ठिणग्यांची बीजे

ठिणग्यांची बीजे 
*************
आता आता जिझसही 
मला खुपू लागलाय
काय माझ्या रक्ताचा 
रंग एवढा भगवा झालाय

होय हे मन होते 
थोडे हिरवे
होय ते स्वप्न होते
शुभ्र पांढरे 
पण कोणी केलेले प्रहार 
जेव्हा कळू लागले 
वेदनांची शूळ 
जन्मापार जाऊ लागले 
कुणी लिहिल्या बखरीचे 
खोटे रंग कळू लागले  
एक अनाम दुःख माझ्या
आत भळभळू लागले 

बुरुज बांधून मन माझे 
संगीन घेऊन उभे राहिले 
मान्य मला बंधुत्व जगी
सौख्य पाहिजे नांदले 
अरे पण घर पाहिजे 
आपले आधी राखले 

आता पुन्हा नको 
ते अब्रूचे धिंडवडे 
टिचभर पोटासाठी 
उगा बाटवून घेणे 
लेकीबाळी बहिणींचे
बुरख्यात दफन होणे 
साला मै तो 
साब बन गया 
म्हणत मिरवत
भावाच्याच ढुंगणावर 
उद्दाम लाथा मारणे 
आपले नाही साधू म्हणून
क्रूरपणे ठार करणे

खरंच रंग माझा रक्ताचा 
आता बदललाय 
जळले रक्त बिंदू असंख्य 
आक्रोशाचा जाळ झालाय 

त्या लखलखित ज्वाला
मागतात आहुती  
माझ्या शब्दांची 
कळलेल्या प्रकाशाची  
ठिणग्याची बीजे 
प्रज्वलित करण्यासाठी .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, ९ जून, २०२२

रस्तावर

रस्त्यावर
*****
तेच मन. .   
तीच भणभण 
कानात कोंबलेले . .
तेच इयरफोन 
युट्युबवरती अन . .
तेच गाणं 

तोच भाजीवाला 
रस्त्यावर विकत 
चाललेला ओरडत 
न संपणाऱ्या 
भाजीला खेचत 

उभ्या सिग्नलला 
चेहरे नसलेल्या .
सुंदर श्रीमंत 
विशाल गाड्या 
थोड्या बाजूला 
रस्त्याच्या कडेला 
जळक्या काड्या 
विझल्या विड्या 

धुर झरत होता
छाती भरत होता 
वाढणारा रस्ता 
वृक्ष गिळत होता 
अन कावळा 
उरलासुरला 
कुठली गाडी 
फेकतेय पिझ्झा 
डोळा ठेवून होता 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘


बुधवार, ८ जून, २०२२

आकाश

 आकाश
********
आकाश  पसरलेले 
गर्द निळे  अथांग गहन  
अंत नसलेले 
कधीचे कुणाचे कशाचे
होवून प्रश्न न सुटलेले

अन मी !
एक बुडबुडा साक्षीचा 
होऊन डोळा प्रकाशाचा 
उंच फेकला गेला गोळा 
कुण्या अज्ञात आयुष्याचा 
न जाणता कसला कशाचा 

म्हटले तर होतो .
म्हटले तर नव्हतो 
पण माझ्यावाचून 
दुजा कोण असतो 
जगताला 
जाणणारा 
आणि
जन्म देणारा
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

स्वप्न




अकस्मात हाती आले.
देखणेच स्वप्न होते 
स्पर्शताच ओघळले
स्वप्न अंती स्वप्न होते 

काय सांगू जग माझे 
तेच परी नवे होते 
तेच शब्द तेच ओठ
नवे परी गीत होते 

किती असे ऋणाईत 
वेल्हाळ मी त्या क्षणांचा 
स्पर्श मज झाला असे 
मुग्ध आज जीवनाचा 


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

रस ग्रहण


कवितेचे रसग्रहण . मनोगत
दुसऱ्या कोणत्याही कवितेचे रसग्रहण करणे म्हणजे आपल्या चष्म्यातून त्याचे जग पाहणे असते . ते पाहणे आपल्या कलाने आपल्या मूडप्रमाणे  आपल्या दर्शना प्रमाणे घडत असते . कधी कधी ते दर्शन , ते पहाणे , ते   रसग्रहण कवितेपेक्षा सुंदर होते .
रसग्रहण करताना एकतर ती कविता आपल्याला आवडावी लागते किंवा बर्‍याचदा तो कवी आपला आवडता असावा लागतो.त्याच्या शब्दांशी भावनांशी आपण बांधले गेलेले असतो .
तर कधी ती लेखनस्फुर्ती लिहायाल‍ा भाग पाडते.

कधी कधी कविता आापल्याला आवडते पण तिचे रसग्रहण  करता येत नाही . त्या कवितेचे आपल्या मनात पडलेले अव्यक्त प्रतिबिंबच आपल्याला आवडते किंवा त्या अव्यक्त प्रतिबिंबा मध्येच गुंगून राहणे आपल्याला पसंत असते . अन ते रसग्रहण करणे म्हणजे परीक्षेला बसणे असे वाटते.

कधी कधी एकाच कवितेमध्ये अनेक अर्थ दडलेले असतात .ते शोधून काढणे मोठे गमतीचे आणि आनंदाची गोष्ट असते. एक प्रकारचा आनंदाचा खेळ असतो .पुन्हा एकदा सांगायचे म्हणजे सगळेच खेळ सगळ्यांना आवडतात असे नाही .

आता माझ्या कवितेबद्दल बोलायचे झाले तर
आसावरी ताईंनी या कवितेतील पहिला स्वर  पकडला तो अकार
स्वाती ताईंनी त्याच्यामध्ये उकार मिसळला तर रेखाताईं नी सुंदर दिर्घ मकार लावून कवितेला ओमकार रुपी प्रशस्ती दिली आहे. 
खरेच रेखाताईंनी तिचे फार सविस्तर सु्ंदर रसग्रहण केले आहे.  

आता या माझ्या कविते बद्दल मी थोडे बोलतो. 
या कवितेमध्ये मी तीन रूपक घेतली आहेत त्यापैकी पहिले रूपक आसावरी  त्यांनी त्वरित ओळखले स्वातीताई अन रेखाताईनी ते उलगडले

तर या कवितेचा पहिला अर्थ उलगडलेला आहे तो कविता आणि कवी यांच्यामधील नात्याचा. त्यांनी त्यास  अचूकतेने पकडले आहे . ते शब्द सुचणे न सुचणे शब्द सूचूनही कवितेमध्ये न बसणे किंवा अर्थ ध्वनी व्यक्त न होणे अशा प्रकारचे कविते मधील तळमळणे आपण सर्वांनीच अनुभवले असेल .

कवितेमधील दुसरा अर्थ आहे तो आहे प्रियकराने आपल्या प्रियेला जाणण्याचा केलेला प्रयत्न .
 स्त्री कधीच कोणाला कळत नाही हे एक सत्य आहे .ती एक अगम्य अनोखी अप्रतिम अदा (वस्तु म्हणणे बरे वाटत नाही) परमेश्‍वराने निर्माण केली आहे . तरीही ती कळावी, आत्मसात व्हावी ,आपण तिच्या जगण्याशी तिच्या मनाशी तिच्या भावनेशी एकरूप व्हावे ही एक नैसर्गिक  प्रवृत्ती पुरुषा मध्ये असते, ती येथे व्यक्त होते. , मला वाटते तो एक अपूर्णातून पूर्णत्वाकडे जाणारा ध्यास असतो. एक अस्थैर्यतून स्थैर्याकडे घडणारा प्रवास असतो.

कवितेमध्ये आणखीन एक रूपक दडलेले आहे ते रूपक आहे योग्याच्या शरीरात जेव्हा कुंडलिनी शक्ती, ती जगदंबा जागृत होते त्यावेळेला त्याला होणाऱ्या अनुभवाचे प्रतिबिंब या कवितेमध्ये पडलेले दिसते .कधी या कुंडलीनी शक्तीचा आवेग हा तीव्र असते की ती त्याला  झोडपून टाकते .तर कधी ती जाणवतही नाही .मनाच्या ही पलीकडे जाण्याअगोदर मनाचा त्या शक्तीशी जो अभिसार होतो खेळ होत असतो  त्या खेळात रंगात नटलेली ही कविता आहे .

सना यांनी आग्रहाने  मला काविता द्यायला लावली .माझी टाळाटाळ धुडकावून लावली.त्या बद्दल धन्यवाद .
पुन्हा एकदा सर्वांचे आभार .

असे कसे म्हणू
***********

जर का तू अजूनही
सापडली नाहीस मला
तर तू हरवली आहेस
असे कसे म्हणू मी तुला॥

जर का तू अजूनही
दिसलीच नाहीस मला 
तर तू कळली आहेस 
असे कसे म्हणू मी तुला॥

तुझे सोनसळी लावण्य 
अन उर्जेचे अवतरण
मजला जाणवत नाही 
असे कसे म्हणू मी तुला॥

एक अनाकलनिय 
गुढ तरीही हवे हवेसे
अनूभुतीचे जग नकोय
असे कसे म्हणू मी तुला॥

येण्या जाण्याचे सारेच
स्वातंत्र्य आहे तुला
तू बेपर्वा चंचल आहेस
असे कसे म्हणू मी तुला॥

शक्ती वृती जगण्याची 
आस प्यास ह्रदयाची
तुुला विसरून जगावे
असे कसे म्हणू मी तुला॥

स्वप्नांचा देश दाखवते 
सुखाची सावली होते
तुझी प्रतिक्षा सुंदर नाही
असे कसे म्हणू मी तुला ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘





ती

ती
********

लखलखत्या डोळ्यात 
स्वप्न सोनियाचे
स्मित  मोगऱ्याचे धुंद
जणु चांदण्याचे

अर्थ मागणारे धीट
ओठ  प्रश्नकारी 
वेड पांघरले त्याचे
शब्द वाऱ्यावरी 

रंग  उधळले कुणी
गूढ संध्याकाळी
मिटणाऱ्या क्षितिजाचे
स्वप्न हे अवेळी

एकटेच यमुनेला
कुणाचे असणे
सभोवार उधळले
चांदण्याचे गाणे 

ओंजलीत प्रकाशाचे
किती कवडसे 
हरखला जीव तरी
कुणा द्यावे कसे ?

जगण्याचा डाव झाला
खेळणेच आता 
हरणे जिंकण्याचा
प्रश्नच नव्हता

तिच्यातील तोच जरी 
रुपडे बाहेरी 
तिची मूर्त बाहुतली
तयाच्या अंतरी


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘






सोमवार, ६ जून, २०२२

त्याची आई

 त्याची आई
**********
आपल्या बापाच्या 
मृत्यूनंतर 
आपली आई  गेली पळून
सर्व पैसे घेऊन 
कुणाचातरी हात धरून 

हे सांगताना 
तो वरमला नाही 
त्याने नाही केली 
आईची नालस्तीही  

तो सांगत होता 
आपल्या आर्थिक 
आपत्ती ची कारणे 
कदाचित ती घटना 
झाली होती एक 
सामान्य घटना ...
त्याच्या आयुष्यातील 
आणखी एक दुर्घटना 

तो धरून चार भावंडे 
ती कशी जगली 
कशी वाढली 
हे विचारायचे धाडस 
नाही केले मी 

दुर्धर आजाराने 
कोसळलेला डोलारा 
सावता सावता 
तो जगत होता 
तो पडला होता 
जखमी झाला होता 
पण हरला नव्हता 

ताकत तर माझ्यातही नव्हती 
त्यातून त्याला बाहेर काढायची 

पण ती त्याची कहाणी 
तो संदर्भ 
इतका खोल रुतला माझ्यात 
की मातृत्वाची दिव्य स्वरूप .
माझ्या समोरून गेले तडकत 
काय गुदरले असेल त्याच्यावर 
कल्पनाच नव्हती करवत 

आणि सहज जगजाहीरपणे 
तो ही का असेल सांगत .
 हे सगळे
जग  त्याच्याकडे 
चमत्कारिक नजरेने 
असता पहात  

का हेच असेल औषध 
त्याच्या व्यथेचे वेदनेचे 
उघडे करणे हे घाव दुःखाचे ?
🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

सौदा


सौदा
*****

जिथे असे सौदा जिथे असे पैसा .
तिथे भरवसा ठेवू नये॥१

गरीबी मिरवे पैश्याविन राहे
मुळी न पाहे उच्चनीच॥२

देवाविन वाणी आणिक न बोले 
संसाराचे टोले साही सुखे ॥३

ऐसा साधू कधी कुणा सापडता 
वाहावे जिवीता तया पायी ॥४

तोवर विक्रांता दत्त ज्ञानेश्वर 
घ्यावा रे आधार चिंता नको ॥५

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

रविवार, ५ जून, २०२२

दत्ताचिया दारी


दत्ताचिया दारी 
**********

दत्ताचिया दारी 
भक्तांच्या पंगती 
सुख ओरगती 
सारे येथे ॥१

राजे-महाराजे 
येती सरदार 
नोकर चाकर 
भक्तिभावे ॥२

पुण्यवान येती
येतात पापी ही
म्हणतात त्राही 
त्राही देवा ॥३

सावही येतात 
चोरही येतात 
प्रसाद घेतात 
मिळेल तो ॥४

प्रभु पदी चित्त
ज्याचे सदोदित 
ओठ दत्त दत्त 
म्हणतात ॥५

तया देही अन्न 
होय नारायण 
प्रकाश पावन 
मोक्षदायी ॥६

आणिका जेवण 
उदर भरण 
कांजीचे मागणं
कल्पद्रुमा ॥७

विक्रांता दाविले 
दत्ताने म्हणून 
हातात घेऊन 
भिक्षापात्र ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

शनिवार, ४ जून, २०२२

त्राण


त्राण
*****
तुझ्या ओठी माझे गाणे 
कधी सजलेच नाही 
तापलेले पंख माझे 
कधी भिजलेच नाही 

आकाश हे भरलेले 
ऋतू होता आषाढाचा 
पेटलेले माळरान
डोंब विझलाच नाही 

अगणित बीज मूक 
हृदयात पडलेली 
अंकुराचे भाग्य तया
कधी लाभलेच नाही 

लावलीस थोडी माया
थंडगार आला वारा
थरारला कण कण 
स्वप्न सजलेच नाही 

विरहाचा ऋतू आता 
जीवनात उरला या 
साहण्या प्रतिक्षा परी
त्राण उरलेच नाही

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

शुक्रवार, ३ जून, २०२२

घसरण




घसरण
******

जर दोन अडीचशे 
करून गिरनार 
कुणाच्या कामना 
नसतील जाणार 
तर मग कशाला 
हव्यात या भानगडी 
रहावे घरीच आपल्या
सांभाळत लफडी 

कशाला करावा सोस
शेकडो प्रवचनांचा 
कशाला धरावा हट्ट 
पुस्तक लिहिण्याचा 

मान्य, सहज भुरळ 
घालतात सुंदर स्त्रिया 
मान्य, घसरायला 
होतेच तिथे लीलया 
अन ते क्षमापित ही 
केले जाऊ शकते 
आमच्यासारख्या 
सामान्य जनाला 

पण तुम्ही महाराज 
जेव्हा बसत असता
देवतांच्या शेजारी 
घेऊन अनुभुतीचि 
भली मोठी शिदोरी 
तेव्हा ते पचत नाही 

कदाचित ती शिदोरीही 
खोटीच असावी 
याची खात्री होऊ लागते 
परिकथेतील चमत्कारिक 
गोष्टींची आठवण येऊ लागते 

आणि ते तथाकथित 
करोडोंचे याग 
उभे करतात पुढे 
प्रश्नचिन्हांची धग 

महाराज तुमचे हे 
असे घसरणे
असे विवादास्पद होणे
 करून टाकतात 
आमची दिव्य स्वप्न 
छिन्नभिन्न
ज्याला आपण समजत होतो   
देवाचे निकेतन 
तेच कुणाचे तरी  
निघावे दुकान
हे पचवणे
खरंच किती कठीण असते

आणि त्या गोष्टी 
ते अनुभव पूजन ते अर्चन 
ते देऊळ बांधणे वगैरे वगैरे 
सारेच भंकस वाटू लागते

जिथे वैराग्य 
तिथेच ज्ञान असते 
जिथे ज्ञान असते 
तिथेच भक्ती उगवते 

तर मग  महाराज 
एक सल्ला ऐकाल का ?
तुमच्या त्या कथाची 
उतराई म्हणून सांगतो

खाली उतरा
बुवा असल्याची झुल 
दूरवर फेकत
बसा सगळयांच्या सोबत 
मान्य करत 
आपली कमतरता 
इतरा सारखेच
देवाला नमत 
आपले अपराध स्वीकारत 
हातून न होण्याची 
करूणा भाकत

कदाचित हीच असू शकते 
परिमार्जनाची चावी
साऱ्या पापांची

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, २ जून, २०२२

सुखाचा शोध


सुखाचा शोध
**********
कुणाचे पाहणे 
असे जीवघेणे  
जसे की चांदणे  
पुनवेचे ॥१
कुणाच्या डोळ्यात 
भाव दाटलेले 
हातून सुटले 
काचपात्र  ॥२
कुणाच्या मनाचा 
खुळा पाठलाग 
स्वप्नास ये जाग 
अनाठाई ॥३
कधी जीवलग 
स्पर्श हृदयास 
कधी खुळी आस
युगांची ही ॥४
घनदाट कधी
पाश बांधणारे 
जन्म वाहणारे 
सुख पथी ॥६
कुणासाठी कृष्ण 
कुणासाठी राधा 
पूर्णा चिया शोधा
जीव वेडा ॥७
विक्रांत पाहतो   
शोध हा सुखाचा 
सावळ्या मिठीचा 
घनश्याम ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

बुधवार, १ जून, २०२२

डॉक्टर उज्वला पवार


डॉक्टर उज्वला पवार 
*****************
साखरेला आपण साखर असल्याचा 
कधीच वीट येत नाही 
कधीच कंटाळा येत नाही 
किंबहुना गोडी शिवाय 
साखरेची कल्पनाच करवत नाही 

त्याप्रमाणे डॉक्टर उज्वला पवार यांना त्यांच्यातील प्रामाणिकपणाचा 
सचोटीचा कर्तव्यपरायणतेचा
 कधीच कंटाळा येत नाही

चंद्राला मुळी चांदण्याची फिकीर नसते 
हे चांदणे त्याच्यातून विलसतअसते  
सूर्यालाही प्रकाशाची चिंता नसते 
त्याचे अस्तित्वच प्रकाश असते 
 पाण्याला शीतलता मिळवावी लागत नाही 
त्यात अंगभूत गुण असते
त्याप्रमाणे डॉक्टर पवार यांचात
कष्टाळूपणा प्रेमळपणा 
नीटनेटकेपणा नेमकेपणा 
हे वसलेले आहेत 
त्या या गुणाचे मुर्तिमंत रूप आहेत .

त्यांचे ते रुग्णासाठी धावणे 
रिपोर्ट मागे लागणे 
रुग्णाचा विचार करत बसणे 
आणि आपलं चुकलं तर नाही ना 
याच्या धास्तीने आपल्या 
सहकार्‍याशी सल्लामसलत करणे .

यानंतर ॲडमिनिस्ट्रेशनमध्ये  
काम करताना ते रिपोर्ट तयार करणे 
सांखिकी टेबल तयार आखणे 
फायलिंग करणे 
सर्व सविस्तर अभ्यास करणे 
एक ओसी कटाक्षाने आपल्याकडे ठेवणे 
स्वतः व्यक्तिगतरीत्या 
वेगवेगळ्या विभागात जाऊन 
तिथून सर्व माहिती घेणे 

हे सारे पाहिले की असं वाटायचे
या चुकून बिएमसी मध्ये आल्या की काय?
आणि एवढे कष्ट करूनही 
त्याचे फळ समोर येऊन 
कोणी जरी घेऊन गेले तरी,
त्यांना त्याबद्दल फारसं दुःख वाटायचे नाही 
वाईट वाटायचे पण दुःख वाटायचे नाही 
आणि ते वाईट वाटणं सहज सोडून
त्या पुन्हा आपल्या कामाला लागायच्या.

त्यांची बुद्धिमत्ता चौकसपणा 
अभ्यासवृत्ती सारे कसे दांडगे 
पण त्यांनी रुग्णालयाचे नेतृत्व 
स्वीकारायचे का टाळले 
मला न पडलेले कोडेच आहे 

कदाचित त्या एक प्रकारच्या 
शांतीमध्ये आनंदामध्ये समाधानामध्ये 
आपण बरे आणि आपले काम बरे 
आपले घर बरे
या कोशांमध्ये  सुखी होत्या 
त्यामुळे प्रसिद्धीपराडमुख वृति
त्यांनी आपोआप साध्य केली होती

त्यांचा स्वभावामधील 
त्यांची संवेदनशीलता 
हा त्यांचा जसा प्लस पॉईंट आहे 
तसाच वीक पॉईंट सुद्धा आहे
त्यामुळे त्यांना कोणी उलटे बोलले
अपमान केला तुटक वागले 
त्यांच्याशी बोलायचे कमी केले 
तर त्यांना अतिशय दुःख होत असे 
कारण त्यांनी आयुष्यात 
माणूसकीला प्राधान्य दिले होते 
त्यामुळे माणूस सुटला की 
आपल्या माणुसकी मध्ये 
काहीतरी कमी पडले की काय 
अशी शंका त्यांना येत असावी 

हे एवढे सदगुण या 
कुठून घेवून आल्या असतील बरे ?
असा प्रश्न मला पडत असे 
पण ज्या वेळेला मला 
त्यांच्या वडिलांची वारकरी परंपरा कळली 
तेव्हा त्याचा उलगडा झाला 
शुद्ध बीजापोटी फळे रसाळ गोमटी !!
संत तुकाराम महाराजांचा एक अभंग आहे तुम्हालाही आठवत असेल .
तर तेव्हा जाणवले की वैष्णवांचे हे
कितीतरी अंगभूत स्वभाव गुण
त्यांच्यामध्ये आपोआपच उतरले आहे 

अर्थात नॉनव्हेज बनवण्यामध्ये त्या
एकदम तरबेज असल्या तरीही . .
त्या बाबतीत त्या पक्क्या कोकणी आहेत 
म्हणूनच लोकांना खाऊ घालायला
यांना फार आवडते

शशी आणि मयूर हे त्यांचे 
बहिश्च प्राण आहेत 
हे मला कुर्ला भाभा मध्ये मी
पंच्यानो साली आलो 
तेव्हा पासून कळले होते 
आणि आता ही ते चित्र तसेच आहे .
किती नशिबवान पितापुत्र आहेत हे

त्यांना आपला घर संसार 
किती प्रिय आहे 
हे आम्हाला, त्यांच्या सर्व सहकाऱ्यांना 
पक्के माहित आहे  
त्यामुळे निवृत्तीनंतर त्यांना 
त्यांच्या आवडत्या घरात 
द्यायला भरपूर वेळ  मिळेल 
किंबहुना हे त्यांचे आवडते ठिकाण आहे
देवुळ आहे पिकनिक स्थळ आहे
त्या त्यात रममान होणार यात शंका नाही.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘



डॉ.अलका माने मॅडम १


डॉ.अलका माने मॅडम १
******************

ती एक धारदार तलवार .
शिस्तीच्या
नियमाच्या 
प्रामाणिकपणाच्या 
म्यानात असलेली .
अन
आरपार जाणारी
कामचुकारपणा 
मोडून काढणारी 
अव्यवस्थितपणा 
छाटणारी
अकर्तव्याचे तण
दूर करणारी

भ्रष्टाचारी तर 
तिच्या परिघामध्ये सुद्धा 
उभे राहत नाहीत 

पण तिच्या 
आक्रमकतेच्या मागे 
आहे एक सहदयता
करुणा  वत्सलता 

ती रक्षणकर्ती आहे
आपल्या घराची 
आपल्या पिलाची
आपल्याआदर्शाची .
कष्टाच्या कमाईची
जपलेल्या स्वप्नाची
लाडक्या लेकाची
तसेच
गच्चीतल्या बागेची 
अन रात्री उमलणाऱ्या 
त्या कृष्ण कमळाची

नाही नाही 
तिला समजून घेण्याच्या 
भानगडीत 
पडू नका तुम्ही 
ती कळणारच नाही कुणाला 
एक अगम्य डोह आहे ती 

ती मैत्रीला जीव देणारी 
तर शत्रूला परास्त करणारी
ती कामात चोख असणारी 
पण वेळेवर येणारी नि जाणारी
ती माणुसकी जपणारी  
अन बेईमानांना धारेवर धरणारी
ती बाहेर आग धडधडणारी 
पण घरात शांत जलागत वाहणारी 

अशा तिच्या असंख्य प्रतिमा 
अनेक गुण 
अनेक स्वभावपैलू ,
पण या सार्‍यातून 
ठळकपणे दिसणारी 
आणि मनामध्ये 
ठसा उमटवणारी 
किंबहुना 
अधोरेखित करणारी 
तिची ती प्रतिमा 
म्हणजे आईची
बाकी साऱ्या प्रतिमा 
विसरायला लावणारी
मला अत्याधिक आवडणारी 

अन तू माझी आईच हो 
असं म्हणायला भाग पाडणारी 

ती प्रतिमा मनात घेऊनच 
मी त्यांचा निरोप घेतो .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘




दत्ता येई रे

दत्ता येई रे ******** दत्ता येई रे भक्ती देई रे  मज नेई रे तुझ्या गावा ॥१ धन नको रे मान नको रे  शान नको रे जगतात ॥२ तुला पहावे ह...