गुरुवार, ८ सप्टेंबर, २०२२

बाप मारुती कांबळे

बाप
****

तुझ्या ताटातला घास 
देसी माझिया मुखात 
घेशी ओढून जवळी 
किती मोहिनी डोळ्यात 

तुझ्या ताटाला ही डोळे 
तुझ्या भाताला ही डोळे 
आणि कौतुक मिरवे 
माझे पाहणे आंधळे 

तुझ्या शब्दांचे स्पंदन 
माझे जाणतसे मन 
माझे हरवून मन
तुझे उरावे स्पंदन 

बाप मारुती कांबळे 
दावी ज्ञानाचे सोहळे 
बीज पेरूनिया आत 
शब्दी शब्दांविन खेळे 

देव मांडला मोडला 
तुवा त्यागला पूजला 
देव होऊनिया स्वये
देवपणा नाकारला 

जगी थोर तुझी कीर्ती 
जरी निसर्गदत्त शी 
माझा होऊनिया बाप 
पोट भरवून देशी 

विक्रांत जाहला तुष्ट 
स्वप्न साकारले एक 
जरी सत्य तेही स्वप्न 
एक उरले कौतुक 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

मंगळवार, ६ सप्टेंबर, २०२२

मूळपीठ



मूळपीठ
*******

दत्त तोच हरी.
तोच गणपती 
नाम त्याची मुर्ती 
सनातन ॥

 रूप आवडीचे
नाम आवडीचे
स्मरता तयाचे 
प्रेम वाढे ॥

अन्यथा भेदाचे 
नाहीच ते काम
म्हणा राम राम 
दत्त भजा ॥

तरी तोच दत्त 
होवुनिया राम 
पुरवितो काम 
सकल रे ॥

सदगुरू सांगे 
तेच नाम धर 
शब्द ते ईश्वर 
अन्य नाही ॥

नामानुसंधान
नादानुसंधान
आत्मानुसंधान 
एक तेच ॥

विक्रांता दाविले 
दत्तात्रेये नीट 
भक्तीची हि रित
उकलून ॥

नामची ओंकार
शब्द शब्दातीत
शुद्ध मूळपीठ
मातृकांचे ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘


दरबार


दरबार
******

भरला होता दरबार बसले होते सरदार 
सत्तेचा आवाज उंच होत होता धारधार 

कधी माणूस तर कधी खुर्ची बोलत होती 
दरबारी सारे जुने गप्प गुमान ऐकत होती 

दरबार्‍यांच्या हाती चाव्या गरगर फिरणाऱ्या 
कोटी कोटी उड्डानाच्या उंच उड्या मारणाऱ्या

सरदाराही माहीत होते दरबारीही जाणत होते  तरीही मान हलवीत जी जी हुजूर म्हणत होते 

सरदाराची मोठी चावी दरबार्‍यांची छोट्या चाव्या काही वेडे पेर त्यात त्यांनी फेकून दिल्या चाव्या

मग त्या आवाज नव्हता वा ऐकला जात नव्हता कानी खणखणाट मोठा कुठे वाहत जात होता

विक्रांत प्यादे एक होऊन खेळ सारा पहात होता अजब दुनिया तुझी दत्ता किती असे म्हणत होता

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

रविवार, ४ सप्टेंबर, २०२२

सायरस मिस्त्री च्या निमित्ताने

सायरस मिस्त्री च्या निमित्ताने 
***********************
सुखात सजले क्षणात सरले 
जीवन भिजले वैभवात ॥१
असून भोवती सुख ते अपार 
गेला भोगणार एकाक्षणी ॥२
स्वप्न तुटले डाव मोडले 
भोग राहिले उरामध्ये॥३
हे तो घडते घडतच असते 
परंतु पाहते कोण इथे ॥४
अन प्रश्ना ज्या उत्तर नसते 
डोके फोडते कोण तिथे ॥५
स्वप्नचि असते ज्याचे जगणे 
त्याचे मरणे क्लेषाधिक ॥६
ठाऊक तुजला ठाऊक मजला 
जवळ ठाकला मुक्काम तो ॥७
घडते स्मरण त्याचे दाटून 
येताच घडून असे काही॥८
या मरणाचा खेळ दावला  
मज निशंक केला दत्तात्रेये ॥९
जग रे विक्रांत वा मर आता 
नुरला गुंता कुठेच काही ॥१०

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘..

माझा गणपती महासुखराशी



महासुखराशी
**********
महासुखराशी माझा गणपती
लावण्याची मूर्ती मनोहर ॥१
पाहताच तया हृदयात प्रीती 
ओसंडून येती काठोकाठ॥२

जैसे आकाशात बिंब उगवते 
सृष्टी प्रकाशाते हर्ष भरे॥३
तया परि मन होते उल्हसित 
दंग चैतन्यात अनामिक॥४

तांबूस शेंदरी तनु ती गोजरी
तुंदील साजरी सान गोड॥५
पाश अंकुशादी आयुध हातात 
भग्न एक दात तोही शोभे॥६

वस्त्र भरजरी सर्प कटीवरी
शुर्पकर्णावरी कुंडल ती॥७
दिव्य पितांबर शेला खांद्यावर 
माळा गळाभर सुगंधित ॥८

पाहूनया मूर्ती सुखोर्मी उठती 
डोळे पाझरती आनंदाने ॥९
भाग्यवशे देसी तूच तुझी भक्ती
रुजली विक्रांती कृपा तुझी ॥१०

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘..


शनिवार, ३ सप्टेंबर, २०२२

कविता प्रयोजन


कविता प्रयोजन
************
शब्द म्हणजे कवितेतील 
एक फुल असते 

फुल उमलते 
वेचले जाते
फुलांमध्ये फुल गुंफते 
आणि एक माला सजते 

मालेचे प्रयोजन 
दैवत असते 
प्रेम असते 
आर्तता असते 
समर्पण असते 
व्यक्त होणे असते 

पण ज्याला 
ती माला वाहायची 
ती वेदी 
तो गाभारा 
तिथे 
जेव्हा कोणीच नसते

तेव्हा ती 
फुले वेचली जात नसतात
माला माळली जात नसते 
आणि कविताही 
उमटत नसते


झाड असते फुल असते 
पण वेचणे नसते.
विखुरल्या शब्दांचे 
निरर्थक वाहणे
आणि हरवून जाणे
कुणाला कळतही नसते.
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘..

तिला किंवा मला

 

तिला किंवा मला
************

तिला किंवा मला जाणे होते कधी
सुटताच गाठी 
बांधलेल्या

आणि ती जाताच सगळी सजली
स्वप्ने विखुरली  वाऱ्यावर 

नसून जायचे  ये जाणे घडून 
हात सोडवून प्रयासाने 

दुःखाचा आषाढ आलाच दाटून 
आकाश भरून आठवांनी 

चाललो त्यातच चिंब गारठून 
रडलो बसून मातीमध्ये 

तुटण्याचे दुःख पाण्यास देऊन 
उरात घेऊन एक शूल

कोण बांधणारा कोण सोडणारा 
प्रारब्ध पसारा प्रत्येकाचा 

वाहतोय वारा कोसळते पाणी 
जातसे वाहुनी कणकण 

अनंत जीवन अनंत मरण 
पुन्हा येणं जाणं तिला मला

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘..

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...