दत्त नामाविण

दत्त नामाविण

अन्य ना साधन

दत्त प्रेमाविण

काज काही ||

रुजविले प्रेम

माझ्या हृदयात

दत्त कृपावंत  

होवूनिया ||

दत्त पान फुली  

वृक्ष मी जाहलो

सर्वांगी फुललो

स्वानंदाने ||

आता उन वारा

त्याचाच तो सारा

जाणतो जिव्हाळा

कणोकणी ||

नामाची राखण

करी रुपावीन

आषाढ होवून

तृप्त करी ||

विक्रांत भाविका

विसावतो काही

शब्द सावूली ही

देवूनिया  ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

वाटले थोडे

थवे इथे उजेडाचे असावे वाटले थोडे 

क्षण काही प्रकाशाचे जगावे वाटले थोडे ।।

भोवती अंधार दाट वाट हरवून गेली 

उजेडात चांदण्याच्या चालावे वाटले थोडे।।

तसे तर नाते इथे कधी घटलेच नाही 

घेऊन हातात हात बोलावे वाटले थोडे ।।

भेटलीस युगे जाता दोन तीरावरी जन्म

होडी घेऊनी कुठली तरावे वाटले थोडे ।।

मातीतले जीणे माझे मातीत या मरणे

तृण होऊनी इथला हसावे वाटले थोडे ।।

हरलो हजार वेळा फासे उलटेच सदा 

तरीही शतदा इथे खेळावे वाटले थोडे ।।

बेवफा पाहुनी जग दाटलेले दुःख जरी 

जुलमी डोळ्यात कुण्या डुबावे वाटले थोडे ।।

ज्ञानदेवा हाक माझी अजुनी भरीव नाही

आळंदीत मग तुझ्या  मरावे वाटले थोडे ।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

एक जगण्याचे नाटक

एक जगण्याचे नाटक

जीवनाच्या वाटेवर चाल चालतांना

दिवसांची वाळू हातून निसटतांना

तिला उमजले हळू हळू

अरे आपण चालतोय खरं

पण ही वाट आपली नाही           

आणि त्या वाटेवर चालणारा ही !

हे उमजताच

खरतर ती थोडी घाबरली

थोडी गडबडली

अन सारे यत्न पणाला लावले तिने  

त्या वाटेवरच मन गुतवायला

नव्या आडव्या आलेल्या वाटेतून मन काढायला

पण शक्य होईना

मग तिने सोबत्याच्या हात घट्ट ठरला

अन घेवून जावू लागली त्याला

त्या नवीन मार्गावर

जिथे होती तिची पाखरे

तिची फुले अन तिच्या वेली

तिचीच गाणी गाणारी झाडे

आणि त्यांची गंधित सावली

पण तो मुळी बधलाच नाही

त्याच्यासाठी हीच वाट होती

आणि ती अगदी सुयोग्य होती

कदाचित

सामाजिक संस्कार

किंवा पुरुषी अहंकार

काहीतरी आड येत होते

कादाचित ते दोन जगातले अंतर होते

अन ती जावू लागली

फरफटत त्याच्या मागे  

हळू हळू शब्दांचा दुरावा आला

मग स्पर्श ही परका झाला

शिशिरात झाडणाऱ्या पानागत

भावना ही गळून पडल्या

त्या बधीर गोठणाऱ्या दुराव्यात

रात्री वर्षांच्या झाल्या

अन एकांताच्या भिंती गेल्या

गगनापर्यंत

न जोडण्यासाठी

अहंकाराचा आक्रोश झाला

अस्तित्वाच्या दरीत

व्यक्तीत्वाच्या ठिकऱ्या उडवीत

आणि जोडलेले नाते गेले

फाटत चिंध्या होत

काटेरी तारेत अडकलेल्या  

विरळ कापडागत  

एक दिवस तिने त्याला

सांगून टाकले न राहवून

बिनदिक्क्तपणे

तू माझा जिवलग नाहीस

माझा सोलमेट कुणी वेगळाच आहे

खचलेल्या घराला ते धक्का देणे होते

एक धुळीचा लोट उठला

आणि पुन्हा खाली बसला

तेव्हा जग बदललेले होते

पण आता नवीन घर बांधणे

दोघांनाही शक्य नव्हते

मग त्या तुटलेल्या ढिगाऱ्यावरील

पसारा दूर करीत

उघड्यावरच अदृश्य भिंती बंधित

ते जगत राहिले  

धर्मशाळेत भेटलेल्या वाटसरूगत

एकमेकांची ओळख न वाढवत

तरीही साखर चहा काडेपेटी

यांची देवाण घेवाण करत

अपरिहार्यतेने

ती होती तिच्या खुणावणाऱ्या  

वाटेला पुन्हा साद घालत

आणि तो त्याच्या अहंकार कुरवाळत

आणि एक जगण्याचे नाटक होते घडत  

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्ताच्या रावुळी

दत्ताच्या रावुळी

चालले भजन

करितो श्रवण

भक्तिभावे ||

सुरांचे चांदणे

भावना वर्षाव

रंक अन राव

रंगलेले ||

थोर पाठांतर

सुबक उच्चार

टाळ झांजावर

शब्द पडे ||

काय त्यांची श्रद्धा

अहा त्यांचा भाव

भक्तीचे सावेव

रूप जणू ||

विक्रांत हिंपुटी

शब्द सुराविन

देई आवतन

हृदयात ||

घेई स्वीकारून  

बोबडे बोलण

दत्त कृपाघन

मायबाप ||

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

चांगली

तू एवढी चांगली का आहेस

या प्रश्नांचे उत्तर तिच्याकडेही नाही

त्यावर ती फक्त हसते

फुलातून उमलणाऱ्या सुगंधागत

आणि असे काही नाही म्हणून

ते चांगुलपण नाकारते

त्या चांगल्या कामातून मिळणारा आनंद

जणू तिच्या उर्जेचा स्त्रोत आहे

तो सहजच देण्याचा आनंद

जणू तिच्या प्रसन्नतेचा झरा आहे

ती सहज उलगडणारी आत्मीयता जणू

तिच्या भोवती असणारे वलय आहे

आणि त्या तिच्या वलयात

त्या आनंदाच्या चांदण्यात

सभोवताल न्हावून निघत असतो

सारेच तिचे कौतुक करतात असे नाही

कुणी तिचे काम करतात असेही नाही

कुणी कुणी तर दखल ही घेत नाही

पण ती तशीच राहते सरीतेगत वाहत

कसलीही पर्वा केल्यावाचून

उतार वळणावर खळाळत

कुठे अथांग डोह होत थांबत  

कुठे सहस्त्रधारांनी तुषार वर्षत

दोन्ही तीरावरुन भरभरून वाटत

वाटेत भेटलेल्या साऱ्यांना स्नेह देत

आणि तिचे हे आनंदाने वाहणे

लांबूनच पाहणे सुद्धा

किती आल्हाददायक आहे

हे क्वचितच कुणाला कळते

 डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

निघून गेलीस तरीही

तू सुंदर आहेस जगणेही सुंदर आहे

तू जीवनात असणे सुंदरतेचा कळस आहे

आणि जर कदाचित

तू माझ्या जगातून निघून गेलीस तरीही

जगणे तसेच सुंदर राहील

थोडे टोचेल थोडे खुपेल

अन दु:खाने मन कळवळेल

एखादा व्रण कायमचा आत बसेल

पण त्या तुझ्या जाण्याने

मोडून पडावे असे हे जीवन

अगदीच दुबळे अन व्यर्थ नाही

खरतर जीवनाला असे

गळ्यात गळा घालून जगायचे

मी तुझ्याकडून शिकलो आहे

तुझे रंगात मिसळून जाणे

तुझे गंधात हरवून जाणे

तुझे शब्दात विरघळणे

अन दु:खाला कवटाळून

चिडून भिरकावून देणे

ते तुझे उत्कट खरेपण

ते भरकटल्याचे समर्थन

बेपर्वा बेदरकार पण

अन नागिनी सारखे झटकन

फणा काढणारे आत्मभान

हे एवढे आणि हे सारे

तू मला दिल्यावर

जर मी राहिलो तसाच पूर्वी सारखा

माझे रडणे सांभाळणारा

मान खाली घालून चालणारा

तर तो अपमान होईल तुझा

अन जीवनाचाही

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/