ओंजळ

ओंजळ

*******

रात्र पांघरून साधू निजला 

जरा उजाडता निघून गेला

त्याने मोजली एकेक चांदणी 

प्रकाश लेवूनी गेली विरूनी ॥

गवत इवले किंचित दबले 

उभे राहिले दवात भिजले ॥

भल्या पहाटे  तेथे उठले 

तुफान नच कुणास दिसले ॥

मिटता आकार ध्वनि अनाहत

पडला नाही कुठल्या कानात ॥

कणोकणी त्या होते स्पंदन 

अवतरलेले जणू शून्यातून ॥

मग त्या रानी मौन दाटले 

अक्षय पूर्ण ओंजळ भरले ॥

मागीतल्याविन त्या हाती पडले

तेथे कुणी जे अवचित आले ॥

🌾🌾🌾 .

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .