गर्दी आणि चेव

गर्दी म्हटले 
कि एक गोष्ट 
नक्की आढळते 
ती म्हणजे चेव 
त्यातही ती गर्दी 
समवयस्क समविचारी 
बिनधास्त अन उद्दाम 
असेल तर.. 
उफळणारी मस्ती 
नकोसा करते जीव 
तथाकथित शांतीप्रिय 
निरुपद्रवी नागरिकांचा 
कर्कशता कटुता 
उपद्रव यात पूर्णतः 
ढवळून निघूनही  
हाताची घडी 
तोंडावर बोट 
कारण आम्ही 
उत्सवप्रिय आहोत 
देवाच्या धर्माच्या 
नावावर बोलायची 
काय कुणाची 
आहे हिम्मत 
आणि हा बादरायण
संबध लावूनच 
साजरे होतात 
सारे धुडगूस 
उडवले जातात 
किमती फटके 
उधळले जातात
पोत्यांनी गुलाल 
तुमच्याच त्या 
अनिच्छेने 
दिल्या गेलेल्या 
वर्गणीतून 
विकत घेतलेले 
फुकटचे मनोरंजन 
मादक द्रव्यात 
येते फसफसून 

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

देवा समोर डोके आपटता तो ...

देवाजीच्या समोर तो
तुमचे डोके आपटतो
मान हातात पकडून
दूर ढकलून देतो

तो तर फक्त त्याचे
काम करीत असतो
सांगणारा त्याला 
दुसराच कुणी असतो

नाही तर लाईन
संपेल तरी कशी
दानाची पेटी त्यांची
तुडुंब भरेल कशी

पैशाने येत असते
बेदरकार मुजोरी
संघटनेने येते अन 
बेताल बळजोरी

हे तर जगाला
सारेच माहित आहे
वर्षानो वर्षापासून
असेच चालू आहे

साऱ्याच देवळात हे
असेच घडत आहे
तुमच्या कँमेरात फक्त
आता दिसत आहे

बरे त्यांनी तुम्हाला का
निमंत्रण दिले होते
तुमच्याच मनी आशेने
इमले बांधले होते

लग्न व्हावे पद मिळावे
घर हवे पोर हवे
व्यापारात वृद्धी हवी
दुष्मनाचे नाव मिटावे

रोगातून बरे व्हावे 
आणि काय काय हवे
इच्छा संपत नाही
तोवर मागत राहावे 

म्हणून सांगतो तोवर तरी 
दु:ख मानू नका
त्यांच्या त्या वागण्याची
खंत ठेवू नका

त्याला मान पकडू द्या
देवा पुढे आपटू द्या
रडू नका पडू नका
नवस फेडण्या जरूर या 

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

फासावर काय होते

फासावर काय होते
मला पाहायचे होते
लटकणाऱ्या देहाचे
मला आकर्षण होते

म्हणून एक दिवशी
मीहि ते नाटक केले
बांधूनी गळ्यात दोर 
स्टूल ढकलून दिले

छातीमध्ये दुभंगून 
प्राण कासावीस झाला
वेदनेत ताठलेला   
देह मग शांत झाला 

म्हणजे काय घडले
तरी नव्हते कळले
जाणीव आली तेधवा
समोर काही दिसले


कवळून आई मला
करीत आकांत होती
सुन्नपणे बाबा अन 
बसले खुर्ची वरती

आलेले पोलीस अन 
शेजारी जमलेले ते
संशयी अविश्वासाने
त्यांनाच पाहत होते

आता मजला आईला
स्पर्श येईना करता
आणि बाबांना ती सारी
हकीकत हि सांगता

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मृत्यू !

मृत्यू !
तसा म्हटला तर
पूर्णविराम असतो
साऱ्या कर्तृत्वाचा 
ऐश्वर्याचा माझेपणाचा
दारिद्रयाचा शोकाचा
आणि यातनेचा
खरतर तो कुणालाच
नको असतो
राजाला दारिद्र्याला
आजाऱ्याला भिकाऱ्याला
त्याला तिला तुला मला
जरी माहित असते
त्याची अटळता
कदाचित म्हणूनच
त्याची आठवण टाळत
असतो आपण जगत
आयुष्य भोगत
सतत अधाश्यागत
आणि होताच दर्शन
चुकून जरी त्याचे
नात्यामध्ये मित्रांमध्ये
शेजारी वा रस्त्यामध्ये
झटपट सारे
सोपस्कर उरकत
शक्य असेल तर
दुर्लक्ष करत
जाऊन बसतो
त्याच विस्मृतीच्या
आश्वस्त कोषात
पण...
आपल्या जाणीवेची
एक किनार
कितीही दडपली तरीही
असते सदैव फडफडत
क्षणा क्षणाचा
हिशोब सांगत
आणि आपण असतो
निरुद्देश धावत 
मृत्यू आपल्याला
गाठे पर्यंत .

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

तुला माझा मानतो मी

तुला माझा मानतो मी

तुला जाणू  पाहतो मी

अंधारात मीच माझ्या

मला शोधू पाहतो मी

फार काही दूर नाही

वाट जरी चांदण्याची

खिळलेत पाय माझे

भास खरा मानतो मी

केव्हातरी श्वासात या

चंदनाचा गंध होता

तोच श्वास आज पुन्हा

देवळात शोधतो मी

माथ्यावरी अबीर नि

गळा माळ तुळशीची

तोच तो असे मी वा

सोंगात या नटतो मी

लाख लाख यत्न माझे

जप तप ध्यान काही

व्यर्थ खेळ वाटे जरी

करू तेच जाणतो मी

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

नर्मदा मैया ...

नर्मदा मैया ...
पाण्याचे खळखळणारे
कुठलेही रूप, माझ्या मनात
तुझी आठवण जागवतात
मी डोळे मिटून घेतो
अन अनुभवू लागतो
तुझ्या शीतल जललहरी
जणू मला गोंजारणारे
प्रेमाने सांभाळणारे
तुझे प्रेमळ हात
तुझ्या दिव्य अथांग कुशीत
मी छोटसं बाळ होतो
अन हुंदडू लागतो
वय देश काळाची
सारी बंधन लया जातात

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

रेवा माई साद देई

काही नाही काही नाही
इथे माझे कुणी नाही
कासावीस जीव झाला
सारे सारे सोडू पाही

रोज रोज तेच ओझे
भार कमी होत नाही
किती मारू येरझऱ्या
त्याला काही अंत नाही

खुणावते आकाश ते
रेवा माई साद देई
उताविळ पावूलांना
धीर धरवत नाही

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/