निरोप

निरोप

त्या तुझ्या बोलात मुळी   

नाही तू जाणत होतो 

शब्दावाचून सखी मी

तुलाच ऐकत होतो

बोल तर सदाचेच

उगे बहाणे जगाचे

धडकने हृदयाचे

मी श्वास ऐकत होतो

सरणारा काळ क्रूर

काट्यांचेच क्षण होते

नको तरी टिकटिक

मी उगा ऐकत होतो  

होते तुझेच व्यथित

अंतर क्षुब्ध  पेटले

सुखाची शपथ तुझ्या

मी तुला वाहत होतो

हा नाही तर नसू दे  

जन्म पुढे ठेवलेला

त्या क्षणाची शपथ मी

आताच वाहत होतो

थबकल्या वाटा इथे

मार्ग सारे अडलेले

कवाड हृदयाचे मी

उघडे सांगत होतो  

आणि वाट परतीची

डोळ्यात तुझ्या भरता

कल्लोळ सावरत मी

हात हलवत होतो .

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in