आनंद

आनंद

******

आता या जखमा मला 

त्रास मुळी देत नाही 

असूनही काटे आत 

कधीच रुतत नाही ॥

असेल तोवर तया 

असू देत तिथे अगा 

चालतो मी अनवाणी 

दोष कुणा देऊ उगा ॥

हवेपणात दुःखाचा 

जन्म जणू होत होता

दु:ख अहंकाराचाच

सुप्त भाग होत होता

आवडणे नावडणे 

मनाच्याच साऱ्या स्मृती 

शोधताच मुळाअंती 

अरे दिसली आसक्ती 

कुरवाळून जखमा 

कुणास काय मिळते 

तृप्तीचा वणव्यात 

भर आणिक पडते 

हवे-नको पण सारे 

दिले  दत्ता सोपवून 

आनंद रे मीच माझा 

धालो अंतरी पाहून 

***

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********