****
माझिया दातारा
काय मी मागावे
काय ते बोलावे
धजुनिया
येता तो समोर
वाचा होते बंद
मन होते धुंद
मोहुनिया
मनी ठरविले
मनी मावळते
मन न राहते
काही केल्या
हरवे तयात
वृत्तीची लहर
विरते अंतर
भारावले
उरते एकली
विश्व हरपली
आनंद बाहुली
होऊनिया
विक्रांत दत्ताची
होऊन सावली
जगी मिरवली
कौतुकाने
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा