सगुण निर्गुण

सगुण निर्गुण

जेव्हा तू जात होतीस

आकाश रिते करून

बंद करुनी पाने मने

गेली अंधारात विरून

तसा तर लखलखणारा

उजेड आतमध्ये होता

उर्जेचा गहन प्रवाह तो  

कणोकणी वाहत होता

पण डोळ्यांचा हट्ट वेडा

जीवनास जड होत होता

तिमिर कल्लोळात भान

अन अंधार उशाला होता

येणे तुझ्या हाती नव्हते

अन जाणे ते ही कधी  

अर्था वाचून अर्थ घटला

आला पसाय घेवून हाती

त्या भरजरी क्षणांना मी

ठेविले मग मनात गोंदून

मिट्ट काळोखात ध्यान

गेले लख्ख प्रकाशी बुडून

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in