आठवण
******
आठवतो मला माझा गाव
विजेचा स्पर्श न झालेला
अन ते अद्भूत चांदणे
अवघ्या गावाने पांघरलेले
ते मातीच्या घरावर
ठेंगण्या झोपड्यावर
बाभळीच्या झाडावर
देवळाच्या गोल घुमुटावर
पसरलेले सृष्टीचे लावण्य.
गूढ विस्तीर्ण आकाशातील
सार्वभौम सम्राटा सारखे
सर्वकाळ तन मनाला स्पर्शणारे
झगझगते चंद्राचे अस्तित्व
अन मग देवीच्या दीपमाळेवर पेटलेला
तो लाल पिवळा अग्नीशलाकांचा
धगधगता कुंड
जाणवायचा त्यात आदिमायेचा
आश्वासक प्रेमळ
धीर देणारा स्पर्श ..
कितीवेळ मग अंगणात
निजेने डोळे मिटेपर्यंत
पाहायचो मी तो
चंद्र अन मेघांचा खेळ
थंडगार गोधडीवर निजून
मन विरघळायचे त्यात
एक आनंदाचा कण होवून
अन मिटायचे डोळे
एका अनाम तृप्तीने
काहीही कळल्या वाचून
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in/
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा