उगाच जातेस

उगाच जातेस हासून तू

सारेच निर्धार मोडून तू

मी ओढलेला अंधार माझा

जाते क्षणात हरवून तू ॥

रव निसटल्या पाकळयांचे

शब्द सहज विखरून तू

अन वज्र माझे निग्रहाचे

क्षणी पाणी पाणी करून तू ॥

येऊ नकोस म्हटले तरी

जातेस प्रतीक्षा होऊन तू

तुझा स्मृतींची होतो पालखी

नेतेस मजला वाहून तू ॥

वेडी ठेवली बांधून स्वप्ने

जातेस हळू उघडून तू

माझ्या साऱ्या पसाऱ्यास या

जातेस पुन्हा चिडवून तू ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in