ओढ

ओढावते

********

नको नको म्हणतांना 

मन ओढावते मोही 

कडाडते वीज नभी

जाळ उमटतो देही 

सुखातल्या सुखासाठी 

अनावर वृत्ती होते

माझ्यातले माझेपण 

पानावर लहरते

मिटायचा क्षोभ जरी 

उरात या पेटलेला 

कसा कुठे कुणीकडे 

मेघ असे दाटलेला 

शब्दात त्या हरवावे 

स्वरामध्ये चिंब व्हावे

गंध उरी भरूनिया

रंग रूपी वितळावे

केसातले मेघ निळे

डोळ्यावर ओणवावे

दूर रानी टिपूरसे 

चांदण्याचे गीत गावे 

चित्र म्हणू स्वप्न किंवा 

घनदाट धुके होते 

शहारते भान सारे 

वारे हरवून जाते 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

मौन

मौन

****

आता बोलणे हे 

सारे व्यर्थ आहे

अर्थशून्य सारे 

संवादही आहे ॥

शब्दाचा आशय 

शब्दात अडतो 

मनातला भाव 

मना न कळतो ॥

तिथे कुणी कोणा 

काय ते सांगावे 

बंद दारावरी 

डोकेची फोडावे ॥

निरर्थ सतार 

तुटताच तार 

कोसळते झाड 

फुटताच पार ॥

सांभाळणे सारे 

कुण्या हाती आहे 

त्याहुनी बरे की 

उगा उगा राहे ॥

विक्रांता मौनची 

आता पांघरावे 

शिवशिवे जीभ

ओठ बांधू  घ्यावे ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

शहर

शहर

******

 शहर घडते शहर मोडते 

कळल्यावाचून क्षितिज बुडते 

तोच सूर्योदय तोच तो सूर्यास्त 

सावल्या विक्राळ होती अस्ताव्यस्त 

भरला अंधार तळमजल्यात

आवळतो पाश होतो घनदाट 

वृक्ष कत्तलींचे भेसुर शहर 

मुक  चित्कारांचे होते कुरुक्षेत्र 

जगायला येती कोण ते कुठून 

इथल्या अंधारी जातात संपून 

कोणास खुराडे कुणा काडेपेटी 

अनामिक एक अंतही शेवटी 

शहराची भूक मिटता मिटेना 

रांग येणाऱ्याची थांबता थांबेना

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

मित्र

मित्र

*****

चमकती चार 

नक्षत्र सुंदर 

मैत्रीचा आधार 

सदा खांद्यावर ॥१

लाभणे हे मैत्र 

भाग्य खरोखर 

उधळती जीव 

जिथे जीवावर ॥२

ठरविल्याविन 

मित्र भेटतात 

अन आयुष्याला 

प्रकाश देतात ॥३

आपणा अंतरी

मित्र कळतात  

लिहल्यावाचून

शब्द दिसतात ॥४

मागणे न जिथे 

मैत्री असे तिथे 

किती सहज ते 

देणे परी घडे ॥५

भेटताच मित्र

जपावे सर्वदा  

कधी व्यवहार 

केल्याविन वादा ॥६

विक्रांता दुरस्थ 

मित्र अंतरात 

सदैव तयांचे 

सुयश चिंतित ॥७

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

लळा

लळा

****

असा कसा लळा

तुझा रे विठ्ठला 

लागला जीवाला 

नच कळे ॥१

जरी भक्ती उणा 

जाणे तुझ्या खुणा

रूप डोळीयांना 

भिजवते ॥२

तुझ्या रावुळात 

होतो असा सान

मज आठवण 

नये माझी ॥३

तुझ्या दर्शनात 

कोण कुणा पाही

कोण कुणा घेई

हृदयात ॥४

ज्ञानोबाचे शब्द 

झरती मनात 

विक्रांत सुखात 

डोलतसे ॥५ .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

एक मरण

मरण

*****

दाविलेस दत्ता एक ते मरण 

जेणे झाले मन कासावीस ॥१

खुराड्यात जन्म मृत्यू खुराड्यात

होत्याचा क्षणात नाही होय ॥२

सुखासाठी कण  गोळा जे करून 

ठेविले रचून  एक एक ॥३

जाहले ते व्यर्थ जाई ना सोबत

देहाचे ही काष्ट त्यात एक ॥४

यश कीर्ती धन अन् जीवलग 

सारा लागभाग क्षणी मिटे ॥५

घेतले जे ज्ञान वाचविण्या प्राण 

शून्यचि पै जाण झाले इथे ॥६

करावा जीवने कुणाचा भरोसा 

कसला भरोसा येथे आता ॥७

जाणे असे जरी मृत्यूच्याच दारी 

दत्ता हात धरी  तया वेळी  ॥८

दिवा पेटलेला असावा देव्हारी 

अन् फुलावरी ओला गंध ॥९

तरी ते गमन होय असे सार्थ

जाणतो विक्रांत पाहूनिया .॥१०

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

स्वामी

स्वामी

******

जरी दूरवर 

असे स्वामी फार 

प्रेमाची पाखर 

घालीतसे ॥१

जगण्याचे गाणे 

अजून झणाणे

फुलती तराणे

अंतरात ॥२

गुंतलेले मन 

तयात अजून 

काय ते म्हणून 

खेळू देती॥३

कधीतरी पण 

थबकतो क्षण 

कृपेचा तो कण 

डोळा दिसे ॥४

वेडावते मन 

तया आठवून 

येतसे धावून 

दारा वरी.॥५

तेव्हा ते हसून. 

जवळ घेऊन 

चित्तात भरून 

देती गाणे॥६

विक्रांत समर्था

विनवतो आता 

सोडू नका नाथा

भटकाया ॥७

घेई पदावर 

सुटू दे संसार 

तव प्रेमावर

जगु दे रे ॥८

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘