अवघडलेले
जीवन माझे
सुटलेले
आधार आहे
मी न
मागतो हात कुणाचे
हाती
दु:ख अपार आहे
नकोस
करू चिंता सखी
मैत्र
मी राखणार आहे
माझ्या
सवे दु:ख माझे
मी सरणावर
नेणार आहे
ते
प्रेमाचे बोल हळवे
तुझे
मजवर उधार आहे
उगाच
हसणे शुभ्र चांदणे
उरल्या
श्वासा आधार आहे
जाशील
तू ही तव वाटेने
दु:खात
भर पडणार आहे
मी
गेल्यावर दुनियेमधुनी
तू ही
थोडी रडणार आहे
विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा