शुक्रवार, २५ डिसेंबर, २०२०

आकाशीचा बाप .

आकाशीचा बाप माझा 
प्रभू गुरुदत्त आहे 
नका देऊ बायबल 
माझ्यात मी मस्त आहे ॥

तुम्ही काय हरविले 
तुम्हाला ती जाण नाही 
बदलून देव घेणे 
हे शहाणपण नाही 

बायबली काय आहे 
अरे मी ते वाचले रे 
भक्तीच ती श्रेष्ठ आहे 
अंती हेच मांडलेले 

अद्वैताचे भान  परी 
त्याच मुळीसुद्धा नाही 
येशु मेरी विना त्यांचे 
पान ते हलत नाही 

स्वीकारले तुम्ही तया 
काही कसे करूनही 
तयामध्ये फारसा मी 
आता पडणार नाही 

ख्रिस्त कुठे प्रचाराचे 
वाचला न बोलतांना 
जाळे लावा भक्तासाठी 
असे किंवा सांगतांना ॥

आम्हासवे खेळ असा
येऊनिया खेळू नका  
फसवून धनाने त्या
धर्मभ्रष्ट करू नका ॥


गुरुवार, २४ डिसेंबर, २०२०

ज्ञानदेवी माय

 

ज्ञानदेवी माय

***********

तुज पांडुरंगा मा

गावे ते काय 

ज्ञानदेवी माय 

दिलीस तू  ॥


यया सुखा पुढे 

अवघे थोकडे 

याहून चोखडे 

जगी नाही ॥


माय सांभाळते  

माय दटावते 

माय जोजावते 

जीवनात ॥


जरी मी उनाड 

अभ्यासा वाचून  

खेळून मळून 

घरा येई ॥


 न्हावून माखून 

भक्तीच्या शब्दांत 

ज्ञानाचे अमृत 

पाजवते  ॥


विक्रांत नाठाळ 

खेळतो शब्दांत 

अर्थ तो पोटात 

उतरे ना ॥


परी भरविता 

थकत  ती नाही  

पुन्हा देतं राही 

मुखी घास  ॥


**********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

मंगळवार, २२ डिसेंबर, २०२०

दत्त बाजार

दत्त बाजार
********

दत्त्ता तुझ्या बाजारात 
किती हा झगझगाट  
कणकण उजळला 
सारे दंग प्रकाशात  ॥

प्रत्येकाला हवे आहे 
मिरवणे सजवणे  
भरले वा रिते खिसे 
वांच्छा मनी सारे घेणे  ॥ 

इथे मी तो कशाला रे 
आलो काय बघायला 
जे न हवे कधी मला l
कारे दावी डोळीयाला ॥

तुझे नाम तुझे ध्यान
हरवावे देहभान
याहूनी ते अधिक न 
मागितले दयाघन ॥

उठो हा बाजार आता 
देहातला मनातला  
विक्रांता या सुख देई 
चित्ती रहा वसलेला ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

कळणे

कळणे
******

आता फक्त 
काही वर्ष 
कदाचित महिणे 
सांगता येत नाही पण 
फक्त दिवसही 
असतील उरले जगायला !

दूरवर असलेल्या गाव 
जसा जसा जवळ
येऊ लागतो 
आणि गाडीतील सामानाची 
आवराआवर सुरू होते 
तसं काहीसं झालं आहे  .

खरंतर पन्नाशीनंतर 
प्रत्येक वर्ष 
प्रत्येक दिवस 
हा बोनस असतो 
नाही का  ?

आता तर आपण 
मोकळं व्हायचं असतं 
सार्‍या  पाशातून 
मोहातून आसक्तीतून  
पण  हा गुंता 
काही केल्या सुटतच नाही  

बऱ्याचवेळा मी 
मलाच विचारतो 
अरे जे पाहिजे होते 
ते सारे मिळालं ना 
अजून काय पाहिजे  

तर मग ही अतृप्ती का ?
ही बोच का ?
ही अस्वस्थता का  ?

मग मीच मला सांगतो 
अरे जगलो ते खरं आहे 
पण का जगलो ?
हे कळले नाही  !

माझा प्रश्न 
जगण्याचा नाही 
माझी चिंता 
मरण्याची नाही 
माझा फक्त एकच  
प्रश्न आहे 
एकच इच्छा आहे 
एकच आकांक्षा आहे 
आणि ती म्हणजे 
हे कळण्याची !

बस 
हे कळणे माझ्यासाठी 
प्राधान्याची गोष्ट 
होऊन बसली आहे 
कदाचित या कळल्यामुळे 
माझ्या बाह्य जीवनात 
फारसा फरक पडणार नाही 
पण हे कळणेच  
माझ्या जीवनाचे ईप्सित आहे 
हे मात्र नक्कीच !

आणि हे कळणे 
जोपर्यंत जीवनात अवतरत नाही 
तोपर्यंत जीवन हे अपूर्णच राहिल.


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

सोमवार, २१ डिसेंबर, २०२०

मरण

झाकलिया घटीचा दिवा । नेणिजे काय झाला केधवा । यारीती जो पांडवा । देह ठेवी ...ज्ञानेश्वरी

मरण
*****
असे हवे रे
सुंदर मरण  
ज्यात ओघळून 
जाईल जीवन

असे असावे 
सहज मरण  
अट्टाहासावीन 
जगणे अजून

हळूच जावे 
कोणी फुंकून
ज्योत इवली 
सायासाविन 

होती ज्योत हे
कळल्या वाचून
घन तिमिरात  
जावी बुडून

काही तडफड 
झाल्या वाचून
वलय जावे
विलय होवून 

जसा उमटून
जातो हरवून
शब्द नभात
उरल्यावाचून

उरते स्मृति का
कुण्या फुलाची
खुण राहती
वा मृग सरीची 

हे आनंदाने
गाणे सजले
आनंदात च
व्हावे सरले 

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********


 

शुक्रवार, १८ डिसेंबर, २०२०

ज्ञानदेव माय


 ज्ञानदेव माय
**********
नाही डोक्यावर 
पडला तो हात 
ज्याने हा विक्रांत 
नाही होय  ॥१॥
बहुत ऐकली 
कोणाची ती कीर्ती 
स्वाधीन ती शक्ती 
जया असे ॥२॥
परी दगडास 
मिळाली ना स्फूर्ती 
मिटली ना वृत्ती 
देहातील ॥३॥
म्हणतात कोणी 
बीज रे पेरले 
होय उगवले 
एके दिनी ॥४॥
घडो ते घडणे
कुणाला कळणे 
जीव तहानेने 
व्याकूळला ॥५॥
बसली पंगत 
उपाशी विक्रांत 
तोंडावर हात 
ठेवलेला ॥६॥
ज्ञानदेव माय 
झडकरी येत 
घास या मुखात 
घालना ग॥७॥
हट्टी या बालका 
नको रागावूस 
सोडून देवूस 
गर्दीमध्ये ॥८॥
शोध ग मजला 
धरी ग हाताला 
घेऊन घराला 
जाय पुन्हा ॥९॥
********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

गुरुवार, १७ डिसेंबर, २०२०

कोरना काळातील कविता



कोरना काळातील कविता 
(कोरोनाकाळात बरेच निर्बंध होते लिहायला म्हणून ही कविता प्रकाशित करायचे राहिली होती  )
****
मरतात जन 
धडाड येऊन 
श्वास अडकून 
कळल्यावाचून ॥

येतसे मरण 
होय आक्रंदन 
पीईपी कुणास
प्लास्टिक कफन ॥

येतात सयंत्रे 
मागणी वाचून 
जागा न ठेवाया 
राहती पडून ॥

नवीन सामग्री 
नवीन कॉन्ट्रॅक्ट  
संधीसाधू च्या 
अवघे खिशात ॥

जयाची पॉलिसी 
तया मिळे जागा
इतरांचे माथी
नशिबाने भोगा 

भरे प्रायव्हेट 
हॉस्पिटल ऐसे
चार गोळ्या खात
रिते झाले खिसे 

भितीचे सावट 
कुणा भांडवल 
भुके मरू गेले
कुणी ते कंगाल

रडतात मुले 
बायका रडती 
धास्तीत पळती  
शेजारी दडती 

कोण लावतोय 
बाजी ती जीवाची 
झोकून स्वतः घे 
काळजी जगाची 

आणि कुणी घेतो 
श्रेय ते फुकट 
वशिला लावून 
ट्रॉफीच्या सकट 

मरण तांडव
जगाने पाहिले
कुणाच्या स्वार्थाने 
हाताने ओढले

लागण होऊन 
जगले वाचले 
पुढे तयासाठी
काय ते ठेवले 

सांगेन काळ ते 
तोवर प्रार्थना 
जगता सांभाळा 
दत्त दयाघना


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

परिक्रमा

परिक्रमा ******* गावा गावात फिरत आहे  अन्नक्षेत्री जेवत आहे अन् अर्थ या जीवनाचा  माईकडे मागत आहे  प्रचंड पाणी प्रवाहाचे  नितळ नि...