समाधिस्थ

मठ बांधला

साधू  गेला

उरे सोहळा

समाधीतला

किती पेरले

कुठे पेरले

कुणा न कळे

हात झाकला

देही भरला

प्रकाश थोरला

शुन्यी मिटला

विश्व जाहला

दिवा पेटतो

तेव्हा कळतो

तोवर राहातो

तम साठला

मागे उरला

गंध कुणाला

कधी येतोच

मग कामाला

स्पंदन सुप्त

अणू रेणूंचे

काम विजेचे

होय कोणाला   

हो निराकार

सरता आकार 

करुणा प्रगटे

मग अपार

विक्रांतास या

संत कृपेने

प्रेम कऴले

सुप्त ठेवले 

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in