पापण्याआड

मिटल्या पापण्याआड माझ्या

आता स्वप्न उमलत नाही

तोच काळोख काळा कभिन्न

बाकी काहीच दिसतं नाही

पापण्यांच्या बंद कडातून

दु:ख आता ओघळत नाही  

उरले मागे नीरस सुख

ते ही मज साहवत नाही  

जगण्या मरण्याची पोकळी

मी पणास या कळत नाही

लाख दुभंगून खांब गेले

सत्य परि प्रकटत नाही

डोळ्याच्या का या खाचा जाहल्या

स्पर्श कशाचे टोचत नाही

असे भोवती नसे कुणी वा

खाई आतली भरत नाही

दूरवरती कंपन काही

तरीही खात्री पटत नाही

दृष्य जरी ना खोल अंतरी

ठिणगी अन विझत नाही

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/