दत्त पिसे

मज लागले रे गुरुदत्त पिसे  

अवधूत पिसे

दिगंबर ||१  

मन विटले रे संसारा थकले   

त्यांनीच दाविले

मृगजळ || २

लावूनिया डोळे तयाचिया वाटे  

मोजितो मी बोटे

काळ गणी ||३

करितो नाटक जगी जगण्याचे  

ध्यानी मनी त्याचे

रूप सजे || ४

कधी गल्लीतले श्वान भुंकतात  

पाय धावतात

दाराकडे || ५

वाजे खटखट वारियाने दार  

हृदय अपार

उचंबळे ||६

चंदनाचा गंध हीना दरवळ  

ऐसे काही खेळ

मना चाले ||७   

कधी एकटाच असता घरात  

विभूती धुपात

नादावतो ||८

घेवूनी चिमटा नेसुनी लंगोटी 

करुणा त्रिपदी

आळवतो ||  ९

असे कसेबसे निर्लज्य नाचरे 

कोंडीतो मी सारे

देहभान ||१०

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

पैसे खाणारे

लोक का पैसे खातात

पाणी गटारी पितात  

मारूनी साऱ्या जाणीवा  

का घाणीत शिरतात

मानती देह सुखास

मोजती सुख पैशात   

खेळ चार दशकाचा

पाप विकत घेतात

घेणे सारे देणे आहे

ऐश्या बोला हसतात  

अन विषारी फुलांनी

घर सारे भरतात     

फडफडाट नोटांचा

धुंदी आणतो मनात    

पाप भरते प्रारब्धी  

त्या नाही ते म्हणतात

साप डसता का कुणी

लगेच असे मरतात

घटिका काही जातात

मग प्राण ये कंठात

धन सारे कुबेराचे

चूक नसे हिशोबात

पै पै फेडणे पुढती

का नच ध्यानी घेतात 

 विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कळल्या वाचून कसले जगणे

रे काही कारण

हवे जगायला  
जन्म कळायला

खराखुरा

अथवा पाषाण

होवून राहणे
आणिक संपणे

व्यर्थ इथे

कळल्या वाचून

कसले  जगणे
दिवस रेटणे

पुढे पुढे

पशुही जगतो

खावून पिवून
गल्लीत हिंडून

आपापुल्या

आपुल्या शोधत

आपण हिंडणे
रडणे पडणे

जरी कदा

तेच खरे पण

असते जगणे

इतरा लोढणे

जन्म फुका  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

टाटा मेमोरिअल हॉस्पिटल ...

वेदनांच्या महालात

आर्त बोल डोळीयात

किती किती आणखीन

काय नसे यास अंत

जगण्याचा शाप होता

मरणाच्या सावलीत

क्षण क्षण भार होता

व्यतिलेला नरकात

का मलाच पुसावी ही

व्यर्थ होती यातायात

कीड लागे कुण्या फळा

वृक्ष वेली नसे ज्ञात

काही नवी काही जुनी

दवा दारू पदरात

मंत्र तंत्र देव संत

बांधलेली ताइतात

जगण्याचा लोभ क्षोभ

दाटलेला काळजात

आणि व्यथा नकोशी ती

देहा संगे घेवू जात

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/