विरहण

उकळले रक्त 

थरारले प्राण 

मरणाचे भान 

दूर गेले ॥

क्षणात कोंदले 

स्पर्शात थिजले 
जाणीवेचे ओले 

देह गाणं ॥

पुन्हा वादळाचे 

स्वप्न पहाटेचे 

उजव्या कुशीचे 

चाळविले ॥

पोथीतल्या वाटा 

आटल्या डोळ्यात 

कळ काळजात 

उमटली ॥

वाट विरहण

थांबे ओठंगून 
चाकोरी वाहून 

नेई तिला ॥

उधळतो फुले 

वृक्ष बहरून

वळण जपून

हृदयात ॥

द्यावे ओवाळून 

वाटते जीवन 

ठेविती बांधून 

मुळे खोल ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त ध्यास

दत्त ध्यास
*********

देउनी सुखांना
जणू गांजविसी
नकोस मजसी
खेळणीही ॥

दावूनी दुःखांना
कधी भिवविसी
चित्तास भ्रमसी
उगा देवा ॥

आता मी उदास
टाकूनी साऱ्याच
धरे तुझी आस
रात्रंदिनी ॥

देणे तर द्यावे
तुझे प्रेम सुख
काही न अाणिक
मागतो मी ॥

विक्रांत जनास
सांगतो मनास
दत्ता विना ध्यास
धरू नको ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

सगुण निर्गुण

सगुण निर्गुण

जेव्हा तू जात होतीस

आकाश रिते करून

बंद करुनी पाने मने

गेली अंधारात विरून

तसा तर लखलखणारा

उजेड आतमध्ये होता

उर्जेचा गहन प्रवाह तो  

कणोकणी वाहत होता

पण डोळ्यांचा हट्ट वेडा

जीवनास जड होत होता

तिमिर कल्लोळात भान

अन अंधार उशाला होता

येणे तुझ्या हाती नव्हते

अन जाणे ते ही कधी  

अर्था वाचून अर्थ घटला

आला पसाय घेवून हाती

त्या भरजरी क्षणांना मी

ठेविले मग मनात गोंदून

मिट्ट काळोखात ध्यान

गेले लख्ख प्रकाशी बुडून

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

सृजन

सृजन

******

हा सृजनाचा

शाप तनाला

शाप मनाला

का जीवाच्या ॥

अमरत्वाचे

खूळ लागले

विश्व जाहले

रतीरत ॥

मेलो तरी मी

उरणाऱच ना

राहणाऱच ना

वंश माझा ॥

दिसल्या वाचून

आत लागली

कुणा न कळली

कळ अशी ॥

आणि तमाशा

बघत हसतो

जग जो रचतो

रचनाकार ॥

जगता वाचुनी

तोही कुठला

म्हणूनही मांडला

का हा खेळ ?॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त शोध

दत्त शोध 

*******

माझ्या जीवाला 

वेड लावून 

गेला ठकवून

दत्तराज ॥

शोधून तयाला 

बहुत थकलो

उदास जाहलो 

अंतरी मी  ॥

वाटते शोधाचा 

अंत या होऊनी 

जावे उजळुनी 

जीवन हे ॥

याहून असता 

अाणिक मागणे

जळोन जगणे 

जावो माझे ॥

दत्त माऊली

कृपा करूनी

घेई उचलूनी

विक्रांता या ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

ज्ञानदेव माउली

॥ ज्ञानदेव माउली ॥

इंद्रायणीच्या काठावरली

भिजलेल्या वाळू मधली

सोनपावले ती इवलाली

माझिया  हृदयी उमटली

आजन्म मी तसाच तिथला

होऊन राहतो तोच किनारा

गोठूनिया त्या काळामधला

खळगा होत अमृत भरला

शब्द कदाचित ना पोथीतले

कानी येती ते बोली मधले

झेलून घेतो निनाद उठले

करीत साजरे लक्ष सोहळे

येऊनी दूरवरी जरी मी पडलो  

कितीक जन्म अन तुज दुरावलो   

शब्दअमृत तव सदा पातलो  

कुशीत तयाच्या तुला भेटलो  

  

 

©डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

मृगजळाचे आवतन

मृगजळाचे आवतन

*****************

मृगजळाचे आवतन खुळे आज मी स्वीकार केले

डोळ्यात भरून जुनाट स्वप्न श्वास उरात उधाणले

भले असोत खरे खोटे वा हे स्वप्नभुली हिंदोळे

क्षण मिठीत कुणाच्या परी जगणे हे खरे झाले

मरण  तसे तर आहेच कुठे उभे असे ठाकलेले

आज नाही तर उद्या संपतील श्वास हे साचलेले

मरावे फुटून उरी का न असता स्वप्न सजलेले

कणोकणी अस्तित्वात असता रंग रे उधळलेले

मनातच ना जग असते मन मिटता जग मिटते

असणे नसणे जाणे येणे सुखोर्मीही त्यात असते

 डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in