रविवार, २३ नोव्हेंबर, २०२५

सुख

सुख 
****
हजारो भक्तांच्या लांबवर रांगा 
भावभक्ती दंगा अनावर ॥१

ज्याला त्याला होते जायचे रे पुढे
दामटती घोडे आपुले ते ॥२

आस दर्शनाची जरी की डोळ्यात 
लक्ष घड्याळात जाते तरी ॥३

परतीची गाडी हवी धरायला 
जाणे मुक्कामाला ठरलेल्या ॥४

थोडी घुसाघुस थोडी रेटारेटी 
आणि दमदाटी मान्य मनी ॥५

देवाचिये द्वारी ओळ ओठावरी 
भाव तो जिव्हारी धरूनिया ॥६

क्षण दर्शनाने विसावतो जीव 
धन्यतेचा भाव मुखावर ॥७

विक्रांता तयाचे वाटते कौतुक 
देवा देई सुख  मज तैसे ॥८

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

शनिवार, २२ नोव्हेंबर, २०२५

यत्न

यत्न
*****
येतात तुझी पत्रे किती 
पण निरोप कळत नाही 
दिसतात शब्द कितीतरी 
पण अर्थ कळत नाही ॥

रे  तुझा खेळ अवघड
तू मला सापडत नाही 
ऐकुन तुझ्या हाका धावतो 
तू कधीच दिसत नाही ॥

मी विचारले दिशांना तर
त्यांना अस्तित्वच नाही 
मी विचारले काळाला तर 
तो सदैव हाच क्षण पाही ॥

मी गेलो विचारत त्यांना 
जे बहुदा भेटले तुला
पण ते गढून शून्यात
होते विसरले या जगाला ॥

धरल्या सोडल्याविन मग
असण्यातच राहिलो बसून
कळले की उजळतात दिशा 
कुठल्याही यत्ना वाचून ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, २१ नोव्हेंबर, २०२५

प्रतिक्षा



प्रतिक्षा
******
उपाधित रमलेले 
माझे येणे आणि जाणे
भाळावरी श्रीपादाने
लिहिले ते काय जाणे  

बोलावून घेई पदी
देवा हेचि रे मागणे 
डोळ्यांमध्ये उमटावे 
नभातले निळे गाणे

तूच सदोदित देतो 
स्वप्न मज जगण्याचे 
रिते जागेपण परि 
वाहू किती दिवसांचे 

तीच व्यथा तीच क्षुधा 
जन्मोजन्मी दाटलेली 
डोळीयांची नेत्रपाती 
प्रतिक्षेत आटलेली

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 




गुरुवार, २० नोव्हेंबर, २०२५

कत्तलखाना

कत्तलखाना
********
पक्षी खुराडी जगती 
पक्षी खुराडी मरती 
पक्षी होऊनिया मांस
फक्त जन्मा येथे येती

पशु जिवंत प्रथिने 
धान्य खाऊन टनानी 
आणि दूर कोठे मुले 
ती मरतात भुकेनी

 दुःख दारुण तयांचे 
जगती नरक जिणे 
यंत्री कटोनिया माना 
जणू मरती सुखाने 

ही वेदना त्या जीवांची 
पेशी, पेशीत वसते 
तो शाप ते भोगणे ही 
वाट शोधीत रे येते 

ती दवा प्रतिजैविके 
सूड घेतात तयांचा 
बघ होईल तयानी 
निर्वंश रे मनुष्याचा 

तळतळात जीवांचा
घनदाट कोंडलेला 
थांबा करा पश्चाताप
हाच उ:शाप रे याला 

असे हातात उ:शाप 
जे जाणती त्यास फळे 
पोट करुनी कबर 
जगे त्यास तेच मिळे

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

My daughter

 
My daughter  poem
---------------------
In the morning I left home 
when you are sleeping 
wandering in your lovely dreams 
with gentle smile on your face 
I feel like to kiss you 
but then you will awake 
You will not allow me to go 
And I will not able go 
but then I have to go.
To earn ,to make you strong confident self sufficient 
in this unpredictable world 

I  leave without making 
any sound of my feet and door.

At work my hands are working 
my knowledge is being used
my skill is operating over machine 
but my heart is always here
with you for you

slowly very slowly time lapse 
And duty get over 
I reached at home 
At gate I call you 
I find you running towards me 
your eyes are shining like crystal 
your speed is like thunder 
You jump on me and hug me 
like Spindling air 
all my pain my worries disappear
The spring of love is flows in me  
I get filled with energy & happiness 
And all my world  The atmosphere around me get charged.
you are my breath and my life is for you my dear.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
kavitesathikavita.
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, १९ नोव्हेंबर, २०२५

आजी (श्रद्धांजली)

खेडेकर आजी (श्रद्धांजली)
*********************
एक प्रश्न लांबलेला 
उत्तरात सामावला 
घरा दारास वाहिला 
एक दीप शांत झाला ॥
खुणा तिच्या कर्तृत्वाच्या 
विटेवरी लिहिलेल्या 
स्मृती तिच्या कणोकणी 
फेर धरुनी राहिल्या ॥
सरते गीत कळते 
तेव्हा वय त्रास देते 
चांदणे ते नभातले 
पण काय शिळे होते ॥
दोन दिस एकाचे ते 
करूनिया वर्ष गेले 
हे गणित कुणाचे ते 
नाही कुणास कळले ॥
अस्तित्व ते आशिषाचे 
जरी आता लोप झाले 
कणोकणी तेच पण 
आशिर्वचनी उरले ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

मंगळवार, १८ नोव्हेंबर, २०२५

ज्ञानदेव

  ज्ञानदेव माझा
*********
प्राणाचा या प्राण माझा ज्ञानदेव 
प्रभू गुरुदेव कृपाळूवा ॥१
जीवाची पालक माऊली प्रेमळ 
प्रेमच केवळ मूर्त रूप ॥२
तयाच्या बोधात जगतो वाढतो 
अंगणी खेळतो सुखाने मी ॥३
कधी भटकतो आणि परततो 
सदा स्वागता तो उभा दारी ॥४
चुकतो माकतो कधी वाहवतो 
तोचि सांभाळतो धाव घेत ॥५
पुन्हा पुन्हा सांगे अर्थ जीवनाचा 
मार्ग जगण्याचा नीट मज ॥६
विक्रांते पायाशी घेतला विसावा 
नको नाव गावा धाडू आता. ॥७

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 

सोमवार, १७ नोव्हेंबर, २०२५

आळंदी जाऊन

आळंदी जाऊन
***********
आळंदी जाऊन होई रे पावन 
जन्माचे कल्याण घडे तिथे ॥१

तया पायरीशी घाली लोटांगण 
भक्तांची चरण धूळ घेत ॥२

राम कृष्ण हरी घोषात रंगून 
देवाला पाहून घे अंतरी ॥३

तया चैतन्याचे चांदणे सुखाचे 
थेंब अमृताचे चाख जरा ॥४

विक्रांत मागणे फार काही नाही 
सदा चित्त पायी राहो देवा ॥५

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, १६ नोव्हेंबर, २०२५

पसारा

पसारा 
******
म्हणतो जाईल मी हा सोडूनिया पसारा 
पण काय भोवताली जमेल नवा पसारा 

या फांद्या जीवनाच्या का जीवनास आटोपेना
व्यापूनिया आसमंत दिसतो सर्व पसारा 

जी हवी ती दिशा या वृक्षास सापडेना 
अडवतो प्रकाशास घनदाट तो पसारा 

हाती न येती चांदणे पसरून दोन्ही करा 
जे भेटते न कधी ते असते काय पसारा 

ओझे हवे पणाचे हे उपजे कुण्या मातीत
उगवून मातीतून जातो मातीत पसारा 

जो उधळतो फुले तो असे काय फुलांचा
तो रंगही जीवनाचा होतोच ना पसारा 

होतोच जन्म शेवटी  हा कोपऱ्यात पसारा
विचारतो कुणी काय कुठे गेला रे पसारा

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

शुक्रवार, १४ नोव्हेंबर, २०२५

जाणे

जाणे
*****
तुझे आकाशाचे नाते 
तुज कळत का नाही 
तुझे धरित्रीचे मूळ 
तुज दिसत का नाही ॥

नादी लागून वाऱ्याच्या 
भरकटतो सारखा 
जग घालून जन्माला 
का रे त्यात तू परका ॥

लाख सवंगडी तरी 
जन्म विराण एकटा 
हात सोडवून दूर 
नेती प्रवाहाच्या वाटा ॥

जन्मा आधीचा एकांत 
गुज सांगतो कानात 
झाले खेळणे बहुत 
येणे परत घरात ॥

रंग अवधूत तोच
वाट पाहतो शून्यात 
गजबजाट जगाचा 
आता हरपो वाऱ्यात ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ 


गुरुवार, १३ नोव्हेंबर, २०२५

काय असे ते

काय असे ते
*********
देहात वाहते मी पणे नांदते 
तुजला कळते रे काय असे ते ॥

भ्रमात जगते मोहात फसते 
मिटून ही जाते रे काय असे ते ॥

दुःखाच्या डोहात आशेच्या लाटात
स्वतःला शोधते रे काय असते ते ॥

कळल्या वाचून जीवन चालते 
तयाला पाहते रे काय असे ते ॥

जळल्या वाचून ज्योत जी पेटते 
तयात जळते रे काय असे ते ॥

विक्रांत शोधतो सर्वत्र धावतो 
निवांत राहतो रे काय असते ते ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

बुधवार, १२ नोव्हेंबर, २०२५

जगत

जगत
******
माझिया मनात घडो तुझा वास 
सरो जड भास जगताचा ॥

माझिया कानात पडो तुझे शब्द 
नको व्यर्थ वाद जगताचे ॥ .

माझिया स्मरणी राहा निरंतर 
घडू दे वावर मग जगी ॥

अगा हे जगत मनाचे वर्तुळ 
घडावा समूळ नाश याचा ॥

विक्रांत फिरला जगी भवंडला 
तुज कळवळा येवो दत्ता ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

रविवार, ९ नोव्हेंबर, २०२५

किन्नर(अनुवाद)

 


किन्नर(अनुवाद)

*****

कुणी म्हणतात  

ते आळशी असतात पुरुषागत

अथवा शोषित स्त्रीयांगत

आरसा पाहून हरखून जातात 

पण जिवलग मरताच ते

दु:खात डूबतात 

अन डोळ्यात त्यांच्या चमकतात 

तीच सुखाचे आसवे प्रेम मिळताच

दिलदार असतात ते

अन व्यवहारीही


किन्नर वेगळे असतात 

असे कुणी म्हणतात

पण लुटारू तर 

त्यांनाही ठार मारतात
.

(कवि ब्रज श्रीवास्तव)

अनुवादक डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

 

शनिवार, ८ नोव्हेंबर, २०२५

ती भेटली .

ती भेटली
*******

ती भेटली बोलली 
तशीच मुग्ध हसली
नच खंत वा सांत्वना 
कुठे शब्दात उमटली 

चार पाच विषयात 
सरे बोलणे मिनिटात 
ती होती सहजताच 
उमटली वाऱ्यात 

एक दरवळ तरीही 
दाटला मनात 
चांदण्याची मंद 
अन् झाली बरसात 

तपाचा जरी की
दुरावा काळात 
मैत्र मनातील 
उजळले मनात

बरे येते भेटू पुन्हा
वदली उगा शब्दात
नव्हते वचन किंवा 
अपेक्षा निरोपात 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .




निरोप

निरोप
*****

निरोप या घटनेला कितीतरी पैलू आणि छटा आहेत.
जसा की प्रेयसी व प्रियकराने  घेतलेला निरोप , 
हा निरोप कधीकधी त्या दिवसा पुरताच असतो . पण त्यात दुसऱ्या दिवशी भेटायची ओढ असते, आश्वासन असते. 
तर कधी प्रेमाच्या शेवटच्या टप्प्यात मिलन अशक्य ठरल्याने ,एक शेवटचा निरोप ही घ्यावा लागतो. त्यात असहायता असते.द्विधा मनस्थिती असते, कर्तव्याचे भान असते.

आई  बाप जेव्हा मुलगी सासरी जातांना तिला निरोप देतात त्या निरोपात व्यथा असते . तळहाताच्या फोडा सारखी जपलेली मुलगी दुसऱ्याच्या घरात पाठवतांना होणारी कालवा कालव आणि तिच्या भविष्यातील सुखा बद्दल आशा अन् काहीशी चिंता यांचे ते संमिश्र भावना कल्लोळ असते. 
 
युद्धावर लढायला जाणारा सैनिक ज्या वेळेला आपल्या पत्नीचा, आई-वडिलांचा आणि मुलांचा निरोप घेतो, त्यावेळेला त्या निरोपात एक भय असते की कदाचित आपण यांना पुन्हा पाहू शकणार नाही .त्यामुळे त्या निरोपात एक विलक्षण आर्तता असते. 

नवविवाहित पत्नी माहेरी जाताना  तिला
दिला जातो निरोप त्यात एक वेगळाच रंग असतो.

गावावरून येताना वृद्ध आजी-आजोबांचा निरोप घेतानाही तीच व्याकुळता मनात दाटून येते .

निरोप कधी तात्पुरता असतो तर कधी कायमचा शेवटचा असतो.

प्राणप्रिय जीवलगांच्या महायात्रेत सामील होतांना आणि त्या यात्रेची सांगता करताना घडणारा निरोप काळजात व्रण उमटवणारा असतो .

तर कधी आषाढी संपल्यावर पंढरपूरचा निरोप घेताना वा ज्ञानदेवांच्या समाधी मंदिरातून बाहेर पडताना किंवा गिरनारच्या शेवटच्या पायरीवर माथा टेकवताना अथवा पाच दहा दिवस घरात राहिलेल्या गणपती  बाप्पाला विसर्जनासाठी नेतांना उरात होणारा  तो कालवा त्या निरोपाला काय नाव द्यावे कळत नाही.

काही निरोप शब्दात उतरतात काही डोळ्यात तर काही मनात .तर कधी निरोप घ्यायचा राहूनही जातो अन् ती खंत उरी डाचत राहते.

निसर्गात तर हि निरोप व भेटण्याची शृंखला अविरत त्याच उत्कटतेने घडतांना दिसते संध्याकाळच्या सूर्याचा निरोप , पहाटे पहाटे चंद्राचा निरोप,  वर्षा ऋतू सरता सरता मेघांनी घेतलेला निरोप, 

ज्या निरोपात आपले अस्तित्व थरथरते ,आत काहीतरी हलते तो निरोप खऱ्या अर्थाने निरोप असतो अन्यथा ते गुडबाय ,हात रिवाजी हलणे असते.

विक्रांत तिकोणे 

शुक्रवार, ७ नोव्हेंबर, २०२५

हलाल

हलाल
******
कत्तलीस वासरांच्या प्याल्यातील दूध आहे 
शुभ्र स्निग्ध थंडगार  रक्त वासराचे आहे ॥

अधिकाधिक दूध हा हव्यास उत्पादकांचा 
मरतात बैल रेडे जग कसायाचे आहे ॥

हंबरते वासरू ते जरी का दोन दिवसांचे
सोडले जंगलात त्या भय कायद्याचे आहे ॥

जनतेस हवे किती पेढे बर्फी पनीर ते 
समोर देवतांच्या त्या आक्रोश मातेचे आहे ॥

द्विज योगीराज जैन गीत गाती अहिंसेचे 
पीडेतून उपजे ते साधन तमाचे आहे ॥

 मेजवानी दानवांची तया भय कुणाचे रे
होती हलाल गोवत्स हे राष्ट्र कृष्णाचे आहे ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

बुधवार, ५ नोव्हेंबर, २०२५

चालले सोबत

चालले सोबत
**********

चालले सोबत कोण हात हातात देऊनी 
चालले सोबत कोण काठी हातात होऊनी

सावरले कुणी तव बळ पायात देऊनी 
काय घडते रे कधी हे घडविल्या वाचुनी 

पहिलीच पायरी ती जरी होती शेवटची 
पुरविली त्याने परी हौस या रे मनाची 

सवे हरेक भक्ताच्या ती माय चालत होती 
हात पायाखाली तीच हलके ठेवीत होती 

वल्गना ती चालल्याची जरी करी कधी कुणी 
देत असे शाबासकी  तीच श्रोताही होऊनी 

किती आणि काय वानू सांभाळले ठायी ठायी 
वाहिले सर्वस्व उणे कसा होऊ उतराई 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

डॉ रजनी जगताप सेवापूर्ती निमित्त

डॉ रजनी जगताप सेवापूर्ती निमित्त 
********
तुम्ही जर एकदा रजनीला भेटला 
तर तिला विसरूच शकत नाही 
तिचे वागणे बोलणे असणे वैशिष्ट्यपूर्ण आहे 
कारण ती एक हटके व्यक्तिमत्व आहे 

तिची मते ठाम आहेत त्या मता मागे 
एक वैचारिक आणि अनुभवाचा पाया आहे 
दुसऱ्याचे मत ती स्वीकारतच नाही असे नाही 
पण स्वतःची मते सहसा बदलत नाही 
केवळ जग चालते म्हणून ती चालत नाही 
कदाचित रजनी सर्वांनाच पचनी पडत नाही 
सर्वांनाच रुचत नाही पण 
एकदा का तुम्हाला तिची केमिस्ट्री कळली 
की तिच्या एवढी साधी व्यक्ती कोणीच नाही
रजनीची मते आणि स्वभाव हा मूल्याधारित आहे 
ती न्यायप्रिय आहे स्वातंत्र्यप्रिय आहे 
त्यात मांगल्याच स्पर्शही वात्सल्याचा अंश आहे 
तिच्यातील कठोरता करूणेतून आलेली आहे 
तरीही तिला जगाचे छक्के पंजे फारसे कळत नाहीतअसेच कधी कधी वाटते.
सहकाऱ्यांचे आणि वरिष्ठांचे राजकारण तिला उमजत नाही 

कारण ती एका नदीसारखी आहे 
ती पुढे जात राहते समोर येणारे सारे खड्डे भरत 
खडकांना फोडत वाळूची खेळत 
ती कड्यावरून झेपावते वळणांना मोडते 
तर कधी संथपणे वाहत राहते 
कड्यावरून झेपावतांना मस्ती करताना दिसते
तिच्यातील न लोपलेले बालपण 
ते संथपणे वाहताना दिसते 
तिने जाणलेले जगलेले जीवन 
ते तिचे वळणे घेताना दिसते 
तिने भोगलेले टाळलेले कडवट क्षण 

ती एक नैसर्गिक योद्धा आहे 
धाडसीपणा हा तिचा अंगभूत भाव आहे 
तिने असंख्य घाव झालेले आहेत 
आणि आत्मबलाने त्यांना बरेही केले आहे 
अनेक दृष्ट अदृष्ट शत्रूंना तोंड दिले आहे  
आणि सर्वांना पुरून ती उरली आहे 

ती हळुवार मनाची संवेदनशील व्यक्ती आहे 
दुसऱ्याच्या दुःखाने विरघळणारी 
ते मनापासून दूर करण्याचा प्रयत्न करणारी 
ती कर्तव्यनिष्ठ आहे 
कामात परफेक्ट होण्याचा प्रयत्न ती करते 
ती प्रामाणिकता तिच्यात आहे
म्हणून कर्तव्य टाळाटाळ करण्याची लोक 
तिला आवडत नाहीत 

खरंतर रजनी या शब्दाचा शब्दशः अर्थ 
रात्र असा आहे अन रात्र सदैव गूढ असते 
तसेच रजनी खूपशी गूढ आहे 
रजनीत दिसत असतात 
असंख्य तारे अनेक ग्रह उपग्रह नक्षत्र 
तसेच तिच्या व्यक्तिमत्त्वाचे विविध पैलू आहेत 
काही कळतात काही कळत नाही
तरीही अल्हाद देतात 
आणि रात्री उमलतात अनेक फुले
मोगरा जाई जुई प्राजक्त निशिगंध 
जे शुभ्रता आणि सुगंध यांनी भारलेली असतात
तद्वत रजनीत ही शुभ्र सद्गुनाची सुमने 
भरलेली आहेत

काही लोक रात्रीला घाबरतात 
कारण रात्र त्यांना नीट कळलेली नसते .
जे खरोखर रात्र पाहतात जाणतात 
त्यांनाच रात्र आवडते 
तिथे जमलेल्या सारे त्यामुळेच भाग्यवान आहोत 
आपण रजनीला जाणतो तिला ओळखतो .
तिच्या निगूढतेवर आणि चांदण्यावर प्रेम करतो

 ती जीवन रसाने भरलेले सळसळते जीवन आहे
 तिच्या सेवापूर्ती निमित्त हिला खूप खूप शुभेच्छा
 अशीच आनंदी रहा हसत रहा 
आणि मुख्य म्हणजे गाणे गात रहा .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

मंगळवार, ४ नोव्हेंबर, २०२५

द्वारकेत

द्वारकेत
******
त्याची गाणी दूर दूर 
द्वारकेच्या तीरावर 
तिची गाणी हुरहुर 
हृदयाच्या जळावर 

लिहुनिया किती वेळा 
पुसतेच ओळ ओळ 
पुन्हा पुन्हा अंतरात 
उमटते नवी ओळ

किती ओळी किती शब्द 
भरूनिया दिशा दाही 
किती जन्म किती अंत 
ओठावर येते काही 

यमुनेचे जल जरी 
यमुना उरत नाही 
हरवते विखुरते 
नाद लय चित्र वही 

लाटावर लाट उठे 
त्याला सारे सारे कळे 
ओठ मन मिटलेले 
त्याची खोली कुणा कळे

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  
☘☘☘☘ 🕉️ .

स्वामीभेट

स्वामी भेटी ******** कृपेचे कोवळे चांदणे पडले  स्वामी भेटी आले  अकस्मात  नसे घरदार नसे ध्यानीमनी  भाग्य उठावणी  केली काही  तोच स...