नील कल्लोळी .

काल घरी संध्याकाळी

आला तो वनमाळी ग

लगट त्याने करता  

भुलले भोळी बाई ग

करू नये ते केले मी

निळ्या मिठीत गेले ग

कसे सांगू सखे आता

मी न ती उरले ग

माहित होते तरीही

जाळ्यात मी पडले ग

निळ्या निळ्या आकाशात

निळे पाखरू झाले ग

निळेपणी झपाटले

विश्वच निळे झाले ग

झोप निळी जाग निळी

स्वप्न हि निळे निळे ग

तू हि निळी दिसे मज  

मीही केवळ निळी ग

निळे झाले बोल गेले

भान नील कल्लोळी ग

विक्रांत प्रभाकर              

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

थँक्यू मुल्ला नसरुद्दिन

भेटता तू आनंदाने

जीवन गेले भरून

हसतांना तुजसवे

पीसच गेलो होवून

तुझ्यासम विलक्षण

मी न पहिला अजून

तुला माहित अवघे                                      

काही माहित नसून

अजब तुझ्या तर्काने

मनी विस्फोट होवून

उकळ्यांनी गदगद

जीवही गेला थकून

हसत होतो तुजला

गप्पा तुझ्या ऐकून

पाहत होतो स्वत:ला

तुला आरसा करून

नात्याविन एक नात

गेले तुजशी जडून

परम मित्र झालास तू

थँक्यू मुल्ला नसरुद्दिन

विक्रांत प्रभाकर              

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

हसता मी

हसता मी तू हसावे 
अशी अपेक्षा नव्हती
काय करू समोर तू
अन हाती फुले होती

मध्यरात्री प्रकाशाची
पालखी निघाली होती
वाहण्याची खांद्यावरी
भोयास सक्ती नव्हती

हा भाव जीवास होता
संपेल प्रतीक्षा खोटी
कळले तया कधी ना
ती कधी येणार नव्हती

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

माझ्या स्वर्गवासी सासऱ्याना ...

पपा ,
तुमचं हसणं बोलणं चालणं
सारं एकमेव होतं
प्रत्येकाचं त्यावर
वेगवेगळ मत होतं
पण खरच सांगतो
तुमचं जगणं मस्त
जीवन रसिकासारख होतं
एक विलक्षण
फकिरी कलंदरपणा
तुमच्यामध्ये भिनला होता
जणू तुमच्या सोडलेल्या
सिगारेटचा बेपर्वा बिनधास्तपणा
तुमच्यात घट्ट राहिला होता
तुम्ही मला कळला होता
असे मी म्हणत नाही
पण तुमच्यावर प्रेम
न करायचं एकही कारण 
मला सापडत नाही
खरतर ,
तुमची दुनिया वेगळी होती
त्या दुनियेत तुम्ही होता
शहेनशहा
त्या जगात इतरांची दखल
तुम्हाला आवडत नव्हती
दखल देणारी माणसं
आणि परिस्थिती जणू
तुम्ही जाणीव पूर्वक
दूर ठेवली होती
या जगात वावरतांना हि
जाणवायचा कधी लधी
तुमचा बेहिशोबी दिलदारपणा
अगदी सम्राटा सारखा
त्याला नसायच अपील
कधीही कुणाचही
अन झालेली अपील
फेटाळली जाणार
हा अलिखित कायदा .
काहीही असो 
हे कलंदर फकीरा
हे दिलदार सम्राटा
प्रिय पपा तुमच्या
मस्त जगण्याला
माझा हा मुजरा

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गोविंदा २

हा बाजार थांबायला हवा
देवाचा धर्माचा
स्वार्थात बरबटल्या
नकदी सणाचा

जत्रा भरू द्या
व्यापार होवू द्या
गावोगावी आनंदाचे
उधान येवूद्या 
पण
लुटलेल्या धनासाठी
झुंजीतल्या बैलागत
लावू नका लढायला
त्या तरुण पोरांना
 
दोन वडा पाव खावून
अर्धी थोडी बिअर पिवून
नुकती मिसरूड फुटलेली
सेना निघते चेव येवून
आणि त्यांचे आई बाप
असतात घरात आपल्या
जीव टांगणीला लावून
संध्याकाळ होई पर्यंत..

ट्रकच्या कडेवर अथवा टपावर
आडवे तिडवे तिघे बाईकवर
पोरं बसतात बिनधास्त
छाती काढून मरणाजवळ

एक पोर मरते
एक जग बुडते
तीन लाख त्यावर
कुणी ओवाळून टाकते 

एक सीमा रेषा हवी
या साऱ्याला
एक बंधन हवे
मग्रुरांच्या साम्राजाला
एक शासन हवे

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

उनाड जगणे

माझे उनाड जगणे

नाही कळत कुणाला

पारा पडला मातीत

येतो कधी का हाताला |

हाय लागता कुणाची

तडा बिलोरी काचेला

कसे पाहावे स्वप्नांना  

मीच दिसेना मजला |

भास होतात उगाच

स्वर्ग चौकोनी सजला

हात लावता तयास  

दिसे अंधार उशाला |

असे आखीव रेखीव

पथ फुलांनी सजला

जाय वनांतरी दूर

कुणी परत न आला |

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/