आला उंदीर गेला
उंदीर
मांजर मुखी मेला
उंदीर
उंदराला त्या ठावूक
होते
दारी असते उभी
मांजर
कधीतरी ते खाणार
तया
तरीही त्याचा
चाले वावर
पोटामधली भूक
मारते
मारवते ही जन्म
लाचार
मी ही शोधतो माझे
मांजर
कळल्याविना भिते नजर
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in/
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा