गाभाऱ्यात राज्य.

गाभाऱ्यात राज्य

**************

सरले हे शब्द 

सरली ही पूजा 

केला गाजावाजा 

भक्तीचा मी ॥

जाहले लिहून 

जगाला सांगुन 

गाणी उधळून 

सभोवार ॥

जाहला आनंद 

काही लिहण्यात 

काही भोगण्यात 

भाव मनी ॥

परी सारे होते 

आत्म संमोहन 

जणू दिवा स्वप्न 

रंजक ते ॥

वारांगना प्रीत 

केली खंडीभर 

डोळा लाभावर 

ठेऊनिया ॥

आता मज नको 

भीतीची ती भक्ती 

याचनेची रिती 

दांभिक ती॥

विक्रांत उन्हात 

बसे अंगणात 

असो गाभाऱ्यात 

राज्य तुझे॥

*******

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

दिवा मातीचा

दिवा मातीचा

*****

दिवा मातीचा मातीचा 

एका पेटल्या मातीचा

एक लहरी फुंकर 

म्हणे आजचा उद्याचा

 नको उगा फडफडू 

ज्ञान अंधाराला सांगू 

चार पाऊले अंतर 

कुण्या पांथस्थाला दावू 

कुणी येईल उबेला 

तया सांगावे वेड्याला 

घेई पेटवून टेंभा

मग लाव शेकोटीला

दिवा जळतो म्हणून 

जगा प्रकाश मिळतो 

तया प्रकाशात परी 

अहं तयाचा नसतो 

तसे जळावे अंतरी 

दैन्य जगाचे पाहुनी 

स्नेह करुणा वातीनी 

जगा जावे उजळूनी

हेचि मागतो मी दत्ता 

हेचि दान दे विक्रांता 

ऐसी करुणा दे चित्ता 

द्यावे सहज जगता

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

ती रेवा

कधी  एकदा 

आडवाटेने

पथि चालता 

वाट चुकता ॥

जरा हासरी 

जरा लाजरी 

एक गुजरी 

मला भेटली ॥

चेहऱ्यावरी 

होता घुंगट 

काना मध्ये 

डुल डोलत ॥

ओठावरती 

नव्हती लाली 

रंग लावला 

अथवा गाली.॥

मधुर बोल 

कानी पडले

प्रसन्नतेचे 

मळे फुलले ॥

निर्मळ हासू

निर्मळ डोळे

जणू करुणा

डोह भरले  ॥

हात रापले

कष्टा मधले 

पायतन ही 

नच घातले ॥

दुःख नव्हते 

नव्हती व्यथा 

सजल्या होत्या 

अवघ्या वाटा ॥

जरा बोलली 

वाट दावली 

वळणा वरी 

निघून गेली ॥

काय असे ही 

माय नर्मदा 

उगा वाटले 

माझिया चित्ता ॥

असो नसो वा 

रेवा माय ती 

प्रसन्न मुग्ध 

कृपाच होती 

गाता अष्टक 

गाता आरती 

मनी उमटे

तिचीच मूर्ती 

**********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

मोह

मोह

**

तुझा मोह मला दे रे 

माझा मोह तुला घे रे 

बहरल्या रानातला 

गंध देही भिणू दे रे 

जाणतो न नीट तुला

भाव काही बांधलेला

ओढ मग ही कशाची 

मज हवे कळायला 

माझे स्वप्न निळे निळे

क्षितिजाला टेकलेले 

प्रकाशाच्या लहरीत 

तीरावर नाचणारे 

सांभाळले आजवरी 

हवे तर मिटू दे रे 

लाटातून फुटणारे 

फेन फुगे फुटू दे रे 

भेटले जे जन्मभरी 

देहावरी मिरवले 

देह आता तुला घे रे 

व्याज नको उरू दे रे 

येणे जाणे घेणे देणे 

शब्द सारे धड्यातले 

नभाच्या या कागदाला 

शब्द कोरा कळू दे रे

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

झेलणारा दत्त

झेलणारा दत्त .

***********

राजा बोले दळ हाले 

कणखर मान डोले 

सारे ठाव बोललेले 

ज्ञान थोर भार झाले 

नवे काही नसुनिया 

सुरामध्ये  सूर चाले

होय होय हेच खरे

होयबाचे झाड डोले

तेच सूर तोच ताल 

घोटलेले तेच बोल 

चढताच वर पट्टी 

कानाखाली दिसे ओल 

हो रे बाबा हेच जिणे

पोटासाठी प्यादा होणे 

तुझा मान तुझे भान 

रद्दीमध्ये गुंडाळणे 

डोईवर छत्र नको 

हुजुरे ते मित्र नको 

रंगुनिया लाख गेले 

त्यात तुझे चित्र नको 

आतमध्ये बसलेला 

त्याच्यासाठी मान डोल 

गादीवर बसल्याचे

उद्या होय शून्य मोल  

सारे काही जाणुनिया

कारे तुझ्या पायी दोरी 

विक्राता रे उडी मारी 

दत्त झेले हातावरी 

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

गिरणार याद

गिरनार याद

*********

गिरनार वारा 

उनाड भरारा 

पाऊस पसारा 

मनामध्ये ॥

गिरनार धुके

दृश्याचा पडदा 

दत्ताला शोधता 

खेळ खेळे॥

गिरनार झाडे

जणू की तपस्वी

जिवंत मनस्वी

भाग्यवान॥

गिरनार पशू

उ:शाप भोगती

कर्म मुक्त होती

आपोआप ॥

गिरनार माती 

भक्ताचिया भाळी

भस्माची लावली 

त्रिपुटीच .॥

गिरनार साधू 

सगे सोयरे ते

अग्नी तत्व तेथे 

देही नांदे ॥

गिरनार मनी 

विक्रांत हा जनी

कृपेची वाहणी 

तरी होय ॥

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

**********

वही

वही

*****

माझ्या कवितेची ही वही 

आता भरत आलेली आहे 

या वहीची बरीच पाने ही 

आताशा सुटत चालली आहे.

खरं तर खूप काही लिहायची 

ती उर्मी ही आता विरत आली आहे 

जरी अजूनही सवयीने 

काही शब्द मनी रुंजी घालतात 

काही यमके काही कल्पनाही 

आतून रुजून सजून बाहेर येतात 

तेही एक ऋतुचक्रच आहे

मन असे तोवर चालूच राहणार 

आपण आपल्या सुखदुःखात 

गोल गोल गिरक्या घेत बसणार 

माझी वही ही नाही तुकोबाची 

नाही नामदेव ज्ञाना चोखोबाची

म्हणूनच आकाशाला भिडलेली 

स्वप्ने नाहीत मुळीच तिची 

माझी हि वही  रेघोट्यांची 

डोंगर सूर्य झाडे आणि नदीची 

माझ्यापुरती माझ्या जगाची 

जुळल्या मळल्या सुटल्या शब्दांची 

जर कदाचित उद्या तुला 

माझी वही सापडली तर 

अन वरचे पान काढून तू जर 

चिटकवले तुझे पान त्यावर 

काहीच फरक नाही पडणार 

ती वही तुझीच असणार 

आणि कदाचित लिहिलीस तू 

स्वतःचीच काही रेखीव अक्षर 

तरी ती वही माझीही असणार 

म्हणूनच हे शब्द ही अक्षरे या कविता 

मी माझ्या मानल्याच नाही आजवर 

फक्त या वहीला होणारा

या पेनाचा स्पर्श 

त्या संवेदना त्यातील जिवंतपणा 

मला कळतो समजतो 

या क्षणात त्या चांदण्यात 

तिच्या अस्तित्वाचा अर्थ 

आणि प्रश्नार्थ

तिच्या सवेत माझ्यातही उमटत असतो.