आवेग

आवेग

*****

टाळूनही तुज सख्या

मज टाळता न येते

लावूनही तावदाने 

हे वादळ न टळते

व्यापून तना मना तू

असा खोल रुतलेला

वळताच कुस थोडी 

ये जाग तव स्मृतीला

जगतेच मी भ्रमात 

बघ तुझ्या स्मरणात 

फुलतो मोहर नवा 

भरूनि हर क्षणात 

ती झिंग लोचनातील

मम लोचनात आली

त्या कृष्णकलापातील

मी झुळूक एक झाली

वेडयाच उपमा जरी 

मज त्यात त्याच येती

प्रत्येक बहरातील 

आवेग नवे असती

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ .

हौस

  

हौस

******

कामनेचा खेळ 

पुरे हा दयाळा 

घेई रे पदाला 

तुझ्या आता ॥१

फाटलेले वस्त्र 

जरी भरजरी 

पुसण्यास परी 

राहू दे रे ॥२

नको पांघरूस 

नको मिरवूस 

पुरव  रे हौस 

भक्तीची ही ॥३

राहू दे होवून 

तुझा दास आता 

आणिक विक्रांता 

नको काही॥४

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ 

आलीस तू

आलीस तू

********:

आलीस जीवनात तू

होउनिया मधु ऋतु 

किती वाणू सखी तुला 

स्वर्ग माझा झालीस तू ॥

लाखो सलाम तुजला 

सखी लाखो कुर्निसात 

देऊ धन्य वाद किती 

जीव तुझ्या पावुलात ॥

चांदण्याचे मन झाले 

श्वास सुगंधाचे रान 

ये माधुर्य आकाराला 

जीव झाला हा कुर्बान ॥

मोहरून कणकण 

जणू झालो आम्रवन 

रूप रस गंध रंग 

तृप्त झाले हे जीवन ॥

तुझ्यासाठी जन्म झाला 

तुझ्यासाठी हे जीवन 

वांछा मनी हीच यावे 

तुझ्या कुशीत मरण ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ 

हिरवी पानं

हिरवी पान

******

तशी तर असंख्य हिरवी पानं 

लहरत असतात 

जीवनाच्या वेलीवर 

आणि प्रत्येक पानाला

जगायचं असतं

कोवळ्या पोपटीपणातून 

कच्चं हिरवं व्हायचं असतं

ऋतुच्या सोहळ्यात 

डोलायचं असतं

तरीही ती गळून पडतात 

खाली कोमजलेल्या अंगानं 

अकाली ओघळून

आपलं हिरवेपण अंगावर पांघरून 

तेव्हा जीवनाचे तज्ञ असतात 

वाद घालत मोठमोठ्यानं

मुठी आवळत टेबलावर आपटत

आपली मत पुन्हा पुन्हा मांडत

अन

दिवाणखान्यातील कृत्रिम बागेत 

आणि गप्पा ठोकत 

संवर्धनाच्या समानतेच्या 

सुख समाधानाच्या 

हरितक्रांतीच्या 

तेव्हा वाऱ्यानं वाहून 

आलेली ती पानं

सेवेकरी असतात झटकून टाकत 

बाहेरच्या बाहेर 

निर्विकार मनानं

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ 

दत्त फुंकर

दत्त फुंकर

********

डोह कळला आतला सोंग संसार हा झाला 

काही भोगला टाकला खेळ मनाचा हा सारा 

होतो उगाच वाहत काळ थोडा थबकला 

होतो उगाच मरत देह खोडा जाणवला 

मन मुरले मनात काही टाकाटाकी झाली 

सृष्टी सृजली वाढली दृष्टी जडव्याळ झाली 

दीप मिटता सकळ छाया गेल्या अंधारात 

कोणी गिळले कुणास कोण मरे प्रकाशात 

शब्द लिहितो विक्रांत हाले सावली झोतात 

आले शून्यातून वर्ण अर्थ पेटले मनात

दत्त फुंकर कानात त्याचे नभी पडसाद

आले रोरांवत पानी गेले बुडून जगत

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ 

अपेक्षा

अपेक्षा

******

अपेक्षात तातडीच्या कार्य सारे बिघडते 

मागतांना दान मोठे झोळीच फाटून जाते 

दाता मोठा दानशूर देतो डोळे मिटुनिया 

माग मागे भिकारी जो त्यास हवे हसावया 

मुठभर आले हाती जोंधळे वा रत्न काही 

लायकी वाचून कुणास काही रे मिळत नाही 

एकदाच कुणी देतो पुरे ते बघ असते 

पेटता ज्योत दिव्याने दिवाच होणे असते 

भिक झाली बहु तुज आता चुल तू पेटवी 

आत्मतृप्त ढेकरीत बोधात जीव निजवी 

सांगतो मित्रास मित्र वेळ आहे ठरलेली 

म्हणू नकोस विक्रांत मैत्री नाही निभावली

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘ 

स्व समर्पण

स्व समर्पण

*******::

कधी जगण्याच्या सरताच वाटा

उरचि फुटतो उगाच धावता ॥

जरी ते निशान पुढे फडफडे 

परंतु सामोरी  तुटलेले कडे ॥

कळते ना कशी  वाट ती चुकली 

अन परतीची वेळ दुरावली ॥

तर मग तेव्हा एकच करावे 

तिथेच रुजावे  अन झाड व्हावे ॥

जसे स्वीकारते बीज ते इवले 

घडले तयास म्हण घडविले ॥

निळ्या नभावर अवघे सोडावे

आपण आपले निशान रे व्हावे

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘