कवितेसाठी कविता: नावीन्य

सोमवार, २७ मार्च, २०२३

********

नको वाटते काहीच पुन्हा नव्याने करणे

वाळूचे बांधून किल्ले पुन्हा एकदा मोडणे ॥

तोच तोच खेळ असा पुन्हा पुन्हा खेळणे

या मनाच्या हुकूमात तीच परेड चालणे

करण्यात या नवीन, असते जुने मोडणे

आणि तुटले फुटले बळे विसरून जाणे

आशेचे हाड माणसा सदोदित पळवते

मरतानाही स्वर्गामध्ये जागा स्वतःस करते

नवे असे खरे इथे तर काहीच नसते

जुन्यालाच पांघरून नवेपण मिरवते

आहे त्यात तसेच रे स्थिरपणाने राहणे

येते जाते हरक्षणी जे ते जगणे पाहणे

यातून जे उलगडते तेच नवीन असते

बाकी जळमट सारी विचारांचीच असते

नावीण्याचा भ्रम असा मनी जयास कळतो

नावीण्याचा जन्म मग सहज तयात होतो

🌾🌾🌾