घरी

घरी

***********

नाव तुझे आहे 

आईची कविता 

सहज ऐकता 

भान आले 

कृपाळू संतांनी 

हळू थोपटले 

मन स्थिरावले 

आत्मरुपी 

आहे पणी चित्त 

जाणवे साक्षात 

निश्चळ निश्चिंत 

होई ज्योत 

कुणी जिवलग 

दुरावला भेटे 

स्वानन्दाचे दाटे 

लोट जैसे

संतराज उक्त 

माझिया मनात 

झाला घनदाट 

वर्षा ऋतू 

सोलीव सुखाचे 

जाहले दर्शन 

निरभ्र गगन 

अंतर्यामी 

विक्रांत कवाड 

आत उघडले 

दत्तानी आणले 

दत्ता दारी

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ 

आता मी जगतो

(चित्र : आंतरजाला वरून साभार)

आता मी जगतो

***********

आता मी जगतो 

नाटक म्हणून

स्वतःला ठेवून 

सुखदुःखी 

आले गेले धन 

झाले वापरून

हिशोब ठेवून 

विसरतो 

परी माझे इथे 

आता काही नाही 

ध्यान नित्य राही 

चित्तात या 

लेक आणि बाळ 

सांभाळतो खरं 

शिक्षण संस्कार 

देऊनिया 

परी ती पाखरे 

जातील उडून

चित्तात म्हणून 

अडवेना 

मित्र गोत्र सारे 

घडीची पाहुणे 

आपण वाहणे 

आपणाला 

विक्रांत बुडाला

दत्ताचा या झाला 

पूर्ण सुखावला 

आहेपणी

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ 

माझेपण

माझेपण 

*******:

मी पेलू शकतो का 

हे माझे मी पण 

ईश्वरा वाचून 

प्रेषिता वाचून 

वा तशाच कुठल्याही 

संकल्पनेवाचून 

आत्म्याचे अमरत्व 

देहाचे नश्वरत्व 

वगैरे 

मनात बिंबलेल्या 

संस्कारावाचून 

पुन्हा पुन्हा वाचून 

आत ठसवुन ठेवलेल्या 

प्रमेयांची ती 

पुरातन मांडणी मोडून 

राहू शकतो का मी 

माझ्या अस्तित्वात 

निखळ असलेपण होऊन

भूतकाळाच्या विचारांची 

जळमटे झटकून

भविष्यातील कल्पनांची

दिवास्वप्ने टाकून 

जिथे काही मिळवणे नसते 

जिथे काही सोडणे नसते 

त्या तृप्त निश्चळ जाणिवेत 

नित्यनूतन जळणारा 

क्षण पांघरून

एक दिवा होऊन

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ 

निवांत

निवांत

*****:

पायावरी डोके 

ठेवाया मी जाता 

हरवली वार्ता 

पाऊलांची ॥

देऊळी शोधले 

तीर्थ धुंडाळले 

परी ना मिळाले 

काही केल्या ॥

मिटुनिया डोळे 

ध्याईले ध्यानात 

प्रार्थले शब्दात 

आळवून ॥

मग कळू आले 

मीच पाऊलात 

पाय ह्रदयात 

एकरूप ॥

ऐसे दत्तात्रये 

मज काही केले 

आतून गिळले 

जगत्रय ॥

आता मी निवांत 

भक्ति विसरला 

ज्ञान हरवला 

कृपा झाली ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ 

दत्त

दत्त 

*****

द्वैताद्वैत भेद

सारूनिया दत्त 

माझ्या ह्रदयात 

विराजित ॥

मांडुनिया ठाण 

असे सदोदित 

आहे रे मी दत्त 

म्हणतसे॥

दत्त तो सोहम 

दत्त आत्माराम 

दत्त मूळ धाम 

स्वरूपाचे ॥

नाम रूपा विन 

कोंदाटे चैतन्य 

माझे मीपण 

मावळून ॥

सरला विक्रांत 

उरला विक्रांत 

सांगण्यास बात 

शब्द नाही ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

सांज

सांज

****

सरता सरता दिन 

किती उजेड पडला 

गर्द पिवळा प्रकाश 

कणाकणात भरला 

मंद धूसर होणारे 

क्षितिज गुलाबी झाले 

किती वर्ण सुवर्णाचे 

आभाळ घेऊन आले 

घडली किमया अशी 

नकळे ही कुणामुळे 

उधळले स्वप्न माझे 

रंगी हरवून गेले 

प्रहर अर्धाच जरी 

आनंद कल्लोळ लोटे 

मिटण्याची खंत गेली 

सुखोर्मी देहात दाटे 

पेटवून लक्ष दिवे 

अनायसे गेलीस तू 

अंतरात वृक्ष परी

चैतन्याचा झालीस तू 

सांजसखी जीवनाचा

झाला असा हा सोहळा 

आता मिठी तृप्त देतो 

पुढच्या मी अंधाराला

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .

शब्दाने शब्द वाढतो तेव्हा

शब्द वाढतो तेव्हा 

*******

शब्दाने शब्द वाढतो तेव्हा 

मनात जाळ पेटतो तेव्हा 

दत्त माझ्या मनात हसतो  

थोडे टोचून मजला म्हणतो 

असा कसा वेड्या वागतो

अन वर माझा भक्त म्हणवतो

अन् मग शब्द त्याच क्षणी 

जातो पुन्हा आपल्या स्थानी 

जिथुन की उगवून येतो 

तो क्रोधित अंध अहंकार 

फणा काढल्या नागाचा फुत्कार

आवेश ओसरून नाटक होतो 

चुकलो म्हणतो देवा आता 

नापास झालो परीक्षा पाहता 

पुन्हा अभ्यासाला बसतो 

पण जोवर तुम्ही आहात सोबत

मती चुकता भानावर आणत  

भाग्याचा पाईक ठरतो 

ही कृपाही कमी नाही 

जेव्हा वृती वृतीस पाही 

तुझी करुणा दत्ता जाणतो 

जाळ नुठू दे ठिणगी पडता 

भान असू दे हर क्षण जगता  

हीच प्रार्थना तुजला करतो .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘ .