मनोरुग्ण

जन्म साठला मनात

दिन जातोय वाहत

चित्त भंगले सांडले

कधी तळ्यात मळ्यात

ग्रंथ नीटस नेटका

पान उलटत नाही

वर्ष उलटून गेली

कथा सरकत नाही

घट्ट लावले कवाड

दूर लोटतो प्रकाश

भय अनाम अंतरी

दवा मागते देहास

अंत होतोच शेवटी

घराघरात थडगी

ऐसे जिवंत जळणे

कोण कशास रे भोगी

दूर ढकलती दोर

मागे असून भोवरे

एक करूण अटळ

दिसे प्राक्तन सामोरे

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/