आवेग

आवेग

******

जेव्हा सरतात आवेग 

कोसळणाऱ्या प्रपाताचे 

अन वाहते पाणी 

रूप घेत प्रवाहाचे 

तेव्हाही ते जीवनच असते 

हृदयातील प्रत्येक आवेग 

हा असाच झोकून देतो स्वतःला 

उंचावरून खाली 

परिणामाची चिंता न करता 

अन हरवतो 

स्पर्शताच जमिनीला वास्तवाला 

म्हणूनच ते जीवन असते 

आवेगाचा छंद नेतच राहतो 

मनाला खेचून पुन्हा पुन्हा 

नवनव्या उतारांकडे 

नवनव्या तटाकडे 

आणि राहतो कोसळत 

जगण्यामध्ये झिंगत 

सागराला मिळेपर्यंत 

म्हणून जीवन सुंदर असते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

स्वप्न

जीवन

****

जेव्हा हरवतील तुझी स्वप्न 

आणि जागेपणात होरपळेल जगणं

तेव्हा नकोस देऊ तू दोष कुणाला

स्वतःला तिला अथवा जगण्याला

किंवा त्या खुळ्या स्वप्नाला

तुझे जीवन अथवा त्याचे जीवन

तुझे स्वप्न आणि त्याचे स्वप्न 

सगळी सारखीच असतात 

चेहरे बदलतात देह बदलतात 

मन तशीच असतात 

नदी बदलते पाणी बदलते पण 

वलय तशीच असतात 

थोडक्यात तुझे स्वतःचे इथे काहीच नसते 

ना सुख असते ना दुःख असते 

सुखदुःखात हिंदकळणारे मनही तुझे नसते 

इथे केवळ जीवन असते 

जगण्याच्या नाट्याला पार्श्वभूमी प्रदान करणारे 

तुझा प्रवेश त्याने ठरवून ठरवलेला असतो 

आणि तुझे गंतव्य सुद्धा

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

सुंभ

सुंभ

****

मिटल्या मनात मिटले चांदणे

मिटलेले गाणे एक तुझे ॥

तुज भेटायचे तुज जाणण्याचे

हृदी ठेवण्याचे भाग्य उणे ॥

तरीही जगणे रेटतेच पुढे

पाठीवर कोढे प्राक्तनाचे ॥

होय निपचित जाणीव लाचार 

काय अंतपार तया नाही ॥

परि मिटते ना वेड सरते ना 

स्वप्न मिटते ना तुझे तेच ॥

विक्रांत जळता सुंभ क्षणोक्षणी 

वेदना घेऊनी कणोकणी ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

आधार

आधार

*******

अवघ्या जगता 

देतसे आधार 

गुरु कृपा कर 

दत्तात्रेय ॥१

चालवतो पथी 

धरूनिया हाती 

साधनेची रिती 

दाखवतो ॥२

हात सुटताच 

गती खुंटताच 

धाव घे स्वतःच 

भक्तासाठी ॥३

विक्रांत मनात 

संदेह तो नाही 

दत्त जैसा नेर्ड 

तैसा जाई ॥४ 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

ज्वालामुखी (रूपक)

*********

धुमसतो ज्वालामुखी उंच त्या शिखरावर

वाहे लाव्हा येतो धूर रूप असे घनघोर 

पान पान जळू गेले रान सारे मरू गेले

जाणिवेच्या हुंकारात गाव नामशेष झाले 

भय फार पाखरांना त्राण जाई उडतांना 

दुमदुमे  भयनाद फळ कुण्या कामनांना 

अंतरात कोंडलेला किती खोल असे जाळ

 ठाऊक न उलटला किती युगे युगे काळ 

पुन्हा एक जाग येता तोच तप्त वेगावेग

आणि नभी उलटते एक दैवी गोल रेघ 

थरारत्या स्मरणात हादरतो कणकण 

उठूनिया लोपतसे सनातन जागरण ॥६

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

म्हातारपण

म्हातारपण

********

कुणालाही कधी काही मागू नये 

अन् म्हातारे झाल्यावर 

कुणावरही अवलंबून राहू नये 

चांगली असतील मुले तर ठीक आहे 

नाही तर आपणच आपली वाट 

वेगळी केलेली बरे

चार पैसे गाठीला ठेवलेले 

तर कधीही चांगली असते 

आपल्या बचतीत कुठलेतरी 

वृद्धाश्रमात शोधून सुखात जगणे 

हे सुद्धा चांगलेच असते 

प्रिय असतात नातलग अन्

सांभाळतात मुले नातवंडे

अहो भाग्य नाही या परते 

पण सगळेच काही 

एवढे नशीबवान नसतात 

वृद्धाश्रम किंवा वानप्रस्थाश्रम 

त्यांच्यासाठीच असतात

तिथे जगावे मस्त आनंदात 

नवनवे मित्र जमवत 

नवनव्या गोष्टी शिकत 

नवीन छंद जोपासत 

राहावे सदैव वाहत गंगेगत 

मागील सारे किनारे विसरत 

मला सांभाळा रे 

अशी  अर्ज आर्जवे नकोत 

सांभाळत नाही म्हणून 

शिव्या शापही नकोत 

मुले जन्माला येतात ती

आपल्या आणि त्यांच्या प्रारब्धाने 

पुरे करण्यास काही मागील देणे घेणे

तर मग जे वाट्याला आले 

ते भोगणे क्रमप्रात आहे

अपेक्षात अडकणे म्हणजे 

संसारात अडकणे आणि 

संसारात अडकणे म्हणजे 

जन्मा मरणाच्या चक्रात अडकण

म्हणून सर्व अपेक्षांचा अंत जिथे होतो 

त्या भक्तीसागरात स्वतःला लोटून देणे 

किंवा कर्मयोगाचा कर्तव्याचा पथ पकडून

त्या मार्गाने चालत राहणे 

हेच तर अध्यात्मात शिकणे असते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 

प्रियतम

प्रियतम

******

तुझिया शब्दाची भूल मनावर 

प्रीत खोलवर रुजलेली ॥

तुझ्या स्मिताची मधु उधळण 

वेचता वेचून सरती ना ॥

तुझे ते पाहणे डोळे उजळून 

मन हरखून खुळे होते ॥

तुझिया स्पर्शात चैतन्य चांदणे 

देह होतो गाणे सुरावले ॥

तव परिमळ धुंद चंदनाचा 

कस्तुरी उटीचा विश्वाकार ॥

इंद्रिया वेढून नेशी पलीकडे 

प्रियतम कोडे जीवीचे तू ॥

तुझिया ध्यानात नावात प्रेमात 

जीवन वाहत राहो सारे ॥

पुनः पुन्हा घ्यावा जन्म तुझ्यासाठी 

तुजविण चित्ती नको अन्य ॥

आनंद विभोर होय कणकण 

तुजला स्मरण करताच ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘