मायेची कवडी

मायेची कवडी

************

धनिकांना गुरू

सदा उपलब्ध 

दरिद्री ते लुब्ध

दूरवरी 

विदेशी भक्तांना 

सदा मोठा भाव 

गोरेपणी आव 

श्रेष्ठत्वाचा 

भेटताच शिष्य 

परदेशी झाला 

मोठेपण त्याला 

आपोआप 

असतो व्यापार 

अवघी शेवटी 

मायेची कवडी 

अजिंक्य ती

विक्रांत जाणले 

मान्यही केले 

चालू द्या चालले 

गुरु लोक

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

अक्कलकोटीची आई

अक्कलकोटीची आई

****************

अक्कलकोटीच्या आईचे 

ऋण  फिटत नाही 

बाळ विक्रांता एकटा 

कधीच सोडत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईचे 

लाड संपत नाही 

दिली खेळणी अपार 

हौसच भागत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईचे 

कौतुक सरत नाही 

किती आनंद आनंद 

हे पोट भरत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईची 

माया कळत नाही 

किती सांभाळू हातात

कमीच पडत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईगत

कुणीच जगात नाही 

तिच्या मांडीवरी खेळे 

काहीच मागत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईला 

जन्म सारा वाहिला 

तिने उचलुनी पान्हा 

भक्ती ज्ञानाचा पाजला

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

या वाटा अंधाराच्या

वाटा अंधाराच्या 

*************

या वाटा अंधाराच्या 

या वाटा निरुपायाच्या 

दूर दूरवर जातात 

परत न येण्यासाठी 

या वाटा जागोजागी 

असतात थांबलेल्या 

चुकलेल्या वाटसरूंना 

भुलून नेण्यासाठी 

या वाटा दुःखाच्या जणू 

तृण पाचोळा पांघरुनी

होतात निसरड्या केव्हा 

अस्तित्वा गिळण्यासाठी 

या वाटा वळणावरती 

सदा भक्ष शोधत असती

तिमीराचा डंख देऊन 

तिमिरात दिव्याला ओढती

पस्तावून कवट्या कितीक 

पडल्यात वेशीवरती 

गर्तेतील क्षण आठवूनी 

झिजल्या वाचूनी झिजती 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

ह्रदय भरू दे

प्रेमाने

*******

प्रेमाने ह्रदय 

माझे भरु दे रे 

द्वेष तो नको रे 

कुणाचाही ॥

केले अपकार 

ज्यांनी मजवर 

कृपा तयावर 

करी देवा ॥

असो अहंकार 

तयाला पदाचा 

ज्ञानाचा यातिचा 

काही जरी ॥

झाले गेले सारे 

मातीला मिळाले 

अन जे राहिले 

तेही जावो ॥

सुबुद्धी तयाला 

अन दे मजला 

रिते आकाशाला 

करी आता॥

विक्रांत पिकू दे 

गळून पडू दे 

जगाच्या येऊ दे 

काही काजा ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

आहार

आहार

******

किती उगाळावा .

प्रश्न तोच तोच .

खाणार्‍यास बोच .

नाही तरी ॥

काय किती खावे 

कशाला हि चर्चा 

करा पुजा अर्चा 

तया पेक्षा ॥

मांस आणि मासे 

असे चवदार 

मसाले हि तर्रार 

तयातील ॥

करणारा करे 

मस्त शाकाहार 

चवीला वावर 

बहू असे ॥

देवाचिये वाटे 

लागताच पाय  

करितसे सोय 

मग तोच ॥

हिंसेचे ते मूळ 

दिसता सुस्पष्ट

कोण करी कष्ट 

मासांचे ते॥

आणि शाकाहारी 

जर जीव जडे 

ते ही काय कुडे 

कमी आहे?॥

करता नामाची

आपण ही जिव्हा 

रस जाती गावा 

निर्गुणाच्या॥

असे देहा योग्य 

करावा आहार

आणिक विचार 

सोडावा तो॥

जर का आहारी 

असेल विचार 

जाणावे विकार 

आहे आत ॥

जाताच शरण 

दत्तअवधूता 

वाहतो तो चिंता 

अवघीच ॥

हवे तेच मिळे 

नको ते न मिळे 

अट्टाहास जळे 

रसनेचा ॥

पाहिले विक्रांते 

ऐसे घडतांना 

म्हणुनिया मना 

चिंता नाही॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

लता

लता

🌿🌱🌿🌱🌿

वेलीला हवा असतो 

फक्त आधार  

झाडाचा खांबाचा मंडपाचा 

वर वर चढायला 

बाकी ती कधीच मागत नाही 

त्या वृक्षापासून अन्न 

शोषून घेत कधी त्याचा जीवनरस 

स्वयंसिद्धा असते ती 

स्वतःची पाने मिरवणारी 

तेजस्विनी 

स्वत: च्या फुलात धुंद असणारी

मनस्विनी 

स्वतःच्या फळांनी लगडणारी 

स्वामिनी 

कधीकधी तिला 

नाही मिळत तो 

भक्कम नीटस आधार 

पण अपरिहार्य असते 

जीवन आणि जगणे 

मग ती जवळ करते 

कधी ताराचे कुंपण 

कधी काट्यांचे अंगण 

वादळात वाऱ्यात 

त्या काट्यांनी तारांनी

ओरबाडली जाते ती 

फाटली जाते ती 

जागोजागी तुटते ती 

खिळखिळी होते ती 

पण तिची जीवननिष्ठा 

इतकी प्रबळ असते की 

तिला फुटतात नवीन कोंब

नवीन पालवी नवे धुमारे

वेढून टाकतात ते

काट्यांचे जाळे कुंपणाच्या तारा 

मग त्या खूपणाऱ्या तारा 

अन टोचणारे काटे 

विसरून जातात 

त्यांचे स्वतःचे स्वरूप 

अन जणू वेलच होऊन जातात 

तिच्या रूपात हरवून 

तिच्या असण्यात मिसळून 

तिच्या कर्तुत्वाने बहरून 

ही किमया केवळ 

वेलच करू शकते 

स्वतःच्या मार्दव्याने 

लवचिकतेने धिटाईने 

सबुरीने अन जीवनावरील श्रद्धेने

तिचे हळूवरपण 

तिचे नाजूक पण 

तिचे समर्पण 

अन् स्वावलंबन 

हेच तिचे सामर्थ असते 

कारण ती लता असते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

अवधूत गती (कळू दे१६१)

अवधूत गती 

**********

साऱ्या जगण्याला 

अवधूत गती 

देऊनिया वृत्ती 

पैल नेरे ॥

शून्यात साठला 

जन्माचा सोहळा 

एकांती मजला 

पाहू दे रे ॥

निशब्द निर्वाती 

समष्टी चा वास 

अहम सवे ग्रास

होऊ दे रे ॥

धरणे जपणे 

फुटके जगणे 

उगा सांभाळणे 

सरू दे रे ॥

वाजतो डिंडिम 

कुठल्या देशाचा 

मग मी तेथीचा 

होऊ दे रे ॥

तीच ती जाणीव 

उभा कड्यावर 

भार तुझ्यावर 

टाकू दे रे ॥

विक्रांत कुठला 

कुठून हा आला 

त्याचे ते तयाला 

कळू दे रे ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .