मरे भिकारी
भिकाऱ्या गत
मरे राजाही
सारे कवळत
परि असेही
दिसते कौतुक
मरे संन्यासी
खरे हासत
देहा कधीच
होते टाकले
मनही होते
पुसून गेले
चितेवरच्या
सांगती ज्वाला
आग मिळतसे
पुन्हा आगीला
जेव्हापासून कळले मजला कि जीवनाचे नाव मरणे आहे . डोक्यास बांधून कफ़न मी ,त्या मारेकऱ्यास शोधतो आहे. (अनुवादित)
शून्य **** मनाच्या गाभारी प्रगटले शून्य जन्म प्रश्नचिन्ह पांघरले ॥१ मोडले पडले इमले बांधले स्वर्गावरी गेले स्वप्न वेडे ॥२ वात ...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा