गुरुवार, २० फेब्रुवारी, २०१४

रात्र (नर्मदाकाठच्या कविता)


प्रकाश स्निग्ध निशब्द रात्र
आनंद विभोर गात्र गात्र
मृदुल मंद शीतल स्पर्श
कणाकणात दाटला हर्ष
अनासक्त मी होऊन धुंद
सारे सोडून संस्कार बंध
कधी कधी ये निशा अशी ही
मंद श्वास नि हृदय स्पंद ही


विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

 

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...