कवितेचे कारण

कवितेचे कारण 

***********

जर मी लिहली प्रेम कविता 

ते म्हणतात 

प्रेमात पडलास की काय ?

जर मी लिहली भक्तिगीत 

ते म्हणतात 

साधू झालास की काय ?

जर मी लिहले देश धर्मावर 

ते म्हणतात 

कट्टर झालास की काय ?

कविता फक्त कविता असते

हे खराय त्यात

माणसाचे मन  उतरते !

जर मी प्रेमी नसेल 

भक्त नसेल 

तर कविता कशी लिहेल ! 

तर तुम्ही खुशाल समजा 

मी आज साधू झालो

मी आज प्रेमात पडलो

पण कवितेवरून 

कवितेचे कारण शोधणे

याहून हास्यास्पद काही नसते !

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

उच्च पदस्थ

उच्चपदस्थ

*********

मला क्वचितच दिसतात 

ते उच्चपदस्थ 

हसतांना 

स्मित करतांना 

ते असतात सदैव 

स्थिर शांत तटस्थ 

एका सीमारेषेच्या पलीकडील

एकांत जगात

ते बसतात 

बोटात गुंफवून बोट 

ते बोलतात 

सरळ रेषेत ठेवून ओठ 

ते बोलतात 

डोळे कोरडे ठेवत

ते घालतात 

कडक इस्त्रीचे शर्ट 

अन चकाकते बूट 

ते चालतात 

ओझे घेऊन 

स्वतःच्या कामाचे 

अन शक्तिशाली पदाचे 

खोलवर बंदिस्त करून 

आपली मृदुता 

पण माणूस आहे 

म्हणजे मन असणार 

कोणावर तरी माया करणार 

कोणावर तरी झुरणार 

कोणावर तरी रुसणार 

काळजी घेणार 

तेव्हा कळतं की 

त्या हसण्याने तयार होते 

केवढी मोठी भिंत 

पण जिथे सत्ता असते 

तिथे प्रवेश करायला 

अनेक उत्सुक असतात

ते घुटमळणारे 

संधी शोधणारे 

कार्यभाग साधणारे 

धूर्त हुशार महाभाग 

त्यांना दूर ठेवण्यासाठी

आवश्यकही असेल ते न हसणे

 कारण हसणे हे असते 

एक स्वागत 

एक किलकिलणारा 

आतून 

उघडणारा दरवाजा 

प्रवेशाची संधी देणारा 

पण खरोखर हें न हसणे 

ही केवढी मोठी किंमत आहे 

स्वतः होणारे 

इंडॉर्फिन जाळून जगणे 

खुर्ची आणि पदासाठी 

अनंत सौख्यांना 

ओवाळून टाकणे

हे एक प्रकारचे बलिदान असते 

जे क्वचित कोणाला कळते 

कोणाच्याही जीवनातील 

सामान्यत्व 

ही सर्वात मौल्यवान गोष्ट असते 

ती गोष्ट हरवणे गमावणे 

यासारखे शल्य नसते 

म्हणून  या न हसणाऱ्या 

तटस्थ राहणाऱ्या 

ओरडणाऱ्या उच्चपदस्थांबदल

मला कणव वाटते

अन मी मनोमन त्यांना सलामही करतो 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

कविता दिवशी

कविता दिन

**********

मित्र पुसती कविता दिवशी

काय म्हणूनी कविता लिहसी ॥

मी ही सांगतो मग तयास 

खरेच नाही ठावूक जीवास ॥

कधीतरी मी शब्द ऐकले 

ताल सुरातील जादू भरले ॥

यमकावरती किंचित थांबून 

खाली वरती आले फिरून ॥

शब्द शब्द जव उभे राहती

अनवट नक्षी दिसू लागती ॥

आणि विभ्रम भावभावना 

येती जाती किती कल्पना ॥

 या सार्‍यातच मी पण सरते 

तद्रूपता मग शून्यी लागते ॥

मग ये त्यातून शब्द उसळून 

किंवा हलके हलके झरून ॥

देहाचा या मी शब्दची होतो 

अर्थ नवा अस्तित्वाला येतो ॥

लिहिता लिहिता घुसमट होणे

कधी हरखून हरवून जाणे ॥

हे तो असते वरदान वेगळे 

मागितल्याविन पदरी पडले ॥

जीव जीवाशी केव्हा जडतो 

मन मनाचे नीजगुज सांगतो ॥

कवितेतून त्या भक्ती कळते 

कविता हीच रे प्रीती असते ॥

महाकवी रे जरी मी नाही 

जरी चोपडी भरली वही ॥

जगण्यासाठी पूर्ण कविता 

विक्रांत हा लिहितो कविता !

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

ती

ती

***:

भाळी मिरवते 

मोकळी ती बट 

गळा घातलेली 

नाजुकशी पोथ 

डोळीयात लोटे 

मोतियाचे तेज 

चालण्यात दिप्त

लखलखे वीज 

ओठावरी मंद 

हसू झाकलेले 

पापण्याचे मेघ 

सदा झुकलेले 

भुवयात वक्र 

धनुष्य कमान 

नासिका तशीच 

दावी भारी मान 

जरा हालताच

वाजती कंकणे 

चालतांना पथी

गूंजती पैंजने 

पांघरून स्वत्व 

चाले अग्निशिखा 

दारा बाहेरील 

पुसुनिया रेखा 

किती पराजित 

झुकल्या नजरा 

किती उभे अन

जुळवून करा 

वाट नागमोडी 

अंधारही पाठी

मुखावरी फाके

दिशा उगवती

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

सहिष्णुता

 सहिष्णुता मूर्खपणा 

*****:*********

हे युद्ध माणसांचे 
जोवर होत होते
जमिनीच्या तुकड्यासाठी 
तोवर ठीक होते 

मुंग्या ही भांडतात 
अन मरतात  
वाघ सिंह ही  
लढतात मरतात 

तसेच हद्दी-

परिसरासाठी
माकडे अन् कुत्रेही 

लचके तोडतात 

एकमेकांचे

तोवर ठीक होते 

त्यात माणसाचे 

पशुत्व शाबीत होत होते 
पण श्रद्धांचे विद्रूपीकरण करून
देवाचे नाव घेऊन 
मारतात 

माणसेच माणसाला 
प्रेषितांची वचने 
मोठ्याने वदून 
यापेक्षा मोठी अमानुषता 
कुठली नसेल 

मानवतेहून मोठा धर्म नाही 
प्रेमाहून मोठे सौंदर्य नाही 
मैत्रीहून काही आनंददायी नाही 

तरीही इथे
सहिष्णुतेचे पाठ म्हणावे 
अन मानेवर 
तलवारीचे वार घ्यावे
या पेक्षा मोठा मूर्खपणा नाही !

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

सल

सल. 

*****

झाले लिहून बहुत 

काय आणखी लिहावे 

अर्थ शब्दात अफाट 

वाटे नि:शब्दी बसावे ॥

जन्म जगण्याची वाट 

का रे चाकोरी फिरावे 

घडो जाणणे अवघे

आडवाटे मी पडावे  ॥

किती देणे घेणे असे 

किती बांधल्या त्या गाठी 

फिटो ऋण ते सार्‍यांचे 

जन्म मरणाची भीती ॥

आहे जीवन चालले 

माझ्या येण्याचाही आधी 

माझ्या जाण्याने फरक

मग पडणार तो किती ॥

शून्य पालविते आत

साद घालतेय जीवा

कुठे अडला विक्रांत 

सल काळजात नवा ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.

होळी

होळी

***:::

पेटवली होळी 

विझलेली होळी 

दोन घटका ज्वाळांनी 

सजलेली होळी 

प्रेमाने फुलांनी 

भरलेली होळी 

वाजत गाजत  हृदी

आलेली होळी 

उसळता डोंब

गेली उंच आभाळी 

रव दाटलेली 

थरारली होळी 

सुखाची होळी 

दुःखाची होळी 

जीवनाला धडे 

शिकवणारी होळी 

उसळते भाव 

मावळते भाव 

नर्तनात आगीच्या 

दर्शवती होळी 

संपता आवेग 

संचिताचा भोग 

सारे शांत शांत 

करणारी होळी 

आगीचाच खेळ 

असे अंती होळी 

पुढे रंग राखाडी 

दाखवती होळी

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.