निळाई.
******
आकाशीचे शुभ्र तेज
पांघरून छतावर
शांतपणे निजलेली
पिठूर इवली घर
दाटलेली चंद्र प्रभा
साऱ्या कणा कणावर
एक अद्भुत मोहिनी
जडलेली प्राणावर
गर्द किर्र पानातून
गुंजे प्राचीन संगीत
शांत मुग्ध निळाईत
गूढ दाटला एकांत
धुंदावणारा सुगंध
पक्व आम्र तरुवरा
ओळखीची सळसळ
वारा आणी कानावर
ओघळला मेघ कुठे
कुणास शांत निजवी
थकल्या पायी बळ दे
माय गावून अंगाई
अर्थ मुळी नव्हताच
कुठल्याही अस्तित्वाला
नच कुणी पाहणारा
दर्शन सोस कुणाला
कोण मी इथे कशाला
या प्रश्नांचा झाला अंत
नितळ शीतळ शांत
हरवलो प्रकाशात
****
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com/
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा