दारी धुत्कारला

हळू हळू मनातुन 
व्यक्ति पुसल्या जातात
वेड्या खुळया आठवणी  
टाकुन दिल्या जातात

आधारावर जयांच्या 
जन्म येथे तरतात 
जीवलग तेच जीवा 
निराधार करतात

सोन्यासारखे दिवस 
उगाच व्यर्थ जातात
दु:खामध्ये जगण्यास 
स्वप्न जणू फुलतात

गांजलेला भिकारीही  
हाका मारून थकतो
नवीन आशा घेवुनी   
दुस-या दारात जातो

भिका-यास पण कधी
हक्क निवडीचा नसे 
घरी दारी धुत्कारला 
सखी त्याचे भाग्य तसे

विक्रांत प्रभाकर