बरच बोलून झाल्यावर ..

बरच बोलून झाल्यावर

ती वेळ येते

आता काय बोलावे याची

खात्री नसते

खरतर अजून खूप खूप

बोलायचे असते

पण त्या बोलण्याची  

सुरवात न होते

बोलून टाकावे मनातले

कधी वाटते

पण ओठातून एकही

अक्षर न उमटते

मग एक पूर्ण विराम

एक टिंब उमटते

मिटल्या ओठातील वादळ

छातीमध्ये भरते

साऱ्या अस्तित्वास व्यापून

निद्रेमध्ये उतरते  

रात्रभर ओठावर माझ्या  

तुझेच नाव येते

रोजचीच गोष्ट असे ही

रोज हे घडते

बोलण्यात जर घडले

काही नको ते

तुटून जर गेले कधी

मैत्रीचे हे नाते

नकोच मग थांबेन मी   

मज भय वाटते

जोवर तुझे बोलणे मज

सवडीने भेटते  

माझे स्वप्न माझे जगणे

अर्थ काही पावते  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

वादळ होती ती...

स्वतःत धुमसणारी आग होती ती

दिशा हरवले बेभान वादळ होती ती

आघात झालेली नागीण होती ती

समोर कुणीतरी वेगळीच होती ती

धार धार शब्दांचे करीत तीक्ष्ण वार

बेगुमान लढणारी हाराकिरी होती ती

नाही जमले तिज सांभाळले काहीही

सुटलेल्या प्रत्यंचेतील बाण होती ती

गर्व म्हणावा का हा अथवा मानी वृती

मांडलेला डाव पुन्हा मोडीत होती ती

होवुनी उभा जड एक पाषाण मूर्ती मी   

घेवूनी घण प्रतिमा छिन्न करीत होती ती

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

देवा यतिवरा

 

आलो इथवर | जैसा तैसा देवा |

नच दूर जावा | पुन्हा आता ||१ ||

नको पुनरपी | घालूस विरही |

प्रभू मागतो ही | भिक तुज ||२ ||

ठावूक मजला | आहेस अंतरी |

का न कळे तरी | भय वाटे ||३||

काय मिळविले |असावे मी तुला |

काय ते मजला | शक्य असे ||४ ||

तुझीच करुणा || उदारा दातारा |

देवा यतिवरा | गुरुदत्ता ||५ ||

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

  

वर्षा स्वप्न

रिमझिमता पावूस दारात 

वाऱ्यासवे होता उधाणत

एका अनामिक ओढ वेडी  

दाटून आली माझ्या मनात

सळसळत्या पोचोळ्यात

पावूल कुणाचे ऐकू यावे

चिंब भिजून स्वप्न माझे

अन सामोरी उभे ठाकावे

मग पाण्याचा डंख झेलीत

मी ही एक झाड व्हावे 

त्या विजेला मिठीत घेत

जन्म जाणीव हरवून जावे  

फक्त नाद तो कोसळण्याचा 

नि स्पर्श कोवळा जगण्याचा

शब्दावाचून या देहा सांडून 

 कागद व्हावे मी होडीचा   

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/