ज्वालामुखी (रूपक)

*********

धुमसतो ज्वालामुखी उंच त्या शिखरावर

वाहे लाव्हा येतो धूर रूप असे घनघोर 

पान पान जळू गेले रान सारे मरू गेले

जाणिवेच्या हुंकारात गाव नामशेष झाले 

भय फार पाखरांना त्राण जाई उडतांना 

दुमदुमे  भयनाद फळ कुण्या कामनांना 

अंतरात कोंडलेला किती खोल असे जाळ

 ठाऊक न उलटला किती युगे युगे काळ 

पुन्हा एक जाग येता तोच तप्त वेगावेग

आणि नभी उलटते एक दैवी गोल रेघ 

थरारत्या स्मरणात हादरतो कणकण 

उठूनिया लोपतसे सनातन जागरण ॥६

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘