विमालाजी गेल्यावर

खरच सांगतो,
विमालाजी गेल्यावर
मी इतका रडलो की
आई गेली तेव्हाच
तसा रडलो होतो .
विमलाजीवर आपण
किती प्रेम करतो
हे हि तेव्हाच कळले
खरतर ,

विमलाजींचा संबंध
म्हणजे ,
त्यांच्या पुस्तकांचा
अन तीन पत्रांचा

पण...
माझ्या आयुष्यावर
सर्वाधिक प्रभाव पाडणार
व्यक्तिमत्व केवळ त्यांचेच.

असे म्हणतात
आईवडिलांकडून आपल्याला
काही गोष्टी मिळतात
आनुवांशिक ,

तसे माझे हे मन
मला विमालाजींकडून
मिळाले आहे.
जरी अजून ते
मौनात नाही गेले,
ध्यानात नाही रंगले,
पण माझे त्यांचे नाते
मी पक्के जाणले आहे.

 विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

ध्यान (ओशोची पत्र कविता अनुवाद )

ध्यानातून काहीही मिळवायची

“आकांक्षा ”

सर्व प्रथम मनातून काढून टाका  .

अगदी सहज पणे ध्यान करा .

जे घडायचे ते घडू द्या  .

एक दिवस अगदी सहज

सारे काही घडू लागेल.

प्रयत्नांनी ध्यान कधीच होत नाही .

खरतर ,

प्रयत्न हाच अडथळा असतो

प्रयत्नात आणि अभ्यासात

एक प्रकारचा तणाव असतो

एक प्रकारची अपेक्षा असते

अगदी शांतीची अपेक्षा सुद्धा

अशांती निर्माण करते

हा तणाव जायला हवा.

ज्या क्षणी हे पटते

दैवी शक्तीचे अवतरण होते.

“मी हे करतो”

हे वाटणेच थांबवा.

त्या ऐवजी अनुभूत करा.

मी मला, स्वत:ला

त्याच्या हवाली करत आहे.

हेच समर्पण आहे.

स्वत:चे संपूर्ण समर्पण करा.

जेव्हा हे कराल तेव्हाच

अगाध रिक्त्ततेच प्रवेश होईल.

शरीर आणि श्वास शांत होईल.

तुम्ही म्हणाल ,

“हे तर मनाने सुद्धा घडते!”

पण जेव्हा मन जाते,

तेव्हा जे घडते,

ते अवर्णनीय असते.  

अनुवाद--विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गणिका

जीवन म्हणजे काय हे

कळायच्या आत

त्या येवून पडतात

देह्भोगाच्या नरकात

पर्जन्य काळचे सुंदर

खळखळते निर्झर

येवून पडावेत

गलिच्छ गटारात

तश्या त्या बालिका

होतात गणिका

बालपण न पुसता

काचा कवड्या

खेळता खेळता

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

भिजलेल्या फांदीवर

भिजलेल्या फांदीवर

पक्षी एकटा भिजत

भिजलेल्या सुरामध्ये

होता उगाच झुरत

तेच एक गाणे त्याचे

किती किती ऐकायचे

मान्य प्रेम भंगलय

किती किती रडायचे  

माझे हे बोल त्याला

मुळीच पटले नाही

दु:ख जडले प्रेम ते   

कधी कमी झाले नाही

खिडकी बंद केली मी

गडद पडदे खाली

तरीही त्याची विराणी

घुसतच आत आली

ओल्या गर्द अंधारी त्या

पिंजून पिंजून गेलो

विरघळुनी सुरात    

मग पक्षी तोच झालो  

 विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

Suicide note (आत्महत्या पत्र)

वयाच्या अठराव्या वर्षी

तिला मरावास वाटलं

गळफास लावून  

त्याचं कारणही

तसच काही असावं

अस मला वाटत होत.

पण ती चुरगळलेली चिट्ठी

कुठल्यातरी अमानिक आवेगाने

अन मृत्यूच्या ओढीने लिहलेली .

जेव्हा समोर उलगडली,

तेव्हा समोर होते

ते बालिश तर्कहीन

अव्यवहारी विचार .

हट्टाला पेटलेले

आंधळे झालेले

एखाद्या प्रेषिता सारखे

ठाम गंभीरपणे लिहलेले.

साऱ्या जगाला नाकारून

विजयाची द्वाही पिटणारे.

छे ! छे !!

मरण्यासारख त्यात

नक्कीच काही नव्हत

तरीही मरणाची वकीली करणारे

हे विचार ?

खरच तिचेच असतील का ?

का मरतांनाही

तिने फसविले असेल

स्वत:ला आणि जगालाही

ती कल्पनिक परिस्थिती,

ती हताशा,ती चीड

जगाबद्दलची उदासीनता

आणि त्यासाठी असणार कारण,

न पटणार .

ते एक न सुटणार कोड होत

कारण काहीही असेल

ती चिट्ठी हि कदाचित

तिला लिहता आली नसेल

पण ज्या तुच्छतेने

ती गेली जीवन फेकून

या जगाच्या तोंडावर

त्याची एक जखम

माझ्या आत  

खोलवर जावून

मला सतत रुतत आहे.

अस्वस्थ  करून

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कुणीतरी नाव तुझं

तू आलीस अचानक 
काम घेवून कुठलं
न मागता माझ्यासाठी 
झाड मोहरून गेलं

मरतांना दो दिसांचं 
स्वप्न सजून आलं
नकळत माझ्या मला 
जगण कळून गेलं

तुझ्यासाठी न लिहण 
जरी होत ठरविलं
सवे तुझ्या आलं गाण 
मन भुलवून गेलं

कसं सांगू सखी तुला
मज कुणी ठकविलं
कुणीतरी नाव तुझं 
चुकून घेवून गेलं

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

वांड गुराची गोष्ट

वांड गुराची शेपूट पिरगाळून

त्याला आणावे गोठ्यात बांधून

तसे माझे लग्न ठरवून

उभे केले मला मांडवात आणून

अन बांधावे गळ्यात एक खोड

तसे बांधले संसार जोखड

दिले मग पुन्हा सोडून

हिंडतोय मी तेव्हापासून

सांगत जगाला ओरडून

अलंकार हा फारच छान

या घ्या सारे अडकवून

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/