जीवन जरा व मृत्यू
***********
जीवन पथावर चाले म्हाताराघट्ट चिकटला घरादारा
म्हाताऱ्याला जरी मोह न उरला
लोभही सुटला होता पूरा
परी माझेपण तयास सुटेना
अन् सोडवेना घट्ट मुठ
थकल्या देहात तेच असे मन
सुख कण कण वेचणारे
हा जीर्णत्वाचा शाप जगण्याला
का कुणी दिला कळेच ना
पान पिकूनि का हवे गळाया
वाट पहाया झडण्याची
तया पडण्याची चिंता नव्हती
ठावूक होती नश्र्वरता
पटत नव्हते तरीही पिकणे
झिजून मरणे हळूहळू
नव्हता ययाती तो वा गजनी
तृष्णा भरुनी गेलेला
वदला मग तो मजला हासून
किंचित रेलून काठीवर
जरा जर्जर कुणी न व्हावे
अलगद पडावे फुल गळून
हळूच विझावा दिवा पेटता
प्रकाश जगता वाटतांना
नको तडफड नको तगमग
उगा भगभग तना मना
क्षण अखेरचा असा की यावा
चंद्रास्त भिडावा पहाटेला
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com
☘☘☘☘ 🕉️ .
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा