झाड होवून जगणंच

अवघडली नाती

अवघडू देत

दुरावली मैत्री

दुरावू देत

रागावली प्रीती

रागावू देत

जास्त ओढशील

तर तुटतील

सोडून दे

केव्हातरी भेटतील

नाहीच भेटली तर

नच भेटू देत

मनी त्याचा सल

नच राहू देत

फुल गळून पडतं

कुणी खुडून नेतं

झाड का कधी त्याचं

दु;ख करीत बसतं

प्रत्येक नात

असंच असतं

कधी आयुष्यभर टिकतं

कधी क्षणात मिटून जातं

आपण मात्र सतत

फुलत राहायचं असतं

कारण

झाड होवून जगणंच

खरं जगण असतं

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

पोटी तुझ्या जन्मतांना

स्वप्ने सारी दुरावली

तू दुरावू नकोस ना

जगण्याचा आधार हा

तू हिरावू नकोस ना

हास्य तुझे पाहतो मी

फार काही मागतो ना

चांदण्यात नाहतो मी

चांद हाती ओढतो ना

सुख नको काही पण  

दूर लोटू नकोस ना

मिसळतो मातीत मी

पाय देवू नकोस ना

विझावेत श्वास माझे

तू समोर असतांना

नि समोरी दिसावीस

पोटी तुझ्या जन्मतांना

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/