सुटावा जगाचा
मायेचा आधार
मिटावा अंधार
अज्ञानाचा
मग मी चालावी
वाट रुळलेली
पदी मळलेली
भक्तांचिया
पुरे दोन घास
वस्त्र या देहास
उन पावसास
छत काही
याहून काहीच
नाही रे मागणे
होणे दीनवाणे
अर्थासाठी
विक्रांत मनात
राहावा सतत
कृपाळुवा दत्त
विराजित
**
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा